Onzekerheid - depressie & mijn eetstoornis verleden..

Onzekerheid - depressie & mijn eetstoornis verleden..


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Goedemorgen! Het is inmiddels alweer de laatste dag van de week, Zondag! En ben nooit zoon uitslaper dus ga zo het huis even schoon maken en vanmiddag werken.

Mijn blog van vandaag gaat over mijn onzekerheid, het niet kunnen accepteren van mezelf, mijn depressie en mijn verleden.. een zwaar onderwerp misschien maar wel iets waar ik al jaren mee zit.

Laat ik jullie mee nemen naar 7 jaar geleden.. Ik was 12 jaar zat in groep 8, ging bijna naar de eerste klas wat ik natuurlijk onwijs spannend vond! Eind groep 8 merkte ik aan mijn beide ouders dat er iets speelde tussen hun.. Mama ging vaak bij haar ouders slapen.. Dan was papa ineens weer een paar nachtjes weg.. ik kon mijn vinger er niet direct op leggen. Na enige tijd van onduidelijkheid vertelde mijn vader en moeder dat ze gingen scheiden.. Voor mij als een enorme barst. Ik begreep er niks van.. Waarom? Was het misschien mijn schuld..? Was er iets dat ik had moeten/kunnen doen..? Vele mensen zullen nu denken waarom zou het jou schuld kunnen/moeten zijn.. maar ik trok veel negatieve dingen vaak tot mezelf aan. Het was niet anders het ging gebeuren.. en ondanks het me enorm had geraakt liet ik het niet merken.. Ik kwam vervolgens weer op school en heb het aan een aantal meiden uit de klas verteld.. Ik weet nog dat 1 van de meiden zo vreemd reageerde.. ''Oh niet zo druk om maken, stelt niks voor..'' Auw! Dat was een klap in mijn gezicht.. Maar op die leeftijd was ik nooit sterk genoeg om er echt op in te gaan.. dus heb daar op niks geantwoord. Mama verhuisde naar een straat verder op als papa, hij bleef namelijk in ons oud vertrouwd huis waar wij tot op heden nog steeds wonen. Het was een klein en gezellig huisje maar als thuis komen voelde het niet.. We gingen met de kamers bezig en zonder dat ik het door had, had ik plots 2 huizen, 2 slaap kamers maar ook 2 ouders die niet meer verliefd waren.. Ik hield het altijd in mijn achterhoofd maar heb er toen weinig mee gedaan.. Ik ging naar een nieuwe school, klas 1 nieuwe start nieuwe mensen! Spannend maar ook positief voor mij, weer met een schone lij beginnen! Het was prima op deze school, wel merkte ik dat de scheiding niet vergeten was.. ik droeg het met mezelf mee eigenlijk overal waar ik ging.. Ik merkte pas eind klas 2 dat ik op was.. Ik voelde me rot, onwijs rot eigenlijk.. Ik had nergens meer zin in, voelde me ellendig en vond mezelf onwijs lelijk.. Ik was onzeker dat was al tijden zo maar voor het eerst dat ik daar echt mee zat was pas rond deze periode. Ik was dik, lelijk minder waardig en was mezelf een beetje kwijt. Ik heb hier met mijn vader over gepraat.. dat ik mezelf niet mooi vond en dat ik eigenlijk wel wat wilde afvallen.. Mijn vader was en is nog steeds altijd mijn maatje geweest, we kunnen samen overal over praten en hij vind niks raar. Mijn vader werkt al bijna 30 jaar in de GGZ dus hij vond inmiddels niks vreemd wat ik vroeg/vertelde.  Ik vroeg mijn vader of hij misschien wist hoe ik wat kon gaan afvallen.. mijn vaders antwoorde ''minder frisdrank zou kunnen helpen'', oké dus minder frisdrank.. dat zou niet een groot probleem worden, maar naast die frisdrank wat ik toen niet besefte was dat ik regelmatig een paar keer in de week met klasgenoten naar de toen nog C1000 ging, frikandel broodjes in de pauze, lolly's, repen chocola noem maar op.. Dat zag mijn vader natuurlijk niet dus die gaf mij die tip ook niet. En tenslotte wou mijn vader dat ik natuurlijk lekker bleef genieten van mijn schooltijd. Op dat moment had ik ook eigenlijk alleen maar in mijn hoofd geen frisdrank, dus ik ging rustig en vrolijk verder met de pauze bezoekjes aan de C1000. Ik merkte dat het inderdaad niet hielp.. ik voelde me er ellendig over.. waarom kon ik nooit iets goed doen.. zoals ik wou. Ik besloot om al dat lekkers op zei te zetten. Ik was het zat om me zo te voelen! Ik schrapte elke week wel iets van mijn lijstje wat ik at, en eigenlijk niet meer mocht omdat ik anders nooit kilo's zou kwijt raken. Ik was er veel mee bezig, at thuis eerst nog wel mijn ontbijt en gooide mijn lunch vaak weg.. avond eten kwam ik eigenlijk niet onderuit omdat mijn vader of moeder daar natuurlijk bij waren. Ik vond het eigenlijk nog steeds niet echt snel genoeg gaan, ik had een plaatje voor ogen dat natuurlijk niet in 1 week haalbaar was.. Ik besloot ook om te gaan beginnen met sport, hardlopen! Mijn vader deed dit ook dus dacht laat ik dat eens gaan proberen.. ik pratte hier met een vriendin van me over en we besloten om samen te gaan. Het begon met hele kleine stapjes, kleine afstanden en zoon 1 a 2 keer in de week. Maar aangezien ik nooit tevreden was, moest ik op een gegeven moment iedere dag minimaal 5 km rennen. Want ja anders behaalde ik mijn ''doel'' natuurlijk nooit! Mijn ouders merkten vrij weinig aan mij, ik viel natuurlijk wel af maar aangezien ik beide ouders vrij wel iedere dag zag was het niet extreem duidelijk. Mijn ouders gaven wel complimentjes, maar ze wisten natuurlijk niet dat ik inmiddels alleen nog avond eten at en vervolgens daarna 5 km ging hardlopen.. Op school en thuis zagen ze dat ik bezig was met afvallen, op school zei een meisje wat ik nog goed weet ''jeetje wat ben jij afgevallen zeg, wou dat ik dat kon..'' waarop ik antwoorde dankje wel.. Maar achteraf dacht ik je moest eens weten.. Ik was moe, had geen energie meer was eigenlijk vrij wel op.. Natuurlijk liet ik dat niet merken! Mijn ouders merkte wel dat ik niet helemaal oke was.. Ik had het er wel eens over maar nooit tot in heel diep detail, mijn vader, moeder en ik besloten om eens een gesprekje te hebben bij de huisarts. Ik liet weinig los, kreeg een eetlijst mee wat ''normaal'' was voor iemand van mijn leeftijd. Waar ik natuurlijk met mijn eigenwijze kop niks mee deed. Het sporten, afvallen, weinig eten ging door.. Het voelde niet als een keuze, het MOEST!... Het voelde als gevangen zitten in een kooi.. Ik moest sporten, ik moest afvallen! Ik at minder en minder en zakte dieper de put in.. Ik weet nog dat ik vaak ging winkelen, en leuke dingen ging doen met mama zodat ik mezelf misschien wat beter zou voelen.. Het hielp voor dat middagje maar vervolgens was dat gevoel snel weer weg. Ook ging ik een fotoshoot doen met mijn moeder, hartstikke leuk! Mijn moeder en de fotograve hadden een gesprekje ook vertelde mama dat ik zo was afgevallen (ik zag er gewoon gezond/slank uit, ik ben namelijk altijd stevig geweest) de vrouw antwoorde toen jeetje je ziet er prachtig uit! En vertelde ook dat ze zelf aan het afvallen was wat nog niet helemaal goed ging, want ze zat vervolgens weer aan de chocolade koekjes vertelde ze. Echt een lieve en leuke vrouw maar ik had de woorden ''je ziet er prachtig uit'' allang weer weg geveegd in mijn hoofd. Het ging tenslotte om hoe ik me voelde en zag.. Het liep door en door.. het ging niet goed, echt totaal niet.. stoppen lukte niet echt niet. Ik was moe, onwijs moe, had het altijd onwijs koud en wou alleen maar veilig onder een deken in bed blijven liggen. We werden door de dokter door verwezen naar het ziekenhuis.. (onwijs overdreven dacht ik maar goed..) mijn ouders vonden het fijn, ze merkte dat ik echt hulp nodig had.. wat ik nog steeds niet helemaal begreep.. Ik wilde dun zijn, gewoon slank mooi zoals al mijn vriendinnen is dat dan zo gek dacht ik.. De dokter kwam ons ophalen, het was een vriendelijke dokter, we hadden een gesprekje over mij, ik werd gewogen gemeten & mijn hartslag etc werd gemeten.. Het was allemaal aan de lage kant.. mijn gewicht was enorm gedaald.. ik was alleen met de dokter dus mijn ouders wisten dit niet precies. Wel vertelde de dokter dat ik ondergewicht had.. ik begreep er niks van.. wat bedoelde hij nou? Ik was toch helemaal niet slank of dun of mooi.. Ondergewicht wat betekende dat eigenlijk.. Ik was terug in de gespreksruimte met mijn beide ouders en de dokter. De dokter vertelde dat ik gewicht moest aankomen.. Ja doei! Ik wou niet! WAAROM..?! dacht ik.. waarom zou ik, ik heb toch niet voor niks zo mijn best gedaan om gewicht te verliezen.. We stond over 14 dagen weer een afspraak.. Ik ging eenmaal thuis weer verder met mijn eigen ding. De 2 weken waren om, ik ging in deze afgelopen periode weinig naar school.. ik kon de energie niet opbrengen en voelde me leeg onwijs leeg.. Ik was weer bij de dokter samen met mijn ouders, de dokter zag (zei hij) dat ik weer was afgevallen.. ik ging weer wegen meten etc.. weer -5 kilo.. ik was er blij mee want dacht en geloofde toen echt dat dit goed was! dichter bij mijn doel.. nu zullen jullie lezers denken wat voor doel had zei voor ogen... een botje.. Nee dit was niet zo, ik had gewoon een platte buik in gedachten, mijn beeld was alleen enorm vertekend.. echt enorm! Ik wist niet meer dat de werkelijkheid heel anders was dan als hoe ik het zag.. Weer terug naar het gesprek, de dokter stelde mij veel vragen.. en vertelde mij dat ik anorexia had, ik had het op deze leeftijd (14 a 15) eigenlijk nog nooit van gehoord.. wel wist ik dat het hele magere vaak meisjes waren.. ik snapte er dus heel weinig van, mijn dokter vertelde mij ook dat als ik weer was afgevallen over 14 dagen ik dan in het ziekenhuis kwam te liggen.. (ik heb het verhaal een beetje ingekort, er zaten nog vakanties en meerdere weken tussen het lijkt allemaal sneller te gaan dan ik vertel) in het ziekenhuis..?! waarom dan.. Het drong tot me door dat het foute boel was.. mijn ouders stonden machteloos.. ik kon niet meer.. ik wist heel goed dat ik hulp nodig had.. want zelf kon ik het toch niet meer opbrengen om uit deze put te klimmen.. 14 dagen waren over.. weer afgevallen.. Mijn ouders vonden het lastig maar wilden ook onwijs graag dat er actie werd ondernomen.. ik was onwijs overstuur maar ik had geen keuze. Ik moest! De volgende dag kwam ik terug.. De opname in het ziekenhuis, we kwamen daar in een hempje en korte broek hartje zomer, ik mocht even wachten in de wacht kamer en mocht vervolgens mee en werd naar een kamertje gebracht op de kinderafdeling, gelukkig een kamer alleen. Daar zat ik dan op een ziekenhuis bed.. helemaal verdwaalt in mijn eigen gedachtes.. Mijn ouders waren onwijs lief en steunend gelukkig.. De dokter vertelde mij dat ik sondevoeding kreeg.. Dat was voeding om mijn lichaam weer aan te sterken, ik hoefde zelf dus niet te eten want kreeg een slangetje door mijn neus.. Onwijs gek maar wel de enige oplossing want zelf eten ging niet meer. Ze brachten het slangetje in wat een gek gevoel.. Daar lag ik dan, aan de sondevoeding en de hart monitor.. Ik was zo ontzettend op.. het was levensgevaarlijk wat ik mijn lichaam had aangedaan.. zelf geen besef meer hebben van wat ik eigenlijk aan het doen was. Mijn ouders bleven bij mij ze verzorgden mij goed en kwamen iedere dag langs. Ik had tussen door gesprekken met een psycholoog en de dokter, de dokter vertelde dat ik goed mijn best deed, ik deed wat nodig was en wat er verwacht werd. Ik huilde regelmatig maar dat was oké het was allemaal niet niks. Langzaam maar zeker probeerde ik weer wat te eten, met als motivatie als ik een aantal kilo aansterkte ik dan weer naar huis zou mogen.. het doel was er na de hele zomervakantie een kamertje te hebben gelegen waar ik maar heel af een toe eens uit mocht (al ik mijn doelen behaald had) mocht ik weer lekker naar huis! Mijn gewicht was weer iets stabieler maar mijn hoofd wilde dol graag deze kilo's er weer af hebben.. ik zat gevangen onwijs gevangen.. ik liet het thuis niet merken, en ging weinig tot niet naar school. De eerst 1 a 2 weken wist ik mijn eetlijst nog redelijk te volgen daarna ging het van 1 boterham minder naar de halve eetlijst ''skippen'' ik stond nog onder controle bij de huisarts en die zag ook dat ik weer was gedaald.. er mocht andere hulp komen.. om mijn manier van denken te gaan veranderen.. therapie, ik werd door verwezen naar Accare in Smilde.. Onwijs ver van huis vond ik (60 min) ik kreeg gesprekjes met een therapeute wat voor mij de ene oor in en de andere oor uit was.. Het hielp niet en deed/kon er niks mee.. Ik moest worden opgenomen in de kliniek.. een onwijze shock.. Ik hoorde daar niet thuis.. ik had namelijk een bezoekje gebracht aan de kliniek en er waren alleen maar onwijs dunne meiden.. ik vond het zo onwijs eng om daar heen te moeten.. Maar er was weer geen keuze ik moest als ik uit deze helse periode wilde komen.. Ik ging.. het was niet anders.. Ik kreeg een kamertje daar en moest daar van maandag tot vrijdag slapen.. Al de eetmomenten waren samen dus maaltijden/tussendoortjes overslaan was onmogelijk. Ik was onwijs bang.. Miste mijn ouders maar dit was de enige oplossing.. De meiden waren gelukkig onwijs behulpzaam.. We hielpen elkaar ook al was het vaak een enorme strijd. Ik kon onwijs goed met iedereen over weg. Het werd beter.. gelukkig, we hadden groepstherapie en voelde me steeds meer op mijn gemak. Vrijdags werd ik opgehaald.. Een paar dagen thuis en zondag avond weer terug, ik vond het onwijs spannend om in de weekenden dan toch door te zetten.. met ups en downs werd het beter.. weken gingen voorbij en het werd beter ik voelde me sterker ondanks al de tegen slagen.. ik mocht na een aantal maanden met ''ontslag'' het was fijn om weer lekker thuis te zijn. Ik zette door en kwam nog wekelijks in Smilde voor therapie, gesprekken en al de andere benodigde zaken. Door al de hulp en steun werd ik steeds sterker, door al de tranen heen werd ik geholpen aan al de kanten.. Het waren lastige jaren.. Ik kreeg op een gegeven moment zelfs last van eetbuien.. ook dit was een enorme hel.. ik was om geswitcht van niks willen eten naar onder dwang (in mijn hoofd) onwijs veel te MOETEN eten... Weer werd ik tijdelijk opgenomen.. wat een periode.. ik was veel aangekomen door de eetbuien.. was ongezond opgezwollen en was een grote schaamte vond ik zelf. Weer een heftige periode.. maar al deze jaren hebben mij sterker gemaakt veel sterker! Ik ben nu inmiddels 19 jaar.. Niet volledige gelukkig, wel volg ik een opleiding, eet ik normaal als ieder ander, ga ik af en toe uit, heb ik een fijne band met mijn familie & gezin. Heb ik een relatie en vrienden en geniet ik meer van het leven ondanks al deze onwijs grote moeilijke tegen slagen. (Ik heb het verhaal enorm in gekort aangezien het anders onwijs langdraderig werd) Ik hoop dat jullie het ondanks het een enorm lang en misschien niet volledig duidelijk verhaal het interessant vonden om te lezen! Als je vragen hebt stel ze gerust. ☺♥


♥ Liefs, Worldofamarens

2013 - 2016/17 What doesn't kill you makes you stronger!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (3 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Oooh heb dit nu ook voor :( mijn hele verhaal heb ik ook gepost..
| 08:23 |
jeetje, wat een heftig verhaal joh! Stay strong!
| 12:12 |
Niets zo erg als ongelukkig zijn met jezelf ... én daar gevangen in zitten. Goed dat je ouders op tijd aan de bel hebben getrokken en gezorgd hebben dat je goede hulp kreeg. En TOP dat je zelf inzag dat het nodig was.
| 13:20 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen