Alles is nog anders


Voor het eerst ging ik afgelopen weekend weer bij mijn vader op bezoek.

Sinds het land met Corona te maken kreeg, ging mijn vader in quarantaine. Hij had een tijdelijke katheter en wachtte op verdere onderzoeken. Echter gingen de ziekenhuizen grotendeels op slot. Dus hij heeft maanden met een katheter gelopen. Hij woont zelfstandig. Boodschappen werden bezorgd. Afijn hij heeft het gered. Net als vele mensen was hij erg eenzaam. Alle dagen hebben we gebeld om elkaar erdoor te helpen. Wat een bizarre tijd was het.

Afgelopen weken heeft hij verdere onderzoeken gehad. Steeds moest hij alleen het ziekenhuis in. Gelukkig was het geen slecht nieuws gesprek. Maar een operatie was noodzakelijk. Morgenvroeg (30 juni 2020) wordt hij eindelijk geopereerd. Van de prostaat wordt weefsel weggehaald. De prostaat is erg vergroot en drukt op de blaas, waardoor het niet mogelijk is zelf te plassen, vandaar een katheter. Hopelijk gaat alles goed en kan hij weer zonder katheter vooruit.

Tijdens het bezoek afgelopen zondag, of eigenlijk voordat ik op bezoek ging merkte ik al dat veel nog anders is.

Met de auto moest ik 2 uur reizen en ik bedacht mij dat ik beter een mondkapje kon meenemen want je weet het maar nooit. In het openbaar vervoer is het dragen ervan immers verplicht. Dus die mee. Ook desinfecterende gel mee. Het cadeautje voor vaderdag kon ook mee. Ingepakt en al en rijden maar.

Onderweg bedenk ik mij ineens, waarom heb ik het cadeautje ingepakt? Mijn vader gaat dit toch niet uitpakken. Hij blijft bang voor besmetting. Dus bij aankomst zonder hand, knuffel en genoeg afstand houdend vertelde ik hem, dat ik een cadeautje had ingepakt. Gelijk zei hij al, "pak maar uit en zet maar op het aanrecht. Ik kan het goed gebruiken;-)". Het is geen verrassing meer. Hij weet toch wel dat hij een geurtje krijgt. Dat is ook wat hij graag wil krijgen.

Ik bedenk mij nu, waarom pak ik het eigenlijk ieder jaar in?

Er zijn bepaalde gewoontes die door Corona ´even´ doorbroken worden.

Bij alles wat ik deed moest ik nadenken.

Ook omdat mijn vader al op leeftijd is en erg bang en voorzichtig.

Voorlopig is het nog verre van normaal bij elkaar op bezoek gaan.

Toch was het fijn elkaar weer in levende lijve te zien. We hebben een gezellige middag gehad buiten in de tuin.

Vandaag merk ik toch weer het verschil in het gedrag van mensen. Zo voorzichtig als mijn vader en ik zijn, is lang niet iedereen.

Sommige mensen houden zich echt niet aan de regels. Ze lopen je soms bijna omver.

Een vrouw voor mij in de supermarkt raakt het winkelwagentje van een andere vrouw aan en ze maken grapjes over Corona.

Ik sta met verbazing te kijken naar dit gebeuren.

Tegenwoordig houd ik maar vaker mijn mond. Heb geen zin in gedoe.

Weten hun veel dat de moeder van mijn vriendin is overleden door Corona.

Mijn vader hele angstige tijden heeft doorstaan.

Ik houd mij aan de regels, zoals ik overal ook langs de snelweg zag staan. Opvallend grote borden overigens.

In de winkels staat ook aangegeven wat er van je verwacht wordt.

We zien wel wat de toekomst ons brengt.

Hopelijk gaan de mensen in de toekomst wat respectvoller met elkaar om.

Dat is mijn wens.

We zijn allemaal verschillend en gaan anders met bepaalde situaties om.

Probeer een beetje begrip te hebben voor de ander.

Update: mijn vader is geholpen. De operatie is geslaagd. Als de nacht goed gaat dan mag hij morgen naar huis.

En dan eindelijk is het achter de rug voor hem na maanden te hebben gewacht.

Update 01.07.2020 1013 uur belt mijn vader mij met het goede nieuws dat hij naar huis mag.

Thuis verder herstellen met nazorg.

#vrijschrijven#coronatijd