Aauchhh! ....


Het valse gezang van agent Storm heeft niet het gewenste effect en de poging van Polleman om het emmertje met stenen te veroveren, mislukt dan ook jammerlijk.

(Zeester vervolgverhaal van Hans van Gemert en Dewaputra. De Zeester is de naam van zowel een pension dat gerund wordt door het illustere echtpaar Cornelis en Sjaan, als de naam van een strandpaviljoen waar hun neef als ober werkt. Deze drie hoofdpersonen, soms ook wel de zeesterbende genoemd, beleven sinds september 2018 de meest doldwaze avonturen. Momenteel spelen die avonturen zich af in Parijs, waar ze Trump ontmoet hebben

 

Dit ging hieraan vooraf:

 

“Aauchhh!”

Met een verbeten gezicht van pijn trekt Polleman snel z’n hand weer terug van het handvat van het emmertje met stenen. Storm leidde zeer zeker de aandacht af van de gasten in het restaurant door plotseling die valse en rare versie van ‘Oh Sole mio’ te gaan zingen, echter het merendeel der gasten sloeg daarop ontzet de handen voor de oren en wendde het hoofd af. Zo ook Sjaan. Die sloeg weliswaar niet de handen voor haar oren, maar wendde wel haar hoofd af en greep naar haar glas pastis dat voor haar op het staffeltje stond. En in een flits zag ze toen wat Polleman van plan was. In plaats van haar glas greep ze de lege pastis fles en gaf daarmee Polleman een ferme tik op zijn grijpende hand.

“Afblijven, dat emmertje hebben wij van Trump gekregen.”


©Dewaputra

Lees verder:

 

Bovenstaande episode van het vervolgverhaal past in de 140 woorden uitdaging van mei (zie hieronder), waarbij een verhaal van precies 140 woorden dient te worden geschreven dat het verplichte woord 'parasol' bevat (mag ook in delen).