Een speelgoedwinkel voor planten liefhebbers



Een speelgoedwinkel voor planten liefhebbers

Ik zie ze links, ik zie ze rechts.. nee, ik heb het hier niet over een nummer van Snollebollekes. Ook al klinkt deze nu wel in mijn hoofd. Ik heb het over grote, kleine, gekleurde, groene soms stekelig ander met een veel te duur prijskaartje eraan. Het gaat hier natuurlijk over de planten die je vind in het tuincentrum. Het tuincentrum zou verboden terrein voor mij moeten worden, ik kan nooit eens gaan kijken zonder te kopen, een beetje hetzelfde syndroom wat een kind heeft als het in de speelgoedwinkel rond kijkt en zijn moeder aankijkt met een blik van: “Ik krijg nooit wat van je”

Het is weer zo’n dag dat de zon niet begint met schijnen, en de gure wind door de bomen waait. Zo’n dag dat de leraren staken en je kinderen vrij zijn net als hun vader. Zo’n dag dat ik me niet schuldig hoef te voelen dat ik even alleen op pad ga, want ik heb echt nieuwe potgrond nodig voor de stekjes die ik al heb staan. “Ga maar” zegt mijn man.. en voor hij zijn zin heeft afgemaakt sta ik al paraat met mijn jas aan, nog even de kinderen een kus en een knuffel en de liefdevolle man die me net toestemming gaf natuurlijk niet vergeten.

Eenmaal op weg met de auto bedenk ik in mijn hoofd welke planten ik nog op me wensenlijstje heb staan, maar ik moet sterk zijn. Als een mantra herhaal ik in mijn hoofd alleen potgrond… alleen potgrond… Eenmaal geparkeerd kijk ik door het autoraam naar buiten, het tuincentrum bevindt zich op een open vlakje en er liggen her en der al wat potten over de grond gewaaid, zonde van de boompjes die erin zitten. Ik stap uit en sprint naar de ingang van het tuincentrum. Even mijn lange haar fatsoeneren en een karretje pakken en ik ben klaar voor het tuincentrum avontuur. 

De mantra: alleen potgrond… alleen potgrond… is ver naar de achtergrond verschoven en heeft weer plaats gemaakt voor “Ik zie ze links, ik zie ze rechts” Ik probeer recht op mijn potgrond doel af te rijden, maar kijken kan geen kwaad toch. Ik sla het eerste zijpaadje in en mijn vingers beginnen al te jeuken, daar staat hij de prachtige monstera deliciosa albo variegata een plant die hoog op mijn wensenlijst staat.


Zijn bijzondere tweekleurige bladeren zouden een prachtplek krijgen in mijn woonkamer. Maar het mag niet, alleen kijken. Ik rij maar snel verder voordat de monstera echt in mijn winkelwagen verdwijnt. Hoe verder ik loop hoe meer mooie planten exemplaren ik zie die ik graag een mooi plaatsje in mijn huis zou willen geven. Maar ik doe het niet, het blijft echt bij kijken vandaag.

Na 45 minuten rondgedoold te hebben op de plantenafdeling van het tuincentrum, en diverse malen langs de monstera deliciosa albo variegata gewandeld te hebben, zonder dat deze in mijn winkelwagen is terecht gekomen kwam ik uiteindelijk aan bij de potgrond afdeling. Ik pakte de eerste beste zak die ik tegenkwam, want ik wist welke ik nodig had en maakte de weg af richting de kassa.

Bijna bij de kassa aangekomen, wandel ik toch nog met mijn te lege winkelwagentje de koopjeshoek in. En daar stond hij dan.. zielig alleen.. klein. Een misvormd plantje, zonder etiket over welk soort het is. Alleen zijn prijskaartje stond erop: €0,75 ach.. voor die prijs kan ik deze kleine echt niet laten staan. En zo gebeurde het dat ik naast potgrond toch nog met een inimiene plantje richting huis vertrok.

Als plantenliefhebber is het tuincentrum net als een speelgoedwinkel voor een kind, dat is één ding wat zeker is!


Afbeeldingen: pixabay

© Galaxy, dit verhaal is geschreven voor de schrijfuitdaging van maart 2019 met als verplicht thema: Speelgoedwinkel