×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Hersenleed...

Hersenleed...


                                                                                          images (20)
Gisteravond herkende ik de angst, de onzekerheid, de pijn, de hoop en het verdriet. Het was alleen niet door mijn eigen ogen maar gezien uit het perspectief van andere hersentumor patiënten. Tessa, Steven en Mariska werden gevolgd in een documentaire over mensen die een hersentumor als diagnose krijgen. Vanaf de diagnose, de besprekingen van de MRI's, tot de voorbereidingen op de operaties en daarna. In de anderhalf uur dat dat duurde werd ik meegenomen in de realiteit. Mijn realiteit. De realiteit die drie jaar geleden ons leven op zijn kop zette en de realiteit waar we het dagelijks nog steeds mee moeten doen.

De angst waar je mee te maken krijgt op het moment dat ik te horen kreeg dat er een hersentumor in je hoofd groeit. De onzekerheid over wat dat betekent voor je toekomst, dromen en idealen. De pijn die zo heftig en intens is dat je er niet van kunt slapen en het al helemaal geen plaats kunt geven. De lichamelijke uitval, je hersenen die niet meer datgene doen wat je van ze gewend was. De wanhoop van iets wat je niet kunt beïnvloeden maar tegelijkertijd ook de hoop. De hoop dat het een goedaardige tumor is, de hoop dat de tumor te opereren is, de hoop op leven. Maar daarnaast ook het verdriet, het verdriet van afscheid van je oude ik, het verdriet om alles wat had kunnen zijn.

Tegelijkertijd werd ik meegenomen in de haast serene rust, de kalmte, de precisie, de objectiviteit en afstandelijkheid van de neurochirurgen die ik gisteren zag. Ze leven mee met hun patiënten en hun partners, proberen zo goed mogelijk uit te leggen wat ze te wachten staat in het hele hersentumor proces. Maar ook voor hun blijft het bijzonder. Want pas zodra het luikje in je hoofd open gaat kan de chirurg gaan beoordelen of het klopte wat hij al had gedacht. Hij doet zijn uiterste best om zo veel mogelijk van de rottigheid weg te halen, en dit vooral zonder schade aan te richten aan de omliggende hersengedeeltes. Het er bovendien cosmetisch zo mooi mogelijk uit te laten zien en dan nog blijft het afwachten tot het weefsel onderzocht is. Pas dan kan gekeken worden of er ruimte is voor nieuwe mogelijkheden.

En dat is de realiteit, plaats maken voor nieuwe kansen, nieuwe mogelijkheden en je nieuwe ik. De Realiteit. Het is wat het is en het wordt er niet beter op, zoals de artsen gisteren in Hersenleed al vertelden, je moet je patiënt iets geven waardoor ze hoop blijven houden. Zonder hoop komen ze er niet en verliezen ze het elixer om te willen blijven leven.

Gelukkig hebben ze bij mij het grootste deel van de tumor kunnen verwijderen, al blijft het een feit dat ze om een groot bloedvat heen hebben moeten werken en deze schoon hebben moeten schrapen van tumorweefsel. Dat er nu, ruim een jaar later, nog geen sprake is van her-groei zorgt ervoor dat ik weer een beetje hoop heb gekregen. Weer de goede kant op kan kijken. Maar nu komt ook het stukje realiteit, de kans is namelijk heel reëel dat er toch een pietepeuterig rottig celletje ergens is achtergebleven die toch weer zijn ruimte innemend proces kan gaan starten. Dus naast de pijn blijft die spanning er onderbewust dus toch, hersenleed is immers levenslang. Kans op herstel is groot wanneer de rest van je lichaam in topconditie is en dat is naast hoop houden en positief blijven het enige wat ik zelf kan doen.

Ik ben weer terug in de realiteit en het gaat meestal best wel goed. Ik leef nog, ik heb lief, ik mag zijn wie ik ben en zie de mooie dingen van het leven en beleef deze veel intenser dan ik ooit had verwacht. En bovenop alles hou ik hoop. En ik hoop mee voor Tessa, Mariska en Steven....

Wil je de documentaire helemaal zien? Klik dan op deze link: Hersenleed 

De Kniezebietertjes




zonnebloem
Vind m nu pas, probeer dagelijks beetje bij te lezen, best wel heftig eh! Maar moedig en hoopvol was je al, dus blijven doorgaan met de glimlach op je gelaat ! xx
13-06-2017 07:31
13-06-2017 07:31 • 1 reactie
Welkom bij De Kniezebietertjes
Dank je Zonnebloem, ik blijf gewoon doorgaan hoor...;-) En ik heb geleerd dat een lach op je gezicht al de helft scheelt! Altijd blijven lachen zei Bassie (van Adriaan) toch altijd? En mijn motto is: "The show must go on" en ook Freddy deed het op die manier. Zo komen we er wel!! Jij ook ervaring met hersenleed trouwens?
13-06-2017 10:13
13-06-2017 10:13 • 1 reactie
_PetitCorbeau_
Moet ik zeker eens bekijken
07-06-2017 13:50
07-06-2017 13:50 • 1 reactie
Welkom bij De Kniezebietertjes
Zeker de moeite waard, hele goede documentaire!
07-06-2017 18:14
07-06-2017 18:14
frieke
wat een lastige situatie, gelukkig behou je de nodige moed, succes verder
07-06-2017 09:24
07-06-2017 09:24 • 1 reactie
Welkom bij De Kniezebietertjes
Dank je wel Frieke... We houden hoop en vooral moed!
07-06-2017 09:39
07-06-2017 09:39