Kinderen en Tattoos moet kunnen, toch?


Natuurlijk kopt de telegraaf met "Bizar 9-jarige jongen krijgt tattoo."

Hoezo bizar, dat is toch echt volledig afhankelijk van de bril die je draagt. Ja zo´n dertig jaar geleden in het wollige Nederland van Lubbers kan ik me voorstellen dat dit bizar werd gevonden. 


Maar de afgelopen generaties hebben de tattoo dusdanig gegeneraliseerddat het tegenwoordig lastig is een lichaam te vinden dat niet versierd is met een ster of vlinder.

Als ik als kind mijn ouders, ooms en tantes allemaal geïnkt zie rondlopen en ik moet het doen met vel gekleurde plakplaatjes, die rimpelen en verdwijnen zou ik me als 9-jarige toch ook afvragen "Waarom zij wel en ik niet?" En daar het Calimero antwoord op krijgen. Zij zijn groot en jij bent 9.


Natuurlijk kan ik ook 1001 en redenen verzinnen waarom dit niet oke is en niks zo wispelturig als een kind. Daar tegenover staat dat ouders van nu hun kinderen toch alles geven wat ze vragen? Als een kind een Nintendo krijgt op zijn 8ste wordt er niet zo snel bij stil gestaan hoe veel jongeren lijden aan gameverslaving.

                                                             Wat is er mis met experimenteren

Jonge kinderen imiteren hun omgeving denk aan stiekem roken omdat ze hun ouders dat zien doen. Het niet lastig om samen met een vriendje een plekje te vinden waar je ongezien samen kunt paffen. 

Voor tatoeages ligt dat  natuurlijk net even anders.

Overigens ook niet helemaal waar, hoeveel van jullie kennen of hebben zelf met een passer en inkt geëxperimenteerd.

Wat betreft roken en drinken stam ik nog uit die tijd dat je sigaretten mocht kopen zonder paspoort en een paar blikjes bier voor "je vader" niet direct tot legitimeren leidde. Inmiddels heb ik jaren gerookt en ben ik ook al jaren weer gestopt en drink ik zo nu en dan een pilsje. Net als vele van de "Doe Maar" generatie ben ik zelf in staat geweest te besluiten wat goed was en wat niet. Terwijl de huidige generatie van 13-18 jarige het fenomeen coma zuipen heeft uitgevonden, omdat  drinken nu in het geheim gebeuren moet. Wat het spannender maakt en excessen in de hand werkt. Ook zodra het dan opeens wel mag.

                                                                                     Het tijdperk der betutteling


Welkom in het tijdperk der betutteling waarin we door slaan in gendergeneuzel en nieuwe preutsheid.

Nou ik heb een bloedhekel aan betutteling zeker door de overheid of het nu gaat over inenten, het hele circus rond het consultatie bureau of zoals in deze het verbieden van tatoeagesbij kinderen onder de 12 jaar.


Zou ik achter mijn zoon van 10 staan als hij een tattoo wil?
Hmm... Als dit een lang gekoesterde wens is, iets wat hij echt graag wil en zich ook bewust is, voor zover een kind van 10 dat kan zijn, van de gevolgen JA.

Of je nu 8, 9, 10 of 13 bent je bent jong. Je hebt geen idee wat je in het leven nog te wachten staat en wat de impact van je keuzes op de rest van je leven kunnen zijn. Maar geldt dat niet exact hetzelfde voor heel veel  zogenaamde volwassenen? Of de 12-16 jarige die volgens de wet wel een tatoeage mogen als pap en mam het goed vinden. Ik denk dat kinderen van onder de 12 een puurdere keuze maken dan de 12-16 jarige die al veel meer beïnvloed raken hun hormonen, zich willen afzetten tegen hun ouders en dagelijks blootstaan aan peer pressure.

Het logisch dat kinderen zich vereenzelvigen met wat ze in en vanuit hun directe omgeving meekrijgen.  Persoonlijk zie ik meer schade in het gebruik van mobiele telefoons dan in een tattoo.

En hoeveel ouders geven niet uiteindelijk toe en laten hun zoon of dochter met hun telefoon spelen om zo zelf even rust te hebben?

                                                           Mijn mening ook al wordt er niet om gevraagd

Dus ik zeg: Ja een kind onder de twaalf mag een tattoo. Daarbij zet ik de volgende kanttekening die is dat deze tattoo voldoet aan dezelfde regels als een tatoeage voor een 12-16 jarige. 


Daarbij wil ik ook gezegd hebben dat ik er wel op reken dat zowel de ouders als de tattoo artiest het kind hier correct in te begeleiden. Dat je bijvoorbeeld eerst een intake doet, komt kijken, bespreekt wat je kind wil en waarom en pas 6 maanden later de werkelijke tattoo laat zetten.

Ondanks mijn hekel aan betutteling dient er een grens te zijn. Een leeftijd waarop je mag aannemen dat de eigen wil van het kind nog niet voldoende ontwikkeld is, persoonlijk denk ik dan aan 5/6 jaar. 

Nogmaals niet dat het verboden dient te worden, want als een kind, ouder en tatoeëerder alle drie achter het plan staan wie ben ik dan om te zeggen dat het niet moet kunnen. 

Een tatoeage is iets heel persoonlijks en een dergelijke keuze kan alleen door het kind en de ouders samen gemaakt worden


Het is een keuze die van zoveel zaken afhankelijk is, bijvoorbeeld de levensvisie en de achtergrond van ouders en het kind, dat je naar mijn mening  als overheid daarin enkel kunt informeren en niet moet gaan reguleren.

                                                                     Dat is mijn mening en daar kunt u het mee doen!

                                                             Leeftijdsgrens voor tatoeage en piercing{bron Rijksoverheid.NL}

  • Het is verboden een tatoeage of piercing aan te brengen bij kinderen onder de 12 jaar. Een piercing in de oorlel mag wel.
  • Jongeren van 12 tot 16 jaar mogen alleen een tatoeage met toestemming van de ouders (of voogd). De ouders moeten aanwezig zijn als de tatoeage of piercing wordt gezet.
  • Jongeren van 12 tot 16 jaar mogen geen tatoeage op het hoofd, de hals, de polsen of handen. Zij mogen ook geen genitale piercing. Bij meisjes is een tepelpiercing verboden.
  • Jongeren van 16 jaar en ouder mogen zelf bepalen of ze een tatoeage of piercing laten zetten.

                                                                                                Post Scriptum

Ik heb zelf geen tatoeagesen sinds mijn twaalfde ben ik al verwikkeld in een interne smaak strijd of ik een lichaam met of zonder mooier vind.

Comment and receive 25 YP 25
It is strongly advised to accept a poisoned gift
#corona REQUEST FOR ADVICE I have a house. That house is fine. Never suffered from flooding or any other problem. Now I have received a letter from the government saying that I should have the walls of my house injected because it will be better protected from the rain, everyone will be encouraged to do so and they will pay all costs. It won't cost me a euro. It's a gift. That is of course very nice but I am a bit bored that the government rejects all liability if something goes wrong with injecting my walls and there is (serious) damage to my house. She only pays for the works. For the rest, I have to draw my plan. I may be able to choose from: BV Faaizer SA Moo Derna NV A. Sea-eeca EG J. & sons Because the government has given so little explanation, I have chosen a few things myself to find out more about these companies and their products.. I like to know who I'm dealing with, especially now that I'm going to have to pay for the consequences if something goes wrong. Now it turns out that those 4 companies have had a lot of problems with their products in the past. Yes. All of them have been summoned many times by owners of other houses in payment of astronomical damages for major damage caused by them. All 4 of them have been involved in corruption scandals many times. This is not of nature to inspire confidence. contrary. If they've had so much trouble ? Amai, say. I dug a little further and what did I find out? ? That they do not even give a guarantee on their products and they have entered into a contract with the government in which they have demanded exemption from all liability and obtained. So.... if there are problems with my home I can not go to the government or to the company for compensation. Either way, a recovery is not possible because once my walls are injected it is forever. It can't be undone. I don't think it's wise to have this work done in these circumstances and under such conditions by one of those 4 companies. By the way, I do not understand at all that the government recommends those 4 companies. Such a bad reputation, so many problems and on sale for nothing liable ? It can only be that there is a smell on it, right? ? I want to protect my home even better than it is already the case, but I think I should have this done by a company with an excellent reputation such as the NV. V. Tamine. . What is your advice ? Should I accept this poisoned gift at the risk of major damage to my home against which I cannot do anything?
The Door
#shortstory A short story set in the fantasy world. Maybe it can also be seen as the beginning of a further adventure. Who knows. Enjoy. Thank you in advance for your appreciation. It was not the specific properties of “the door” that attracted me in an unusual way. Every day I walked through dozens of doors and, like everyone else, I opened and mattered. That's what they serve for.   For some time now I also closed my bedroom door in the evening. In the morning I took them off the lock to go down the stairs, open the front door and get my daily newspaper. Ever since the neighbors had broken into, this had become more than a routine for me. It was a checklist that I meticulously ticked off every night. The latches on the front door and closing my bedroom door.   It was also not the oak door frame or the gilded latch that attracted my attention as a strangely twisted question mark today more than usual. It was a beam of diffused light, drilled silently through the keyhole of my bedroom door in the middle of the night. The light formed a long, fluttering cone of floating, swirling dust particles that splash open in a circle at my waist. How I got out of bed and ended up in the middle of the room, I barely wondered. I dabbled with my index finger the outline of the projected light on my body and felt nothing. Oddly, because at that time I expected the opposite. Logical thinking at three o'clock in the morning is not really the easiest task, but I was pertinent sure it was night. I even remembered that today it was new moon, which was the advantage of owning a tear calendar that daily mentioned all sorts of useful and less useful things. Spicy of me! For a moment I doubted whether the light on the landing had been cut out. Let me summarize: I'll look around the landing... light out in the hallway, light on in my bedroom, turn on the door and... close. Check, I didn't forget anything. At that moment, my brain unanimously took the ambiguous decision that I was the next victim of the burglar... or that I was dreaming. I hesitantly took a few steps forward. There are those who claim that dreams are deceit, others claim the opposite and read the future in it or declare them as signs we get from the afterlife. I, on the other hand, was a doubter, always been. I was somewhere in the midst of these two opposing opinions, just as I was in the middle of my bedroom, in front of the door where light shone from the keyhole, light that normally shouldn't be there! A desperate person who had to choose between the burglar and the dream. It occurred to me that the time, between the moment when the neurons in my brain were playing the “step to the door “command at my feet, that time to bridge those next meters that were still moving me away from the door, was stretched as I approached that strange light source.. Yet my hand suddenly felt the coolness of the latch in its grip.   In dreams, that should be perfectly possible, I thought. A dream? So I stood there, still, still wailing, still in front of the door, motionless with a question mark in my hand. The latch felt less cool than just now or was it longer than a moment ago. An hour could also have expired. My sense of time was lost somewhere between the four walls of the bedroom.   Slowly, as if on the other side of the door someone was exerting resistance - maybe the burglar - my hand was moving. Awfully slow, my fist, the knuckles white with tension, made a movement moving with the numbers of the clock. Only then did I see that the key wasn't on the door! Had I put it on my bedside table earlier this evening? Not that I had that habit. No, I always left him on the lock, but in a dream everything is possible, or not sometimes?   I was sweating. Was it from fear or effort, I did not know. But it ran me like pee from my forehead, a few drops in my eyes clouded my vision of things, especially on'D I E D E U R'. I now heard my fear falling into drops to the ground: drip... drip... drip... drip... drip...! At that moment, I knew for sure. This was not a dream. Surely not such an ordinary week-pleasure-but-good-by dream.   It was a downright nightmare!   A strange word whose etymology I should look up again, perhaps at a more appropriate time, when I had more time... or was awake. I saw in my imagination already a horse in the night, heard the sound of his roaring trot pounding in my ears ominously. Or was it just my blood flowing faster. Perhaps the pressure that increased in my veins ominously and my heart fluttering down my throat like a rumbling drum. I saw in front of my mind's eye a black prancing mare with eyes like carbuncles and hooves slapping those gensters somewhere on the landing behind the bedroom door.   The next moment, it was as if a white cloth was thrown over me in a flash.. Blinded I waved my arms around me and felt the support of 'something' in my back.   Deeply inhale and exhale, above all 'keep' breathing! My first idea drilled into my mind like an ice-cold awl: I got ambushed and someone pushes me a knife or revolver in the back. With fear I froze in the middle of a movement, standing there with arms spread out like a crazy, sweaty statue trying to do nothing above all.   Eventually I perceive shapes, not neatly delineated, but blurry images, as if I was peering through the lid of an inlay jar or through a window of smoke glass. Careful, torturingly slow, I turned half around and looked amazed at what I saw over my shoulder. The door was behind me now but there was no light left through the keyhole.   Should that disturb me even more? I was on the other side of the door? That could or should be the only obvious explanation of this bizarre hocus pocus.   Light dispels ghosts one claims. Is that true?? I felt shapes along me. Cool unknown creatures whispering strange words and sounds, soft as velvet, which I just didn't understand, but still caused the goose bumps on my arms. Half-blind, with the courage of despair and the poor stabbed, almost panicked, I felt the light. My hands found hard whimsical shapes at body height, protrusions that vibrated inside when I hesitantly touched them.   At that moment, I thought for a moment to squeeze myself in the arm. You read it in every ghost story as a proven means of knowing if you are actually dreaming or if you are awake because of the pain. But I didn't dare. My heart was still beating faster than usual and my blood was still vaguely ringing in my ears. The fear wasn't gone, but... Then I got a little bit curious! You have these lizards that have a third eyelid. It's called a nip on these critters. Such an additional eyelid serves as a protection for those long-tailed reptiles. My third eyelid, whether I owned it or not, opened. Maybe it was just the things around me that opened up,! But who would tell me at that moment what was reality and what was not. My vision gradually came back to normal, and what I saw was not possible, couldn't. Not at all! No, I couldn't be awake. In my room there was no rock mass, with here and there in between a pointed stalagmite or a small river that meandered a little further between two opposite walls and slowly disappeared up into the ceiling without leaving any trace.. Let alone fish flying back and forth over furniture and chairs like fur-colored butterflies in a butterfly garden and then just dissolved again, poof... as if they had never been there. Suddenly, a red-brown dragon stepped out of the left corner and looked at me in the waddling past suspicious, conceited his giant head and blew some shrub on fire in the other corner of the room before he disappeared into the opposite corner.. Where was that going now?   Was this the limit of my fantasy in my dream? Would I continue on this road until I bathed in my own sweat, woke up relieved in my bed? Then I saw, half hidden behind a species of palm tree unknown to me, whose purple leaves grew up and bore pitch-black fruits, the next door!   The realization in me grew steadily as I slowly took the following steps: this was not a dream or a nightmare, this was not the end, but perhaps the beginning of a new story.   ©Rudi J.P. Lejaeghere