Zwangerschap,Zwangerschapsvergiftiging en Bevallen.


Terug van weg geweest!


Inmiddels is het alweer even geleden dat ik wat online geschreven heb. Ik nam me zelf voor om met regelmaat te schrijven maar dit is niet gebeurd. Tijdens de laatste maanden van mijn zwangerschap was ik totaal niet mezelf, wist niet wat te schrijven omdat ik niet veel mee maakte en omdat ik aan alles twijfelde. Dus alles wat ik wel schreef werd nog verwijderd voor dat het online kwam.

Zwangerschapsvergiftiging.


De laatste maanden waren voor mij geen pretje.  Al van het begin van mijn zwangerschap had ik heel erg last van mijn heupen maar vanaf de kerst kreeg ik allerlei verschillende klachten die op zwangerschapsvergiftiging wezen. Mijn bloeddruk liep op ik was misselijk zag zwarte vlekken (sterretjes), had  constante hoofdpijn en hield steeds meer vocht vast. Na verloop van tijd kreeg ik ook pijn in me buik en had het gevoel alsof er een band strak om mijn boven buik getrokken was.

Maanden gingen voorbij en elke week voelde ik me beroerder worden, maar de controles waren goed. Er was een minimale maar toegestane hoeveelheid eiwit in mijn urine,  en de ctg ( hartfilmpje van de baby ) en onderzoeken in het ziekenhuis waren ook goed terug gekomen.  Tot twee keer toe werd ik opgenomen waarvan een keer uitgedroogd.  

Omdat de klachten er waren maar de uitslagen van de onderzoeken steeds goed of net aan goed waren werd ik met precies 40 weken ingeleid.

Zo beviel mijn bevalling.


Een uitgebreid bevallingsverhaal zal ik er niet van maken ik kan me voorstellen dat dat niet iedereen interesseert, maar het is wel het delen waard.

Ik werd ingeleid op dinsdag ochtend, en dit ging allemaal vrij snel er werd een ballon geplaatst. Die middag viel deze er al uit en had ik weeën, de nacht was vreselijk veel weeën en geen slaap ik verloor bloed en schrok me rot.  Ik voelde me zo verloren, en de enige gedachten die ik had was 'dit wordt nog erger, dit kan ik echt niet!'. De volgende ochtend om zes uur werden mijn vliezen gebroken, en om acht uur kreeg ik wee opwekkers toegediend. Daarna werden de weeën snel nog heftiger, ik belande in een weeën storm waar ik last had van enorme rug weeën.  Omdat dat ik de laatste maanden zo ziek was geweest was ik over vermoeid, ik was nog altijd niet lekker en had al dagen niet geslapen. Dit resulteerde in het niet meer weg kunnen puffen van de weeën, ik koos om 11 uur voor een ruggenprik ( oh wat voelde dit als falen voor mij) ). Een uur later werd ik opgehaald en naar de O.K gebracht, ik voelde een druk maar dit was volgens het personeel niet mogelijk omdat ik om 10 uur nog maar op 4 cm zat. De prik werd met succes gezet. 

Daarna begon de ellende, de anesthesist dacht dat de pomp niet werkte dus diende een dosis met de hand toe. De pomp bleek toch te werken dus ik kreeg een dubbele dosis. Mijn hartslag werd erg laag en die van de baby zakte naar bijna nul, de kamer stroomde vol met medische personeel. 

Toen de hartsslag eindelijk weer een beetje stabiel was werden we naar boven gebracht. Wat voelde ik me goed zo relax en ontspannen, geen pijn meer. Echter bleek mijn hele gezicht te zijn gaan hangen, en voelde ik langzaam maar zeker mijn hele lichaam verdoofd raken zelfs tot in mijn hoofd! Met een kleine controle kwamen ze er achter dat ik al op 9 cm zat en dus echt wel al persweeën had toen ik naar de O.K ging. Deze waren op dit moment helemaal weg gevallen, ik voelde niks meer. Mijn benen kon ik niet meer bewegen en ademhalen was moeilijk. De hartslag van kleine man daalde weer enorm en hij moest er uit. Ik kreeg een tweede grote dosis adrenaline toegediend en moest gaan persen. 

Gelukkig had ik een topper van een klinische verloskundige die mij de kans nog gaf op een natuurlijk bevalling. Op aanwijzing van haar ( omdat ik niet voelde wanneer ik een wee had ) begon ik te persen. En met 11 minuten was ons mooie mannetje er, gigantische paars maar gezond. 

Herstel


Herstel duurt lang maar gaat gestaag vooruit, elke dag een beetje beter. Ik heb erg veel bloed verloren, en het heb even geduurd voor dat alles geland was. Wij kregen na een paar dagen pas te horen dat het allemaal kantjeboord is geweest. Soms door de snelle bevalling en omdat ik helemaal niks heb gevoeld, heb ik wat moeite gehad met realiseren dat hij er echt was en heb ik even met me zelf in de knoop gezeten.

Maar nu zo langzamerhand kan ik er met een beter gevoel op terug kijken. 9 maanden, 11 minuten en alles wat er bij is komen kijken, het is het allemaal zo waard hij is het mooiste wat er is. Nu alles weer wat meer de goede kant op gaat, en we meer een ritme krijgen hoop ik ook weer wat meer te gaan schrijven.

En nu kan ik alleen maar zeggen; hoe je zwangerschap ook is, hoe je bevalling ook loopt. Wat je er allemaal voor moet laten of hoeveel pijn het ook doet. Geniet er van want ooit is het enkel nog maar een herinnering.

En heel cliché, maar je krijgt er zoveel moois voor terug!


signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!