Een nieuwe wereld


Bloggen, schrijven, verschillende mensen vinden dat ik er iets mee moet doen. Verschillende keren ben ik er ook mee begonnen, maar dan gebeurt er weer iets waardoor de boel stagneert en uiteindelijk stopt. Verspreid over het wereldwijde web zijn er diverse blogs van mijn hand te vinden. Wordpress, Weebly, Blogger, zelfs een periode mijn eigen domeinnaam. Die laatste werd me te prijzig, van de rest ben ik mijn inloggegevens kwijt. Wachtwoorden resetten kan niet omdat mijn toen opgegeven  e-mailadres niet meer bestaat. Dat heb je zo als je overstapt bij provider. 

Dus besloot ik het via Yoors te proberen. Wellicht dit keer met meer succes. In elk geval met de mogelijkheid in te loggen. Toch was er weer de oude valkuil. Het gebeurde “iets” zette nu mijn hele wereld op z'n kop. Eigenlijk veranderde de wereld van het één op het andere moment. Van de wereld waarin ik een vader had naar de wereld waarin ik geen vader meer had. Een ademteug, een hartslag, of eigenlijk het stoppen ervan op 28 november 2017 rond 23h26. Een nieuwe wereld waarin ik me inmiddels alweer een dik jaar bevind en waar ik nog steeds geen hol aan vind... Ik mis de belletjes, de onverwachte bezoekjes, zijn humor, zijn liefde en zijn trots. Ik mis zijn gemoedelijkheid, zijn stralende persoontje, zijn aanwezigheid, ik mis hem! 

Er zijn af en toe dagen dat het iets beter gaat. Dan kan ik weer lachen, soms zelfs echt genieten en afgelopen week had ik een dag waarop ik intens gelukkig was. Ik ben niet blind voor de fantastisch lieve mensen om me heen. Vrienden die goud waard zijn en waarvan mijn vader zo blij was dat ik ze had. Ook ben ik niet blind voor de mooie dingen die het leven nog steeds te bieden heeft, voor de uitdagingen en al het andere wat het leven de moeite waard maakt om voor te leven. Er is enkel een stuk glans verdwenen, het is minder stralend. Soms is het zelfs ronduit dof. De persoon bij wie ik me het meest vertrouwd voelde, die mij het beste kende en met wie ik zo wat alles kon bespreken, die is niet meer. Evenals de trouwe viervoeter die mijn wereld spoorslags veranderde (wat overigens niet wil zeggen dat ik niet van mijn hedendaagse blafkippen houd). Evenals een aantal waardevolle vrienden die té vroeg zijn gestorven. 

Als ik terug mag in de tijd, dan ga ik heel graag terug naar de tijd dat Philip nog leefde, Liebrecht er nog was, Max als jonge God over het veld snuffelde, met Patricia, Liesbeth en Cora er vervroegd bij. Gemakshalve bonjour ik alle akelige sujetten dat leven uit, het voordeel van terug mogen in en bepalen hoe die tijd eruitzag. Als... Ja, dan... 

Als bestaat in dit geval niet, is ronduit onmogelijk, ik zal moeten dealen met het nu. Toen ik afgelopen prachtige zomer een nacht bij +20C° op mijn stadsplateau zat, een prachtige wolkenlucht fotografeerde en er en passant een vallende ster op vast wist te leggen... Al is de wereld zo mooi niet meer, ze is nog steeds de moeite waard. En ergens hoop ik, geloof ik zelfs diep van binnen, dat al die mooie, waardevolle, geliefde en ô zo gemiste persoonlijkheden nog rondom me zijn. De vallende ster met achterliggende boodschap: „Al zie je ons niet, we zijn er wel.” 

Dus gooi ik er maar weer eens een blog uit. Wie weet wat de toekomst verder nog brengt?