×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Mijn baan langs de weg.

Mijn baan langs de weg.


Ik neem jullie mee in een kijkje bij deze baan en vervul hiermee de februari uitdaging van mijzelf: 

Lang geleden had ik het kortste baantje ooit. Zo ééntje waar je hard in lach van schiet, als ik het benoem. Echt waar, de naam er van past niet eens op het scrabblebord. Zelfs niet als je het schuin neer zou leggen. Ben je al benieuwd?

Ik zal je hier even een dag beschrijven, uit het leven van dát baantje. Op de allereerste dag dat ik dit baantje zou gaan vervullen, stapte ik opgewekt een smoezelig kantoor binnen. Twee trappen naar boven moest ik. Daar bij de juiste deur hing een deurbel en netjes bel ik aan. ‘Binnen,’ hoor ik roepen. Een lachsalvo komt mij tegemoet als ik de deur open doe. ‘Wie belt er nou aan, die hangt er voor de show,’ roepen ze in koor. Met een goedemorgen kreeg ik een kopje koffie in zo’n wankelig dun plastic bekertje, in mijn handen gedrukt. Oef, dat was heet zeg. Had ik mijn handen nu maar ingesmeerd met mijn handcrème, dat had vast de ergste hitte kunnen voorkomen. Een theelepeltje zag ik in de verste, verste niet. Ik durfde er ook niet om te vragen. Als enige vrouw word je dan misschien meteen zeikerig gevonden. De koffie was zo dusdanig heet, maar zag geen onderzetter en zo zette ik het bekertje op een naar mijn idee onbenullig papiertje, waarop ik vaag 4 cijfers zag staan. Meneer de baas riep naar mij; ‘niet knoeien op dat papiertje, want dat is je pincode voor het geval je moet plassen straks.’ Verbaasd keek ik hem aan. ‘Ja’ zei hij, ‘je wilt toch niet wild plassen, of wel?’ Ik schudde mijn hoofd en begreep er nog niet veel van. De andere collega’s barsten weer in lachen uit. Nog steeds moest ik de suiker door mijn koffie roeren en besloot dat dan maar te doen met het pootje van mijn bril. Natuurlijk knoeide ik met mijn koffie en de cijfers werden totaal onleesbaar. Gelukkig had ik ze in mijn hoofd opgeslagen: 3762 een makkelijk nummer voor mij namelijk. Het leek wel een pincode…

Het werkoverleg begon, ik luisterde geconcentreerd en op het moment dat ik echt besefte dat het geen grap was, moest ik van schrik hoognodig naar het toilet. Gelukkig was er ook een damestoilet aanwezig, alleen moest ik eerst terug lopen om de sleutel er van op te halen. Zittend op de wc pot schaamde ik mij eigenlijk, want ik deed er namelijk altijd nogal lacherig over, als ik zulke mensen aan het werk zag. Nu moest ík het zelf doen. Wat een hel zeg, dat kan ik je wel vertellen.

Heel plechtig werd ik gedoopt door mijn collega van deze dag, toen ik weer tevoorschijn kwam, tot de nieuwe hectometerpaaltjespoetser. Ten eerste is dat levensgevaarlijk werk, zo langs de snelweg en andere openbare wegen. Toch moet dit werk ook gebeuren, want als men een ongeluk of pech heeft met de auto kun je heel simpel via het hectometerbordje aan de hulpdiensten doorgeven waar of je je bevindt. Optimistisch ging ik dan ook met mijn collega op pad.

Mijn collega nam dit werk wel heel uiterst serieus en ging met een tandenborstel te werk. Ik dacht het wel af te kunnen met een sponsje, maar nee het roet en uitlaatgassen van al die auto’s die er langs scheuren gaan zo ongelooflijk vast zitten op het bordje. Lieflijk vroeg ik mijn collega, of hij nog een tandenborstel voor mij overhad. Ik kreeg van hem een rode, extra hard stond er op. Hij gaf mij er een pen en een papiertje bij. Vragend keek ik hem aan. ‘Hier kun je het beginnummer en eindnummer invullen. Je krijgt namelijk per hectometerpaaltje betaald, wist je dat niet?’ Stomverbaasd, vroeg ik of hij gek was geworden. ‘Nee hoor,’ zei hij doodleuk en draaide zich om naar het paaltje die hij met volle overtuiging met een tandenborstel en een emmertje met sop te lijf ging.

Deze gekkigheid ging mij echt te ver. Dit ging ik niet doen dus hé… Ik viste mijn mobiel uit mijn borstzakje en belde een vriend om mij op te komen halen. ‘Waar ben je dan?’ vroeg hij. ‘Ik sta bij hectometerpaaltje A1 78,1 aan de linkerkant en kom je alsjeblieft snel,’ vroeg ik bijna smekend. Tijdens het wachten heb ik mijn diepe respect getoond aan mijn kortste college ooit, voor het werk wat hij deed. Nog altijd als ik hectometerpaaltjespoetsers bezig zie, zwaai ik even naar hun. Gewoon puur uit respect voor zo’n klerebaan!


Foto: Wikipedia.

 Geschreven voor mijn eigenfebruari uitdaging. Je kan nog mee doen, als je wilt.

 

2017©Vlindertje73

Vind je dit een leuke post en wil je hierop reageren?
Klik dan hierboven op 'Aanmelden' Je krijgt er een leuke bonus voor terug!




johan_jongedijk
Fijne baan heb je
20-02-2017 11:46
20-02-2017 11:46 • 1 reactie • Reageer
vlindertje73
Heerlijk joh..... ahum :)
21-02-2017 10:57
21-02-2017 10:57 • Reageer
Ingrid Tips en meer
De gekkigheid begon al met de bel. Gekke baantjes bestaan er toch.
18-02-2017 17:07
18-02-2017 17:07 • 1 reactie • Reageer
vlindertje73
Ja erg hé ;_))
18-02-2017 22:27
18-02-2017 22:27 • Reageer
Encaustichris
Heel erg leuk geschreven!! Ik zal vanaf nu opletten of ik een hectometerpaaltjespoetser zie ;-)
17-02-2017 23:48
17-02-2017 23:48 • 1 reactie • Reageer
vlindertje73
Ok en zwaaien hé :)
18-02-2017 11:32
18-02-2017 11:32 • Reageer
Albert van den Berg
Heel leuk verhaal. Ik heb ze wel eens machinaal gezien, met van die draaiende borstels, maar als het paaltje niet goed vast zit vliegt het de lucht in :-)
17-02-2017 22:03
17-02-2017 22:03 • 1 reactie • Reageer
vlindertje73
Ja, daarom is het beter om met de hand te doen ;))
18-02-2017 11:32
18-02-2017 11:32 • Reageer
Pandtine
Leuk geschreven! :D
17-02-2017 21:17
17-02-2017 21:17 • 1 reactie • Reageer
vlindertje73
thnx ;)
18-02-2017 11:33
18-02-2017 11:33 • Reageer
LWAlmanak
Graag gelezen, zo kan een klerebaantje je toch nog wat opleveren ;-)
17-02-2017 19:16
17-02-2017 19:16 • 1 reactie • Reageer
vlindertje73
Ja idd en het is écht een klerebaan!
17-02-2017 20:06
17-02-2017 20:06 • 1 reactie • Reageer
Dana
Geweldige invulling, blij dat ik als inspiratie heb gediend, steekwoorden, ik heb er een haat-liefdeverhouding mee, superleuk verwerkt
17-02-2017 18:58
17-02-2017 18:58 • 1 reactie • Reageer
vlindertje73
Ahhhh, dank je wel. Ja opeens ging er een lampje branden. ;) Het rolde er zó uit...
17-02-2017 20:06
17-02-2017 20:06 • Reageer
Hans van Gemert
Prachtig verhaal! Hectometerpaaltjespoetsers ... hoe verzin je 't! Een waardige invulling van je uitdaging! (Had je als trefwoord geen 'februari uitdaging' moeten zetten ipv 'uitdaging'?
17-02-2017 18:52
17-02-2017 18:52 • 2 reacties • Reageer
vlindertje73
Dat werk bestaat echt hoor! Ge je mij nu beledigen? *grinnik* ff serieus, het werk bestaat echt. Heb je ze nog ooit gezien...?? Ik heb als tag woord gewoon "Uitdaging" Zo komen dan ook de andere uitdagingen allemaal bij elkaar... Leek mij wel zo fair en ook handig voor degenen die mee willen doen. ;)
17-02-2017 20:08
17-02-2017 20:08 • 1 reactie • Reageer
Dana
Hans, moet jij niet nodig zelf aan de schrijf in plaats van onzinnige commentaren tussen haakjes, te leveren? Of wil je graag dat ik je voorbij dender?
17-02-2017 19:00
17-02-2017 19:00 • 2 reacties • Reageer
DvdVelden Blog
Wat een geweldig verhaal! Fijn om te lezen!
17-02-2017 18:49
17-02-2017 18:49 • 1 reactie • Reageer
vlindertje73
Dank je wel! ;)
17-02-2017 20:09
17-02-2017 20:09 • Reageer