Hoofdstuk 2

Hoofdstuk 2


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Ik liet haar hand uit de mijne glijden, gaf haar een bemoedigende glimlach en ging in de rij staan. Toen ik mijn bloed had laten prikken en een vingerafdruk had gezet op het officiële papier om aan te tonen dat ik er was, liep ik naar de rij met vijftienjarigen, waar mijn twee beste vrienden – Steve en Greg – al druk een gesprek zaten te voeren. Dit was vooral aan Greg te zien, die wilde gebaren maakte en op die manier iets over probeerde te brengen, wat – aan Steve's gezicht te zien – grandioos aan het mislukken was.

"Josiah!" Riep Steve opgelucht toen ik naar hem toeliep. Nu hoefde hij niet te doen alsof hij Greg had verstaan. "Waar was je? Sarah was helemaal freaked out, ik zag haar in het dorp en toen sprak ze me aan." Ik zuchtte.
"Ik was ergens heen met Rose," antwoordde ik, nog steeds denkend aan Sarah en haar vreselijke gewoonte om me te beschermen. "Ze liet me iets zien."

"Iets?" Steve wiebelde zijn wenkbrauwen en maakte een klakkend geluid met zijn tong, wat hij altijd deed als hij nieuwsgierig was. "Wat voor iets?"

Ik zuchtte opnieuw, rolde mijn ogen en sneed een ander onderwerp aan. "Hé, Greg, weet jij toevallig wie dit jaar vrijwillig gaat?" Greg hoorde – als enige van ons groepje – bij de Elite van het District en zijn ouders wilden dan ook graag dat hij zich op een dag zou opgeven als vrijwilliger. Aangezien hij pas vijftien was hoefde dat dit jaar nog niet, maar het werd wel altijd in het trainingscentrum besproken. Het waren vaak roddels, maar Greg wist er altijd de waarheden uit te pikken.

"Ja, dat wil ik ook wel weten," viel Steve me bij.

"Maar Steve," zei Greg, zijn handen omhoog werpend, "daar hadden we het net nog over!"

"Wat? Oh, ja, dat wist ik wel!" Ik kon nog net een lachje onderdrukken. "Het was gewoon een grapje. Haha?" Hij grijnsde zwakjes.

"Maar goed," hervatte Greg zijn verhaal. "Omdat er dit jaar maar een kleine groep met zeventienjarigen is, zijn er niet veel gegadigden. Bij de meisjes is er, als ik het goed heb begrepen, ene Gilly geïnteresseerd, maar zij wist het nog niet zeker. Ze zou afwachten wie er werd getrokken, zei ze – dit is een letterlijke quote, als haar vriendin Kensey niet heeft gelogen."

Ik knikte nadenkend. De kans was dus groot dat er bij de meisjes dit jaar geen vrijwilliger was, wat betekende dat Sarah en Rose niet veilig waren, hoewel er ook mensen waren met meer lootjes in de boetebol. "En bij de jongens?"

"Bij de jongens zijn er twee mensen die mogelijk als vrijwilliger gaan, de broertjes Jason en Casper Luccians. Ooit van hen gehoord? Bomen van kerels, die twee." En of ik van hen had gehoord. Ik herinnerde me het nog als de dag van vandaag wat er was gebeurd.

De school was uit en ik, als nog jonge achtjarige, mocht voor het eerst alleen naar huis. Ik was helemaal blij en voelde me al bijna volwassen, tot de broertjes Luccians voor me opdoemden. Beide waren ze al enkele maanden tien, en die mijlpaal had hen blijkbaar nog zelfverzekerder gemaakt dan ze al waren. Ze droegen allebei matchende donkere zonnebrillen en ze zagen er een beetje uit als geheim agenten, of zware jongens die uit de bajes waren ontsnapt en wraak kwamen nemen.

"Zo, zo, wie hebben we daar?" Had de één minachtend gezegd.

"De kleine Rhodès," had de andere aangevuld. "Wat doe jij zo alleen in de stad? Je weet toch dat het niet veilig is voor baby's als jij?"

Ik mijn hoofd had ik diep ademhalend tot tien geteld voor ik op had gekeken. "Ik ben niet klein," had ik met een trillende stem gezegd. Onbewust had ik me iets groter gemaakt en was ik op mijn tenen gestaan, hoewel ik nog steeds kleiner was. De jongens hadden slechts hatelijk gelachen, en waren dreigend op me af gelopen. Wat ze zouden hebben gedaan, wist ik niet – hoewel het niet moeilijk te raden was – omdat Sarah hen voor was. Mijn tengere, negenjarige zus was uit de bosjes op de broertjes af gesprongen, had ze gevloerd en in elkaar geslagen, en ik stond er een beetje verbijsterd naar te kijken. Sinds dien had niemand meer geprobeerd me te beledigen, maar ik had ook niet het gevoel dat het mijn reputatie erg goed had gedaan.

"Welkom allemaal!" Zei Kitty Puffer vrolijk, mij niet de kans gevend om Greg nog verder te ondervragen. Ze maakte een sierlijk gebaar terwijl we op de microfoon klopte om de aandacht te krijgen. Nu pas viel het me op dat ze een speldje van een vis in haar blauwe haar had gedaan, en dat het misschien wel haar bedoeling was geweest om iets in het District 4 thema te doen; water natuurlijk.

"Wat is het toch weer héérlijk om hier te zijn! Het warme en gezellige District 4, bij jullie, is nu al bijna mijn thuis geworden! Jullie zijn mijn familie!" Ze maakte een raar, opgewonden geluidje, maar ik wist niet zeker of het wel uit blijdschap was want ze klonk als een stervende kat. "Maar goed, ik heb vandaag niet alleen de eer om de geluk hebbers van dit jaar bekend te maken, maar ik mag jullie ook voorstellen aan de mentors van dit jaar! Ik introduceer-" ze maakte een zwaaibeweging met haar arm waardoor ze bijna de boetebol omstootte "-Natalya Annohre en Willson Willson!"
Natalya Annohre was een gezette vrouw met vettig, blond haar en blauwe ogen, zoals veel inwoners van ons District hadden. Met een schok besefte ik dat zij dat graatmagere meisje was dat enkele jaren geleden had gewonnen, maar nu kon ze allesbehalve graatmager worden genoemd. Naast Natalya, van wie ik later ontdekte dat ze stiekem een chocolaatje in haar mond had gepropt, zat Willson Willson, een man met rossig, donkerblond haar en zeegroene ogen die zo ver uit elkaar stonden dat het leek alsof hij scheel keek altijd als hij iemand aankeek, of dat hij naar zijn abnormaal grote, scheve neus aan het staren was. Iets wat alleen nog maar meer aandacht op zijn neus vestigde, en die aandacht maakte Willson er niet knapper op.

Zijn neus, waar een sliertje met groen spul uit hing waarvan ik alleen kon hopen dat het geen snot was, was iets groter dan mijn wijsvinger en stond ongeveer tachtig graden gedraaid. Ik werd misselijk als ik naar beide mentoren keek, maar Kitty Puffer leek eraan gewend te zijn dat sommige gezichten nou eenmaal... aardig gezegd, mislukt waren. Ze glimlachte zelfgenoegzaam en haalde haar hand langs haar blauwe vlechtjes.

"Nu de boete!" Riep ze melodieus. "Spannend, nietwaar?" Met iets wat leek op elegante pasjes liep ze naar de boetebol in het midden van het podium toe, daar bleef ze staat en riep ze: "Zoals wij in het Capitool altijd zeggen; dames gaan voor, heren er onderdoor!" Ze giechelde op een panische manier.

Niemand lachte.

Ik wierp een blik op Rose, die in de rij voor vijftienjarige meisjes stond, zo te zien met knikkende knieën. Haar bruine ogen vonden de mijne en ik gaf haar in stilte een bemoedigend knikje. Ze beet op haar lip, maar werd toen aangetikt door haar vriendin Sophia en draaide zich weer om.

"De vrouwelijke tribuut voor District 4 dit jaar, degene die met de eer mag strijken, is..." Ze gooide een vlechtje over haar schouder en keek naar de camera, en toen weer naar het publiek. "Rosalie Heidy Joseph! Geef haar een groot applaus! Waar is onze gelukkige?"

Nee, nee, dit kon niet waar zijn. God nee! Laat het iedereen behalve Rose zijn, die lieve Rose! Mijn Rose...

De Vredebewakers pakten Rose bij haar lieve handen en trokken haar naar voren. Ik zag dat ze haar tranen in probeerde te houden, maar het lukte niet en enkele tranen liepen als regendruppeltjes over haar wangen. Haar handen trilden toen ze haar tranen van haar wangen af veegde. Langzaam stapte ze het trapje op, trillend van top tot teen en gejaagd ademend. "Hallo Rose Joseph, gefeliciteerd met je plek in de spelen! Maar, voor we verder gaan, zijn er nog vrijwilligers? Onthoud ons regelement, jullie hebben tien seconden!"

"EEN!" Niemand deed iets.

"TWEE!" Het bleef akelig stil.

"DRIE!" Rose begon, indien mogelijk, nog erger te trillen.

"VIER!" Waar bleef Gilly nou, had Kensey gelogen?

"VIJF!" Wacht, shit, ze zou er over nadenken.

"ZES!" Het kon niet waar zijn.

"ZEVEN!" Nee, nee, nee.

"ACHT!" Rose begon te huilen.

"NEGEN!" Ik wist het zeker, niemand zou komen. Ik zou verder moeten leven zonder mijn geliefde Rose, zonder de zon in mijn leven.

Hoofdstuk 3

Het volgende hoofdstuk.


Beoordeel


private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
Dier, Tuin & Natuur
Kooikersplas Houten
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen