Ik ben niet boos, maar wel teleurgesteld


De "favoriete" uitspraak van vele van onze moeders. Gelukkig heb ik hem tot op heden niet hoeven gebruiken.

                                                                  Tot ik gisterenavond onderstaande blog las:

Ik heb getwijfeld of ik hier nog iets over moest schrijven aangezien er niks aan toe te voegen viel.

Tot ik de ´Waar loop jij warm voor´ voorbij zag komen en besefte   Yoors is all about passion.

                                                                                                    The Beginning

Nou ik hou van dingen die net even anders zijn en van schrijven. En eigenlijk is Yoors dit afgelopen jaar steeds meer in mijn DNA geslopen.

Ik begon een klein jaar geleden hier een beetje rond te neuzen en schreef samen met enkele Yoors leden sommige blogs. Gewoon om te kijken hoe het er hier aan toe ging en al snel was ik "Hooked".

                                                                                                     The Change

Nu las ik een paar weken geleden al over de wijzigingen mbt de feedbacks en niet veel later hoe het er uit moest komen te zien.  Eerlijk gezegd had ik zo mijn twijfels. Don't change a winning team. Maar tegelijkertijd weet ik dat er zonder verandering geen vooruitgang is. 

Maar ja, ik had zeker mijn twijfels. Ook al zag ik waar Henk Jan naar toe wilde met Yoors, ik twijfelde of ik dat ook wilde.  Ik vond het hier namelijk prachtig zoals het was. Daarnaast heeft mijn dagelijks werk veel te doen met change management en weet ik dus op hoeveel verzet je stuit en hoe moeilijk het is voor mensen verandering te omarmen.

                                                                                                        The Passion

Ik nam wat afstand en bedacht me wat Yoors nu werkelijk zo leuk maakte. Daar hadden deze veranderingen toch helemaal geen invloed op.                                                                                                                                               Dat waren de diversiteit aan onderwerpen (niet enkel Mama en Lifstyle blogs), de support aan elkaar en nog één ding...                                                                                                   Dat ik views kon bijhouden en punten kon scoren.

Zoals ik in een eerdere blog al schreef ik ben in "it to win it" en kick op dat highscore gevoel als een blog waar ik m'n best voor deed te schrijven of te delen die 1000 punten aantikt. Het bedrag dat ik dan verdient heb aan die blog is nog geen 2 euro, een bedrag dat in schril contrast staat tot het plezier dat ik eraan heb beleefd.

Het is dus niet all about the money. Maar er is wel degelijke een financiële stimulans op Yoors. Wat ik snap, want we leven in een blogwereld van Adsense en Affiliate marketing.
Je wil als vader van Yoors toch graag dat die goed gelezen creatievelingen niet overstappen naar de Darkside.
Dus een financiële stimulans geeft het geheel net wat meer cachet.

                                                                                                            The Bill

Toen ik net begon met schrijven op Yoors stuitte ik buiten Yoors nog weleens op wat weerstand, dat zat me dwars want ik zag hoe mooi het hier was. Één opmerking is me altijd bijgebleven: "Ik vertrouw het niet, omdat ik het verdienmodel niet snap?"

Daar heb ik ook lang over nagedacht, het zelfs op een bepaald moment maar losgelaten want het ging me om de kick. Maar het bleef knagen,waarom zou iemand geld weggeven zodat anderen creatief bezig kunnen zijn?

Yoors is een bedrijf, niet de Nederlandse staat.

Mijn voorzichtige conclusie was dat het een soort Utopia moest zijn, een sociaal experiment. Het gedachtegoed van iemand, die de mogelijkheid en de middelen had om te zeggen:
"Laat ik eens proberen een plek te creëren waar creatieve geesten hun virtuele ei kwijt kunnen, waar men met elkaar en van elkaar kan leren, waar  gedeeld kan worden waar we het samen steeds iets beter maken."

                                                                                                        The Tears


En toen was daar gisteren Henk Jan´s reactie, die mijn vermoedens bevestigde. Zijn hobby, zijn probleem. Met een paar korte zinnen plaatste hij een brok in mijn keel. 
Ook al ben ik zakelijk genoeg om te beseffen dat Yoors mogelijk ooit geld op zal leveren (wanneer het aan de juiste op partij verkocht wordt een beetje zoals Whatsapp aan Fb) het een product is wat met passie, liefde en visie gemaakt wordt.

En dat is het grote geheim dat ervoor zorgt dat mensen hier met liefde en passie velen uren doorbrengen.


                                                                                        The Disappointed little me

Zoals ik al zei, ik zag de storm van mogelijke kritiek aankomen en hoopte met mijn blog over niet zeuren en de follow-up over eerlijk delen de weerstand tegen verandering een heel klein beetje weg te kunnen nemen.

Maar ook hier schreeuwen de conservatieve het hardst. Wordt de stemmingmakerij aangewakkerd met veel geluid en weinig content. 

Natuurlijk, Yoors is een afspiegeling van de maatschappij en geen Utopie en toch had ik hoop.
Hoop die ik putte uit de positieve reacties en creatieve geesten die zich mogelijk makkelijker openstellen voor verandering.


Ik weet dat er hier vele met mij zijn, die de veranderingen zullen proberen te omarmen en van zich zullen laten horen als ze weten hoe het misschien beter kan. 
Toch is mijn kleine ik teleurgesteld, hij heeft zich misschien in Yoors vergist.

Toch heeft mijn grotere ik nog een beetje hoop dat het de schreeuwlelijken waren, die gisteren contentloos voor hun beurt spraken.


En dat het gros hier ziet dat wat wij hier creëren toch een soort utopie is.  Dat zij openstaan voor verandering, deze zullen proberen te omarmen, te testen en van waardevolle feedback te voorzien. Want samen maken we het hier beter.


                                                                           Dat is mijn mening en daar kunt u het mee doen!