Voor het eerst in mijn leven, kwam ik alleen...

Voor het eerst in mijn leven, kwam ik alleen thuis.

Opgevoed door honden.

Heel lang verhaal kort, ik kreeg niet super veel aandacht toen ik klein was. Mijn stiefvader was een alcohol verslaafde, en mijn moeder had het best wel druk met daar mee om te gaan. Ik had ook niet veel echte vrienden aangezien ik op school vaak gepest werd. De enige wezens die ik echt vertrouwde waren mijn 2 honden ''Poes'' & ''Beest''. Ze waren er altijd voor me en ik spendeerde vele momenten met hun. In mijn ogen waren zei mijn ouders, hoe vreemd dat ook mag klinken.

Helaas, de tijd wacht voor niemand. En de oudste, is een jaar geleden overleden. Voor mij was dit de eerste keer dat ik iemand verloor die me echt dierbaar lag. Ik heb altijd problemen gehad met mijn ''ware ik'' te tonen aan mensen, maar bij mijn 2 honden kon ik dit altijd zonder probleem of angst. Toen Poes overleden was, had ik het enorm zwaar. Niet omdat ze weg was, maar omdat zei ''alleen'' weg was. Ik & Beest bleven achter en hadden dan plots alleen elkaar... Zoals altijd deed ik me voor met een lach en zei ik mensen dat ik er best makkelijk mee om kon gaan, maar dat was niet geheel waar. Gelukkig had ik Beest nog om voor te leven, het enige overige wezen die me door en door begreep en accepteerde...

Ik leefde door samen met Beest, en over de tijd heen accepteerde ik de dood van Poes. Helaas was ik wat dom en vergat ik een fundamentele waarheid... Iedereen wordt vroeg of laat ingehaald door de tijd. Beest dus ook... Een tijd later begon Beest problemen te krijgen met keelkanker die uiteindelijk is overgezaaid naar zijn longen & zijn hart. Ik heb hem moeten laten inslapen en stortte neer. Toen ik thuis kwam en de deur dicht deed was ik voor het eerst in mijn 26 jaar van bestaan... alleen thuis. Er was altijd wel iets of iemand thuis maar deze keer, stilte. Ik begon te huilen, te smeken en wanhopig op de grond te liggen. Het is nog altijd niet doorgedrongen dat ik de enige achterblijver ben van de drie. De gedachte om er zelf een eind aan te maken kruist nu vaak mijn gedachtes. Niet omdat ik dood wil want ik heb nog veel dat ik wil doen, maar gewoon omdat ik mee wil. Ik wil hun niet alleen laten gaan.

Ik ben iemand die geloofd dat er iets achter de dood kan zijn. Vanuit een spiritueel standpunt dan toch. Dus in mijn ogen is zelfmoord geen einde... dan wordt het makkelijk om het als een optie te zien hé? Is dit vreemd? Dat ik nu een man ben die zijn hele leven geleefd heeft onder de gedachte dat niemand zijn ''ware zelf'' volledig kon begrijpen. Dat ik dan 2 viervoeters had die mij echt begrepen? Deze kwijt ben en nu hier leef zeggend tegen de mensen dat het wel gaat. Dat het wel oké is en ik er wel door kom? Dat ik al die dingen zeg wetend dat ik elke avond er aan denk dat het aan de andere kant veel makkelijker zal zijn, dat ik daar terug begrepen zal worden en hun terug kan zien?

Het gene dat het voor mij moeilijk maakt is dat ik niet dood wil, ik heb veel ambitie, veel dingen die ik nog wil doen en veel anderen die ik nog wil helpen. Maar... dat kan ik in het volgende leven ook maar dan niet alleen... Dus waarom niet?

Promote: support and profit

Support PeacefulPotato with a promotion and this post reaches a lot more people. You profit from it by earning 50% of everything this post earns!


- The revenue of this ad will be returned to the Yoors members -
More



50 comments