Waarom ik mijn dromen volg!


Ik ben zo'n meisje dat op Facebook alle positieve dingen liket en soms ook op haar tijdlijn deelt. Ik ben zo'n meisje dat in de winkels moeite heeft om niet alle dingen met positieve quotes erop te kopen. Ik ben zo'n meisje wiens kledingkast níet overheersend zwarte kleding bevat, maar vooral vrolijke kleuren. Ik ben zo'n meisje dat meerdere shirtjes heeft waarop droomgerelateerde dingen staan. 

Ik ben bovenal zo'n meisje dat haar dromen volgt.

Als ik zo het bovenstaande intro teruglees, dan moet ik er bijna van kotsen, zo zweverig klinkt het. Maar het is wel volkomen de waarheid. Ik volg mijn dromen en ik ben gek op alles wat met positiviteit te maken heeft. Hoe zweverig het ook klinkt. Af en toe heb ik wel een beetje medelijden met mijn Facebookvrienden, als ik weer voor de zoveelste keer een positieve quote like of een positief gedichtje op mijn tijdlijn deel. Maar dan denk ik: "Ach, als ze het niet leuk meer vinden, dan ontvrienden ze me maar. Of dan klikken ze me maar weg uit hun nieuwsoverzicht." 

Those who mind, don't matter and those who matter don't mind.

Het heeft heel lang geduurd voordat ik positief naar dingen kon kijken. Nu kan ik dat gelukkig wel, al heb ik soms ook mindere dagen. Ik heb nog steeds vaak te kampen met een negatief zelfbeeld, al weet ik dat steeds vaker om te zetten naar een niet zo negatief zelfbeeld. Het is voor mij heel lastig om complimenten te accepteren, al lukt het steeds beter. Op momenten dat mensen mij complimenten gaven, dan was mijn eerste reactie altijd: "Huh, wat, nee, maar dat is helemaal niet zo! Dit en dat kan die en die veel beter dan ik!" Ik haalde de complimenten altijd onderuit, mensen vonden me al snel irritant of vervelend. Ik kon er niets aan doen, het ging vanzelf. Sommigen zeiden: "Je doet dit alleen maar uit zelfmedelijden!" of "Je wilt gewoon aandacht, dat is het." Nu zeg ik iets sneller 'dankjewel'  dan dat ik 'sorry' zeg, maar het gaat nog niet zo gemakkelijk als dat ik zou willen. 

Dit bovenstaande is ook geen antwoord op de titel van deze blog, 'Waarom ik mijn dromen volg!', het is voor mijn gevoel wel nodig om het duidelijk te maken. Ook vind ik het fijn om het van me af te kunnen schrijven, en dat kan in deze nogal persoonlijke blog. Een van de redenen waarom ik mijn dromen volg, is namelijk mijn pestverleden en het daaruit ontstane negatieve zelfbeeld. 

Al vanaf de eerste dag dat ik een schoolgebouw binnenliep, werd ik gepest. Ik was toen nog geen vier jaar oud, ik kwam alleen maar op school om te wennen. Ik wist überhaupt niet eens wat pesten inhield, maar het gebeurde wel. Ik besefte pas jaren later dat het pesten was. Spullen werden van mij afgepakt, kapot gemaakt, ik werd uitgescholden, "stoeptegel" en "kutboer" genoemd. Al vanaf de eerste dag werd ik buitengesloten, mensen vonden mij raar. Okay, dat was ik misschien ook wel een beetje. Maar maakt dat wat uit?

Een wissel naar een andere basisschool toen mijn ouders erachter waren gekomen dat ik gepest werd, maakte niet veel uit. Het pesten ging gewoon door, dit keer alleen door andere mensen. Ik was zes jaar oud toen ik voor het eerst riep dat ik dood wilde. Ook na groep 8, toen ik naar de middelbare school ging en niemand in mijn nieuwe klas kende, hield  het pesten niet op. In de derde klas trok ik het echt niet meer, al die jaren dat ik geprobeerd had om het pesten zoveel mogelijk te negeren eisten zijn tol. Ik haalden tweeën en drieën voor mijn toetsen, maar mijn mentor beweerde dat dat aan mijn thuissituatie zou liggen. Echt de grootste bullshit die ik ooit gehoord heb. Ze ontkende het pesten gewoon! Ze beweerde dat ik maar een psychiater op moest zoeken, want het zou tussen mijn oren zitten.

In die tijd zei er ook een klasgenoot: "Waarom pleeg je niet gewoon zelfmoord? Je kunt toch niets bereiken, je wordt later hoogstens putjesschepper." Ik had een tijd daarvoor een verhaal geschreven wat een beetje uit de hand gelopen was, want het verhaal telde zo'n 25.000 woorden verspreid over 70 A4'tjes. Ik werd zo boos toen hij dat zei, dat ik dat verhaal toen naar een uitgever voor tieners, Boekscout YO!,  gestuurd heb. Drie maanden later werd het uitgegeven. Het ging daarna echter alleen maar bergafwaarts met mij. Uiteindelijk heb ik dat jaar over moeten doen, voor het eerst in m'n leven kwam ik in een geweldige klas terecht en het ging gelijk stukken beter. In plaats van tweeën en drieën haalde ik achten en negens. Het was echt een heel verschil, dat ook door anderen opgemerkt werd. 

Ondanks dat het toen stukken beter ging in de klas, had ik ontzettend veel moeite met mezelf. Ik kon niets positiefs zien, ik zag alleen maar negatieve dingen. Ik haalde mezelf naar beneden, wat ik nu overigens af en toe nog onbewust doe. Wel had ik ondertussen een ontzettend lieve vriendenkring opgebouwd die me overal in steunden, waar ik nog steeds mee om ga. Een paar vriendinnen zaten bij de schoolkrant en vroegen of ik het leuk zo vinden om erbij te komen. Aangezien ik al sinds kleins af aan heel graag iets in de journalistiek/schrijverswereld wil doen, heb ik onmiddellijk ja gezegd. 

Sindsdien gaat het stukken beter, ik volg mijn dromen. Ik doe wat ik leuk vind, omdat ik daar zoveel energie van krijg en er zo blij van word! Ik ben hoofdredactrice van de schoolkrant, ik schrijf voor een plaatselijk dorpsblad, ik ben regelmatig in Hilversum te vinden en ik ben actief in de redactie van een radioprogramma bij de lokale omroep. Ik doe wat ik leuk vind, ik probeer me zo min mogelijk van anderen aan te trekken. Het is niet altijd even makkelijk, maar het gaat steeds beter. En op momenten dat het even wat minder gaat, dan denk ik aan mijn levensmotto, "Follow your dreams!"

Ik had gehoopt dat dit een positieve blog zou worden, maar het is helaas meer negatief dan positief. Toch wil ik er nog een positieve boodschap aan toevoegen: Laat niemand je wijsmaken dat je het leven niet waard bent! Er staan mooie dingen op je te wachten in de toekomst, je moet alleen over hele vervelende obstakels heen om daar te komen.