×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
Baarmoeder verwijdering bewust gekozen

Baarmoeder verwijdering bewust gekozen


Over verwijdering van de baarmoeder, en zeker als dit een bewuste keuze is, wordt nog altijd niet vaak gesproken. Je kunt gerust zeggen dat er nog een flink taboe opp dit onderwerp rust. Toch heb ik enkele jaren gelden besloten om deze ingrijpende operatie uit te laten voeren.


Soms hebben vrouwen geen keus. Ze hebben een aandoening aan hun baarmoeder waardoor deze verwijderd moet worden. Hun leven staat namelijk op het spel. Voor hen is de verwerking van het verlies van hun baarmoeder dan moeilijker dan wanneer je bewust kiest om de baarmoeder te laten weghalen.

Mijn zus was nog maar begin twintig toen ze uit de narcose ontwaakten en haar arts vertelde dat haar baarmoeder was verwijderd samen met haar eierstokken. Ze wist wel dat er cysten en verklevingen in haar buik zaten maar dit had ze niet verwacht. Ze wist dat ze waarschijnlijk nooit zwanger zou kunnen worden en was al bezig met adoptieprocedures voor het krijgen van kinderen. Hier had ze in zekere zin vrede mee. Haar gevoel van vrouw-zijn had door de ingreep, die zonder overleg had plaatsgevonden, een enorme klap gekregen. Het heeft jaren geduurd voordat ze er enigszins aan gewend was.

Haar toenmalige partner wende er echter niet aan en hun relatie is dan ook op de klippen gelopen. Ze kon hem geen eigen kinderen geven en dat was voor deze man (en zijn familie) niet te verkroppen. Ruim dertig jaar na de operatie van mijn zus was het mijn beurt voor deze zware operatie. Hoewel het eindresultaat bijna hetzelfde was waren er toch een aantal belangrijke verschillen.

Ik heb zelf heel bewust voor de verwijdering van mijn baarmoeder gekozen omdat ik extreem hevige menstruatieklachten had: hevige, lange bloedingen met veel pijn en regelmatig menstrueren was er al helemaal niet bij. De operatie werd op een andere manier uitgevoerd: mijn zus had een fikse buikwond terwijl bij mij de baarmoeder vaginaal verwijderd kon worden. Maar het belangrijkste verschil was misschien wel dat mijn gezin compleet was. Al tijdens de zwangerschap van onze jongste zoon hebben mijn man en ik besloten dat we niet meer kinderen wilden.

We hebben dit toen al besproken met de gynaecoloog in het ziekenhuis. Deze raadde ons echter aan om een jaar te wachten na de geboorte van ons zoontje. Dit hebben we gedaan en na wat onderzoeken en gesprekken heeft de operatie plaatsgevonden. Na de operatie heb ik ook wel eens het gevoel gehad minder vrouw te zijn. Gelukkig was er dan nog altijd mijn man die helemaal achter me stond en me telkens weer verzekerde dat ik, voor hem tenminste, niet was veranderd. Hoewel het een erg zware operatie was, er zat immers een flinke wond in mijn buik, herstelde ik heel erg snel. Twee dagen na de operatie mocht ik al weer naar huis.

Zes weken later kon ik afscheid gaan nemen van mijn gynaecoloog en hem bedanken voor alle goede zorgen. Terugkijkend op alles heb ik er heel goed aangedaan om deze oplossing te kiezen. Aan vrouwen die ook een dergelijke ingreep overwegen zou ik als advies geven: denk goed na over de voor- en nadelen want de operatie is heel zwaar en niet zonder risico’s.

Vraag jezelf af of je zowel lichamelijk als geestelijk sterk genoeg bent om de operatie te ondergaan en of je de tijd erna voldoende steun hebt van je omgeving. Sommige vrouwen ervaren deze periode namelijk als een soort rouw. Ze hebben tijd nodig om afscheid te nemen van hun baarmoeder en moeten accepteren dat ze ook zonder dit supervrouwelijk orgaan toch nog op en top vrouw zijn.

 



Wendy
Nog altijd geen spijt van
28-10-2015 01:18
28-10-2015 01:18
lekkerereceptenvoor2
Oef. Je zus was zeker jong, té jong. Triest dat haar relatie daardoor op de klippen liep. De manier waarop jij bent geopereerd heeft zeker heel wat voordelen. Het grootste voordeel dat je snel naar huis mocht. Mijn baarmoeder is verwijderd toen ik net een paar weken 35 jaar was. Zelf heb ik geen rouwperiode doorlopen. Ik was juist opgelucht. Eindelijk niet meer ongesteld en geen pijnen meer. En ik kon altijd lichte kleding dragen. Ik had nog een buikwond. Het is inmiddels 23 jaar geleden en geen dag spijt gehad.
17-07-2015 13:38
17-07-2015 13:38