Mijn kinderen, mijn trots, mijn glorie, maar vooral een voorrecht hun moeder te mogen zijn!

Mijn kinderen, mijn trots, mijn glorie, maar vooral een voorrecht hun moeder te mogen zijn!


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Ik had al eens ergens vermeld dat ik 3 kinderen heb. Onze weg samen was niet altijd even makkelijk, enerzijds omdat ik alleenstaande moeder was, anderzijds omdat elk kind zijn eigen karakter heeft dat zich wil ontplooien. Maar meest van al ben ik gewoon trots op wie ze geworden zijn, 3 heerlijke jong volwassenen, ieder hun eigen pad ingeslagen en ieder op zijn unieke manier een "schoon mens" geworden.

Mijn droom als jong meisje was om veel kinderen te hebben, of helemaal geen. Geen omdat ik zo mijn idee heb over de wereld door alles wat in mijn jeugd gebeurde, veel omdat ik wou bewijzen dat kinderen hebben en koesteren en vooral liefhebben als resultaat zou hebben dat er enkele prachtmensen het na mij zouden verder zetten in dit leven.

Door omstandigheden bleef het bij 3 kinderen, en ze kwamen snel, jaar op jaar. Twee jongens en een meisje, en geloof me het was een intense reis met hen, eentje van vallen en opstaan, van puur geluk tot pure wanhoop, maar wel eentje waar de slogan heerste "één voor vier en vier voor één". We waren heel hecht, een team en vooral heb ik geprobeerd een goede mentor en vriendin te zijn voor hen, en eerlijk is eerlijk, ik ben trots op hoe we alle stormen doorstonden en vooral hoe we hier vandaag nog steeds allen voor elkaar opkomen en er altijd zijn voor elkaar.

Eergisteren werd het een supermooie avond voor me, zo plots uit het niets liet de jongste zoon weten dat hij bij mijn dochter zou aankomen in de vroege avond, en nu ik hier revalideer en de oudste hier tevens "kind aan huis is" werd het weer een moment dat we met zijn 4-tjes konden samen zitten.

De jongste is namelijk tour-manager voor hardcore bands en zelden in de buurt, is ook eind december verhuisd naar Berlijn om daar te gaan samenwonen met zijn vriendin, dus de momenten dat we allen samenzijn is zeldzaam. We hebben veel gepraat, gelachen en vooral genoten, en de kleinzoon nog meest van allemaal, want hij vind het heerlijk als iedereen er is en zeker zijn "altijd op reis en op het vliegtuig" nonkel die hij te weinig ziet.

De oudste is een manusje-van-alles, momenteel volgt hij zijn droom en is de laatste fase van het zo begeerde hoogst haalbare rijbewijs bezig, wil dan internationaal transport gaan doen. Hij leeft samen met zijn vriendin die 10 jaar ouder is dan hem, een heel speciaal koppel maar op één of andere manier werkt die relatie perfect, en dat is als moeder dan weer voldoende om te weten. De dochter is de middelste, en door de jaren heen is zij zowat "surrogaatmoeder" geworden voor de jongens, leeft gelukkig samen in het nieuwe huis sinds vorig jaar met haar vriend en haar zoontje, ook zij wil stilaan beroepsmatig een andere weg inslaan maar is nog niet zeker wat en hoe omdat ze graag rekening wil houden met haalbare uren ivm de kleine.

En ik, ik ben gewoon trots op mijn 2 beren van jongens en de prachtvrouw die dochter geworden is. Gek genoeg hebben ze zonder samenspraak 1 nummer gemeenschappelijk, dat voor hen de rode draad in de opvoeding was en dat ze ieder op zich ook erkennen als "moeder dat hedde gij goe gedaan" lied.



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (5 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Mooie persoonlijke blog. Lynyrd Skynyrd is heerlijk.
| 16:33 |
Dankje, af en toe mag het iets persoonlijker eh zeker door deze prachtsong die we delen binnen het gezin .
| 21:55 |
heb je mooi verwoord trotse moeder ;-)
| 19:25 |
Dank je Gertiena :-)
| 13:40 |
Heel mooi verhaal
| 13:48 |
Dank je is waarheidsgetrouw :-)
| 16:01 |
dat heb je prachtig gedaan reden genoeg om er trost op te zijn
| 12:37 |
Dank je frieke ja ik ben en blijf supertrots op hen :-)
| 16:01 |
Wat een mooi verhaal! Je mag zeker trots zijn op jezelf om in je eentje zulke mooie volwassenen kinderen hebt gecreeerd!
Ik ben ook alleenstaande moeder en mijn kinderen hebben al veel moeten doorstaan door mij,dingen die mij overkomen zijn op familiaal en in een jaarspanne van 10 jaar!
Ze zijn nu 20 en 18,we hebben nog een weg te gaan maar ik heb een open relatie met hen,vooral met mijn dochter,mijn zoon heeft asperger en heb daardoor eigenlijk niet echt contact met hem wat soms wel pijnlijk is.
We zullen er wel geraken,ik geloof in hen!
| 11:57 |
Dat is inderdaad zeer moeilijk en pijnlijk dat kan ik me voorstellen, doch nooit opgeven, ook mijn kinderen hadden het niet altijd even makkelijk, zo heeft éénieder zijn verhaal hé, gelukkig is er dan yoors, daar vinden we elkaar voor steun!
| 12:03 |
Ja ik trek me op aan de verhalen van anderen
| 12:09 |
Ik ook en best van alles ik leer er ook van, kleine dingen soms, echt super
| 12:19 |
Idd dat is zo
En ook de steun dat je krijjgt van anderen
| 12:26 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen