#verhaal
20Nov2019
Geluk!
peerke70

Een hele tijd geleden meekte ik een post over de wonderlamp van Aladin. Nu heb ik er een verhaal bij bedacht. Ik denk dat, wanneer we binnen Yoors oude posts terug laten komen in nieuwe en ook regelmatig naar elkaar linken, de vindbaarheid veel groter wordt. Ik heb dan ook even gekeken naar meer wonderlampen en ja hoor: Hier is er nog een. Nu dan naar het #verhaal     Poetsen op de wonderlamp   Zeg, weten jullie het misschien? Wat er geworden is van die wonderlamp? Die wonderlamp van Alladin?Ik ben er eentje tegengekomen, gewoon ergens bij een kringloopwinkel. Ik heb er toen even over geschreven. Ook dat er uberhaupt voldoende wrijving was, maar niet echt op de juiste plek. Een vrij forse laag vet, stof en dof geworden andere troep bedekt die wonderlamp. Toe ik hem dus kocht, ben ik gaan poetsen, poetsen en nu, ik ben inmiddels een aantal maanden verder, nu begint diezelfde lamp een beetje glans te krijgen.Heel misschien, is die geest nu ook in beroering. Laatst wreef ik over die lamp en toen glom hij anders, heftiger. Natuurlijk staat de zon inmiddels lager dus dat zou het ook kunnen zijn.   Heb ik iets gewenst? Ik weet het even niet. De hele dag heb ik daarna mij voorgesteld dat ik van alles gewenst heb. Geen van die dingen is toen uitgekomen. Weet je wat wel is uitgekomen?Niets! En misschien, was dat precies wat ik op dat moment heb gewenst.Dus, ik neem mij voor, de volgende keer dat ik weer aan het poetsen ga, direct iets te wensen.  Nu is het zo, dat ik niet meer iedere dag op die lamp aan het poetsen ben, de nieuwigheid gaat er wel een beetje af dus zo ongeveer 1 keer in de week, pak ik die lap en poets ik.  Dus de zaterdag daarop, ik heb mij prima voorgenomen iets te wensen, wanneer die lamp net iets meer glimt. Ik begin te poetsen, als een dolle, de glans wil maar niet komen, misschien toch die zon, en los daarvan, is het misschien te donker om die glans te zien.Ik doe de gordijnen open terwijl ik de lamp in mijn handen hou.Glim nou! Fluister ik en poets weer als een dolle. Langzaam dringt het zonnetje binnen, de warmte streelt mijn gezicht en ik kijk naar mijn lamp…  Verrek, hij begint te glimmen snel roep ik: rijkdom!Nou, de hele week heb ik gewacht, geen staatsloterij, ik heb zelfs nog een extra lot gekocht voor een paar andere loterijen, maar helemaal niets.  Dus, een volgende zaterdag, een volgende kans, ik heb natuurlijk iets minder vertrouwen maar toch ga ik aan het poetsen, de gordijnen heb ik natuurlijk al open. Het zonnetje schijnt en de lamp glom al een beetje.  Weer pak ik mijn doek en begin te poetsen hij glimt, heerlijk, hij glimt, en ik roep: genot!Ik poets nog even door, ook omdat mijn lamp inmiddels echt zo glad is als een pas gewreven biljartbal, heerlijk om te voelen, maar nee, er gebeurt echt verder niets.  Die week baal ik een beetje van mijn lamp. Het is weer zaterdag en uit de macht der gewoonte pak ik hem weer op, ik geniet wel van het poetsen, het is gewoon een echt mooie lamp geworden, ik ben er trots op dat ik hem zo in oude eer heb kunnen herstellen en weer begint mijn lamp te glimmen.Vertwijfeld en wat teleurgesteld mompel ik: Voldoening  Veel is er die week gebeurt, maar voldoening? Nee, ik heb het eigenlijk niet echt gemerkt.Die zaterdag breng ik mijn lamp naar de kringloop winkel, ik poets hem nog even op, in de hoop dat een volgende eigenaar er meer geluk mee heeft. Mijn lamp is wat dof, zijn glans is wat verloren.  Zo jammer, maar ik kan die teleurstelling niet goed hebben, ik zal mijn kansen zelf moeten pakken mompel ik. Ik zie mijn lamp een laatste keer wat glans krijgen, ik kijk omhoog, buiten bij de kringloop en ik geniet van de zon.  De lamp gaat verder in de kringloop, misschien wel zijn eigen kringloop. #wonderlamp , #schrijven , #Aladin , #Posts       

#zwanger
19Nov2019
Bevallingsverhaal eerste kindje
bo7oktober

Mijn Bevallingsverhaal.27 december 2018 ik was 38 weken en 1 dag zwanger en toen begon het dan. Donderdag 27 december om 20:00 besloot ik samen met mijn moeder dat het toch tijd werd om een gips afdruk te gaan maken van mijn buik. Dit pakketje had ik overigens die kerst gekregen. Nadat we een mooie afdruk hadden gemaakt van mijn bolle buikje zat ik natuurlijk van mijn schouders tot aan mijn tenen vol met opgedroogde gips drek. Dus besloot ik te gaan douche ( dit was rond de klok van 21:00 uur). Daar stond ik dan in de douche mezelf schoon te spoelen toen ik kleine beetjes van mijn slijmprop verloor en de eerste krampen begon te voelen. Nadat ik nog even rustig had verder gedoucht stapte ik uit de douche en zei tegen mijn moeder, ik denk dat het begonnen is. Ik heb vervolgens tot 22:30 lichte voor weeën gehad waarna ik 's nachts nog lekker geslapen heb en nergens last meer van had. De volgende ochtend ( 28-12-2018 ) begonnen de voor weeën pas weer rond de klok van 10:00. Mijn moeder heeft toen op mijn aandringen om 14:30 de verloskundige gebeld en gevraagd of ze langs wouden komen. Mijn weeën waren nog steeds heel erg onregelmatig en totaal niet pijnlijk dus zei de verloskundige ik kom over een uurtje om te kijken of je al ontsluiting hebt. Ze kwam rond een uur of 16:00 en had toen 1/2 cm ontsluiting. Op dat moment vertelde ze me dat haar schift om 17:00 stopte en een collega van haar het over zou nemen, en ja hoor ik kreeg net een vk die ik nog niet had ontmoet.... hmmm net t gene wat ik niet wou. Om 17:00 kwam de verloskundige die ik nog niet had ontmoet en die mij zou helpen mijn dochter veilig op deze wereld te brengen. Ze stelde zich netjes voor en ging daarna voelen hoever ik qua ontsluiting was en ja hoor ik had al 3/4 cm ontsluiting. Op dat moment vertelde ze mij dat ze mijn vliezen ging breken. Wat er toen door mijn hoofd ging was serieus SHIT IS GETTING REAL OMG. Net voordat ze mijn vliezen ging breken legde ze mij uit dat we na ongeveer 1 tot 1,5 uur nadat de vliezen gebroken waren naar het ziekenhuis zouden gaan want ze rekenen 1 uur per cm ontsluiting.Toen was het moment daar om 17:15 uur werden mijn vliezen kunstmatig gebroken, maar in plaats van 1cm per uur ging het bij mij van lichte weeën naar direct extreme weeën en zat er geen 2/3 min meer tussen maar 30 sec en duurde ze 1 min lang. Ik heb toen samen met de verloskundige besloten om direct naar het ziekenhuis te gaan omdat mijn weeën direct zo sterk werden en snel achter elkaar kwamen, dat het beter was om meteen te gaan voordat ik niet meer kon lopen want ja jongens ik moest nog met de trap naar beneden en in de auto naar het ziekenhuis ( wat gelukkig maar 5 min rijden was maar wat een hel van een rit zeg). We waren in het ziekenhuis om 17:45 en zonder pijnstilling en zonder te schreeuwen is ons dochtertje op 28-12-2018 om 18:53 geboren. Ze woog 3005 gram en was 48,5 cm groot.Wat een reis ( die totaal maar 4 uur heeft geduurd )was het om jou in mijn armen te krijgen is alle pijn waard geweest kleine prinses. Nu ben je alweer bijna 1 jaar oud. We love u little prinses.#zwanger#newmom#baby#bevalling

#slaapmutsje
19Nov2019
Slaapmutsje 118 'Trui aan, broek uit!'
The Original Enrique

Want we gaan naar buiten! Tja, de werkelijkheid is soms vreemder dan fictie... Waar gaat dit heen, hoor ik je denken. Nou, die trui lijkt me nog vrij logisch. De broek behoeft nadere uitleg. Dat komt eigenlijk omdat Klein loops is, haha. Zij heeft nu een hondenslipje aan met een inlegkruisje. Die moet dus uit, voordat we de deur uit gaan. Nu is dat slipje ongeveer dezelfde kleur als Klein haar vacht. Je voelt 'm misschien al aankomen... Klein voelt 't vaak óók aankomen... De enige die dingen niet aan ziet komen ben ik, kennelijk. Klein gaat zitten voor een plasje of erger... En ik zie niets vallen. Ook Klein kijkt raar op. "Waarom krijg ik ineens zo'n warme poepert?" Met een soort schok kom ik tot het besef dat 'ie 't slipje nog aan heeft. Dit wordt kokhalzen... Verdere details zal ik je besparen... Maar we hebben de trui nog. Voor dit Slaapmutsje vond ik 't wel leuk om een korte video in te voegen. Klein (en ik) buiten met trui maar zonder slip. Nou, ik wel dan natuurlijk hè! Anders heb ik straks geen volgers meer! 🤣🤣🤣 Alvast Welterusten gewenst en geniet van het filmpje! © 19-11-2019 Copyright; Blog, titel, tekst(en) en video van/door: © The Original Enrique   Alle rechten voorbehouden/All rights reserved. Header Pixabay:  https://pixabay.com/nl/photos/eschscholzia-californica-orange-king-4236184/   Tags: #slaapmutsje #schuin #humor #klein #whippet #video #goodnightstory #VidsByEnrique #wandelen #kolonie          

#spuugzat
19Nov2019
De portretten: het verhaal van M
Spuugzat!

M is het zat, #spuugzat .Hij is het zat om elk dubbeltje om te keren terwijl de overheid steeds maar weer maatregelen verzint om hem nog verder de ellende in te trappen.Hoe kwam dat zo?M is een man van midden vijftig. In zijn jonge jaren heeft hij goed zijn boterham verdiend. Hij had alles: huisje, vrouw, gezin en drie kinderen. Het lijkt niet op te kunnen totdat zijn hart ermee stopt op zijn 39ste verjaardag. Hij blijkt ook nog diabetes te hebben en er volgt een lange revalidatie. Hij krabbelt op en gaat weer gedeeltelijk aan het werk. In de tien jaar die volgen krijgt hij nog twee keer een hartaanval en uiteindelijk wordt hij, voor wat betreft betaald werk, definitief geveld door een diabetische voet die hem vijf jaar aan de bank gekluisterd houdt. Direct daarop besluit hij te gaan scheiden.Met het vinden van woonruimte heeft hij geluk. Hij kan terecht in een complex voor 55-plussers waar zorg min of meer geïntegreerd is. Hij bouwt een nieuw bestaan op tussen meubels die hij gevonden heeft in de hoekjes van het internet die ‘gratis af te halen’ heten en met hulp van zijn familie. Met zijn gezondheid gaat het gelukkig ineens veel beter. Hij wil niet stilzitten en gaat als vrijwilliger aan de slag in het betreffende complex in het Grand Café waar de bewoners tussen de middag een maaltijd kunnen eten. Het werk vindt hij leuk, hij houdt van de interactie met andere mensen en hij krijgt betaald in de vorm van een maaltijd.Die kan hij goed gebruiken, want de huur in het complex is fors en zijn arbeidsongeschiktheidsuitkering is net iets te hoog om in aanmerking te komen voor subsidies. Door zijn aandoeningen is hij in ieder geval veroordeeld om ieder jaar de € 385,00 aan eigen risico van de ziektekostenverzekering te betalen. Hij heeft een oud autootje dat hem naar de frequente controles in ziekenhuis en bij de wondzorg brengt. Het openbaar vervoer is geen optie, daar doet hij enkele reis vijf kwartier over en moet diverse keren overstappen en afstanden lopen, wat met de beperking van zijn voet niet mogelijk is. Voor de WMO taxi komt hij, omdat zijn uitkering een tikkeltje te hoog is, niet in aanmerking. Een autootje dus, van inmiddels 22 jaar oud dat hij financieel nauwelijks op de weg kan houden. De APK wordt dan ook met angst en beven tegemoet gezien.Een half jaar geleden werd er binnen het complex verhuisd naar een iets goedkoper appartement met een tuintje, op de begane grond dus. Wat hogere stookkosten inhoudt en dat is de reden dat medio november de verwarming nog altijd niet aan is geweest. Er is altijd wel een rekening die eigenlijk niet betaald kan worden, voor sommige medicijnen moet worden bijbetaald en er is een eigen bijdrage voor de speciale orthopedische schoenen die hij eens per jaar aangemeten krijgt. Inmiddels heeft hij een relatie met M, die een paar keer per week een portie extra kookt en dit bij hem in de koelkast zet.M is het zat dat hij over iedere uitgave moet nadenken. In 2017 zei Mark Rutte verbaasd te zijn dat mensen met een uitkering vakantiegeld krijgen. Mensen die thuis zitten hoeven niet op vakantie. Wat meneer Rutte vergeet is dat met het vakantiegeld andere dingen betaald worden, zoals bijvoorbeeld het eigen risico van de ziektekostenverzekering of de rekening van de garage. Of de eigen bijdrage van de orthopedische schoenen. Of gewoon om de voorraadkast een beetje bij te vullen.M is de overheid en haar valse beloften spuugzat! Steeds maar weer hopen dat de dure woorden bewaarheid worden, en elk jaar weer de teleurstelling verwerken. Weer is er een belofte niet uitgekomen, weer is er gelogen. Weer weten dat je er niets bij krijgt, niet eens een prijscompensatie, wetende dat alles alleen maar duurder wordt. Steeds weer zorgen en stress. Als de vaste lasten zijn betaald, blijft er dan nog wat over? Hoe ga ik het deze maand doen?Aan al die valse beloftes moet een eind komen, M is heus niet de enige die continu bezig is te overleven in een valse positieve maatschappij. Vals omdat het bijna dagelijks in de krant staat hoe goed het gaat, en dat is bezijden de waarheid. M vindt het hoog tijd dat de leugens gestopt worden en het dringend, zeer dringend tijd is voor verkiezing! Wil je meewerken aan deze portretten? Stuur ons je verhaal, zie blog hieronder. Het mag uiteraard anoniem.

MEER