Wie was ik in een vorige leven?

Wie was ik in een vorige leven?

#reincarnatie#paranormaalonderzoek#wetenschap#blogpost



Hello! Ik ben Edward van de Ridder. Van karakter ben ik heel optimistisch en toen men bij de KRO mensen vroeg om mee te doen met het programma Regressietherapie bij Louis De Bie dacht ik waarom niet? Er waren ongeveer 50 mensen die er aan wilde deelnemen.

Edoch, moet ik eerlijk toegeven geloofde ik totaal niet in het hebben van een vorige leven. Ik dacht ofwel fantaseer je er onder zo een sessie wat op los of het is een vorm van telepathie. Je pikt dan als geest ergens uit het Universum herinneringen over het leven van iemand anders op. Uit de Akasha-kronieken bv., het opslaggebied bij uitstek van het Heelal. Waar ik al eens over gelezen had. Want daar geloof ik dan weer wel in. Ook dat we ieder een ziel hebben en we behoren tot een geheel dat door de Schepper, de energiebron waaruit alles ontstaan is, geschapen is.


Toch weet ik nu nog altijd niet goed wat ik erover moet denken.

De beelden die ik kreeg tijdens mijn Regressietherapie onder de leiding van Dr.Louis De Bie bleken niettegenstaande heel waarachtig.


Om na te gaan of mijn beweringen wel klopten, tijdens de sessie die ongeveer een uur duurde, gingen we ter plekke een kijkje nemen. Dat was in Frankrijk, Normandië. In Tourville sur Arques op het platteland staat een kasteel Miromesnil. Onder trance vertelde ik, met veel overtuiging zelfs, gezien op de video, dat ik daar als tuinman werkte in 1753. Zo maar eventjes 250 jaar geleden!

Ik beschreef het uitzicht van het kasteel. Een enorm groot gebouw van drie verdiepingen.

Opgebouwd in mooie rode steen met aan weerszijden twee torens met een puntige dak van donker-grijze leistenen.

Vlak voor het kasteel een wandelweg tussen een uitgesponnen gazon. Dat ik als tuinman met een zeis mooi voorzag van patronen.

De herinneringen die bij me bovenkwamen waren telkens erg levendig en ik voelde me helemaal thuis in deze herinneringen aan een lang vervlogen tijd. Mijn naam was toen Jean . Maar die hebben we wel nergens kunnen terugvinden.

Ik zag me bloemen zaaien en planten, wieden tussen de vele groenten in de moestuin, het gras kortwieken met een zeis, bomen en struiken snoeien. Ik deed het steeds vol overgave. Want mijn tuin was toen voor mij mijn kleine paradijs.

Mijn leven als tuinman toen was voor mij dus heel bevredigend.

Ik woonde in een huis rechts terzijde van het kasteel met mijn vrouw en 2 kinderen. Een jongen en een meisje. We gingen met zijn allen heel liefdevol om.

Met de kasteelheer, die m'n werk wist te appreciëren, had ik ook eerder een vriendschappelijke band. Het was trouwens een man met een goed karakter.

Hij gaf de kinderen af en toe wat speelgoed en ze werden ook vaak uitgenodigd in het kasteel. Daar werden ze dan getrakteerd op lekkere versnaperingen en ze mochten zelfs verstoppertje spelen in de vele kamers.

Ik kan me echter niet herinneren dat hij een echtgenote had. Misschien woonde hij daar dan ook alleen.

Ander personeel deed zijn huishouden en mijn toenmalige vrouwtje fungeerde als kok in de keuken van het kasteel. Een groot raam keek daar uit op de bloemen en de moestuin die ik verzorgde.. Je hoefde dus maar enkele stappen naar buiten om naar de keuken de kraakverse groenten te halen om in een vitaminrijk gerecht te verwerken.

Het bezoek met Derek Bolt naar Frankrijk, die in het programma alles in goede banen wist te leiden, vond ik heel spannend.

Want weet je, ik dacht nog steeds dat ik het allemaal maar verzonnen had. Onder trance kan je immers zelf maar moeilijk bepalen of je gedachten waar of pure fantasie zijn.

Maar toen we in Miromesnil in het kasteelerf binnen stapten doorheen een deur tussen een hoge muur wist ik meteen hoe we over het brede wandelpad van lichtbeige steentjes naar het huis waarin ik woonde moesten gaan.

Ik wist het duidelijk.

Het huis ligt met de achterkant naar de moestuin toe en ik wist nog dat ik langs een opslagplaats voor tuingerief vanuit het huis naar de tuin kon.

Ik stapte er meteen naar binnen. Ook al wilde de kasteeleigenares, Nathalie Milotet, een ommetje naar de voorkant maken om een rondleiding in het huis te geven.

De voordeur van het huis was dus aan de andere kant aan een veltweg.

Ik wist dat we in het huis een grote kamer hadden waarin een woonkamer en de keuken en twee slaapkamers.

Eén voor de ouders en één voor de kinderen.

Tegenwoordig woont er familie in van de huidige eigenares van het kasteel.

We kregen een rondleiding in het huisje waarin ik in het verleden vele gelukkige dagen had geleefd.

We werden ook uitgenodigd door de huidige eigenares in het kasteel zelf.

Het is gedeeltelijk door haar bewoond. Een deel ervan is omgevormd tot een museum.

Op een bruine schrijftafel toonde Nathalie het testament van de toenmalige kasteelheer waarbij ik tuinman was.

Het is opgemaakt in 1795 uiteraard in het Frans. Daarin staat duidelijk genoteerd dat de tuinman na de dood van de kasteelheer een lijfrente van 200 pond voor de rest van zijn leven werd toebedeeld.

Toen we aan de vrouw vroegen of dit veel geld was antwoordde ze dat je er goed van kon leven in die tijd en dat de kasteelheer dus echt wel zijn tuinman in het hart droeg om hem dit zo te schenken.

Zo herinnerde ik me hem dus ook wel als een hele goede vriend met een sympathiek karakter. We konden altijd goed met elkaar overweg.


We gingen ook de stad Rouen bezoeken. Dit omdat ik tijdens de sessie had verteld dat ik af en toe naar een smid ging in de stad om mijn gerief te laten slijpen, verbeteren of om iets nieuw aan te schaffen.

De smid was toen ook een goede vriend van me en ik mocht dan bij hem blijven slapen.

Want natuurlijk gebeurde toen alles met kar en paard of te voet. Het duurde dan vele uren voor je in Rouen vanuit het platteland geraakte.

Ik herinnerde me in Rouen nog precies hoe ik een rechte weg richting Kathedraal moest stappen om bij de smid te geraken.

In de toenmalige eeuw woonden alle smeden bij elkaar in dezelfde straat. Het waren concurrenten en hadden samen een Gilde. Zoiets als een vereniging van Smeden die voor hun rechten opkwamen.

De straat was ondertussen wel veranderd van naam.

Dat wist een plaatselijke geschiedkundige ons te vertellen die we bezochten.

Inplaats van Rue St.Andre de la Porte aux fevres heet ze nu Rue aux Ours.

Ik had me ook een binnenkant van een kerk herinnerd.

Na de kathedraal binnenin te gaan bekijken bleek dit niet de juiste kerk waarvan ik beelden had gezien. Al was die vlak aan de straat van de Smeden Het was daarentegen iets verderop Eglise St Oyen. Ze zag er net zo uit als ik onder de sessie beschreven had.

Een prachtig in kleuren lood in glas Rosette boven de ingang van de Kerk. Een donkerbruine hele hoge preekstoel, een buizenorgel achter het altaar, pilaren aan de zijkanten. Het klopte als een bus.

Ik herinnerde me in deze sessie eveneens m'n eigen overlijden en zag mijn toenmalige vrouw, m'n dochter met haar man en tweeling-kinderen en mijn zoon rondom mijn bed staan.

Ik had toen vrede om te gaan. Want ik had veel afgezien met de longziekte die ik had opgelopen.

Ik was op m'n sterfbed dankbaar voor het leven dat ik geleden had.

Het was een bevredigend rustig bestaan met het genot van de planten te zien bloeien en groeien. Waar ik toen heel erg van genoot.

Ik had geen vijanden en enkele goede vrienden en een hele beminnelijke vrouw en echte leuke kinderen. Ik zou voor dit leven meteen weer willen tekenen.

Mijn huidige leven is echt hectisch.

Maar dat komt ook wel door mezelf. Omdat ik heel veel van muziek hou heb ik me als DJ naar voor geschoven.

Samen met een goede vriend werk ik bovendien muziekconcepten uit. Daarnaast werk ik ook nog eens in een reclamenburo.

Je hebt daarnaast ook nog je huishouden te beredderen en ik woon apart van m'n zielsvriendin.

Een heel ander leven dus ...

Uit wat ik ervaren heb pikte ik nu wel een lesje op:

"Doe het af en toe eens wat rustiger aan, Edward, denk ik dan. Want al dat gestresseerd gedoe is toch eigenlijk echt niet nodig..."

Maar ja ...het zal ook wel de tegenwoordige tijdsgeest zijn, nietwaar?

Ik rem me tegenwoordig wel wat meer af...


Misschien kan je voor de aardigheid ook eens naar een regressie-therapeut om te weten te komen wat je in je vorige leven was?

Naar ik gezien heb lukte het wel niet zo goed bij iedereen.

Maar het is echt wel een ervaring.



P.S. ik kreeg geen foto's achteraf meer tussen de tekst

Daarom zette ik ze bij reacties.






Promote: support and profit

Support Toto Animo with a promotion and this post reaches a lot more people. You profit from it by earning 50% of everything this post earns!
More



73 comments