Kinderen en Tattoos moet kunnen, toch?

Kinderen en Tattoos moet kunnen, toch?

Natuurlijk kopt de telegraaf met "Bizar 9-jarige jongen krijgt tattoo."

Hoezo bizar, dat is toch echt volledig afhankelijk van de bril die je draagt. Ja zo´n dertig jaar geleden in het wollige Nederland van Lubbers kan ik me voorstellen dat dit bizar werd gevonden. 


Maar de afgelopen generaties hebben de tattoo dusdanig gegeneraliseerddat het tegenwoordig lastig is een lichaam te vinden dat niet versierd is met een ster of vlinder.

Als ik als kind mijn ouders, ooms en tantes allemaal geïnkt zie rondlopen en ik moet het doen met vel gekleurde plakplaatjes, die rimpelen en verdwijnen zou ik me als 9-jarige toch ook afvragen "Waarom zij wel en ik niet?" En daar het Calimero antwoord op krijgen. Zij zijn groot en jij bent 9.


Natuurlijk kan ik ook 1001 en redenen verzinnen waarom dit niet oke is en niks zo wispelturig als een kind. Daar tegenover staat dat ouders van nu hun kinderen toch alles geven wat ze vragen? Als een kind een Nintendo krijgt op zijn 8ste wordt er niet zo snel bij stil gestaan hoe veel jongeren lijden aan gameverslaving.

                                                             Wat is er mis met experimenteren

Jonge kinderen imiteren hun omgeving denk aan stiekem roken omdat ze hun ouders dat zien doen. Het niet lastig om samen met een vriendje een plekje te vinden waar je ongezien samen kunt paffen. 

Voor tatoeages ligt dat  natuurlijk net even anders.

Overigens ook niet helemaal waar, hoeveel van jullie kennen of hebben zelf met een passer en inkt geëxperimenteerd.

Wat betreft roken en drinken stam ik nog uit die tijd dat je sigaretten mocht kopen zonder paspoort en een paar blikjes bier voor "je vader" niet direct tot legitimeren leidde. Inmiddels heb ik jaren gerookt en ben ik ook al jaren weer gestopt en drink ik zo nu en dan een pilsje. Net als vele van de "Doe Maar" generatie ben ik zelf in staat geweest te besluiten wat goed was en wat niet. Terwijl de huidige generatie van 13-18 jarige het fenomeen coma zuipen heeft uitgevonden, omdat  drinken nu in het geheim gebeuren moet. Wat het spannender maakt en excessen in de hand werkt. Ook zodra het dan opeens wel mag.

                                                                                     Het tijdperk der betutteling


Welkom in het tijdperk der betutteling waarin we door slaan in gendergeneuzel en nieuwe preutsheid.

Nou ik heb een bloedhekel aan betutteling zeker door de overheid of het nu gaat over inenten, het hele circus rond het consultatie bureau of zoals in deze het verbieden van tatoeagesbij kinderen onder de 12 jaar.


Zou ik achter mijn zoon van 10 staan als hij een tattoo wil?
Hmm... Als dit een lang gekoesterde wens is, iets wat hij echt graag wil en zich ook bewust is, voor zover een kind van 10 dat kan zijn, van de gevolgen JA.

Of je nu 8, 9, 10 of 13 bent je bent jong. Je hebt geen idee wat je in het leven nog te wachten staat en wat de impact van je keuzes op de rest van je leven kunnen zijn. Maar geldt dat niet exact hetzelfde voor heel veel  zogenaamde volwassenen? Of de 12-16 jarige die volgens de wet wel een tatoeage mogen als pap en mam het goed vinden. Ik denk dat kinderen van onder de 12 een puurdere keuze maken dan de 12-16 jarige die al veel meer beïnvloed raken hun hormonen, zich willen afzetten tegen hun ouders en dagelijks blootstaan aan peer pressure.

Het logisch dat kinderen zich vereenzelvigen met wat ze in en vanuit hun directe omgeving meekrijgen.  Persoonlijk zie ik meer schade in het gebruik van mobiele telefoons dan in een tattoo.

En hoeveel ouders geven niet uiteindelijk toe en laten hun zoon of dochter met hun telefoon spelen om zo zelf even rust te hebben?

                                                           Mijn mening ook al wordt er niet om gevraagd

Dus ik zeg: Ja een kind onder de twaalf mag een tattoo. Daarbij zet ik de volgende kanttekening die is dat deze tattoo voldoet aan dezelfde regels als een tatoeage voor een 12-16 jarige. 


Daarbij wil ik ook gezegd hebben dat ik er wel op reken dat zowel de ouders als de tattoo artiest het kind hier correct in te begeleiden. Dat je bijvoorbeeld eerst een intake doet, komt kijken, bespreekt wat je kind wil en waarom en pas 6 maanden later de werkelijke tattoo laat zetten.

Ondanks mijn hekel aan betutteling dient er een grens te zijn. Een leeftijd waarop je mag aannemen dat de eigen wil van het kind nog niet voldoende ontwikkeld is, persoonlijk denk ik dan aan 5/6 jaar. 

Nogmaals niet dat het verboden dient te worden, want als een kind, ouder en tatoeëerder alle drie achter het plan staan wie ben ik dan om te zeggen dat het niet moet kunnen. 

Een tatoeage is iets heel persoonlijks en een dergelijke keuze kan alleen door het kind en de ouders samen gemaakt worden


Het is een keuze die van zoveel zaken afhankelijk is, bijvoorbeeld de levensvisie en de achtergrond van ouders en het kind, dat je naar mijn mening  als overheid daarin enkel kunt informeren en niet moet gaan reguleren.

                                                                     Dat is mijn mening en daar kunt u het mee doen!

                                                             Leeftijdsgrens voor tatoeage en piercing{bron Rijksoverheid.NL}

  • Het is verboden een tatoeage of piercing aan te brengen bij kinderen onder de 12 jaar. Een piercing in de oorlel mag wel.
  • Jongeren van 12 tot 16 jaar mogen alleen een tatoeage met toestemming van de ouders (of voogd). De ouders moeten aanwezig zijn als de tatoeage of piercing wordt gezet.
  • Jongeren van 12 tot 16 jaar mogen geen tatoeage op het hoofd, de hals, de polsen of handen. Zij mogen ook geen genitale piercing. Bij meisjes is een tepelpiercing verboden.
  • Jongeren van 16 jaar en ouder mogen zelf bepalen of ze een tatoeage of piercing laten zetten.

                                                                                                Post Scriptum

Ik heb zelf geen tatoeagesen sinds mijn twaalfde ben ik al verwikkeld in een interne smaak strijd of ik een lichaam met of zonder mooier vind.

Promote: support and profit

Support Tegendraads with a promotion and this post reaches a lot more people. You profit from it by earning 50% of everything this post earns!
Comment and receive 50 YP 50
Who was I in a past life?
#reincarnation Hello! I am Edward of the Knight. I am very optimistic in character and when people at the KRO asked people to participate in the Regression Therapy program at Louis De Bie, I thought why not? But I have to admit that I didn't believe in having a past life at all. I was thinking, either do you fantasize under a session or it's a form of telepathy. You then, as a ghost somewhere in the Universe, pick up memories of someone else's life. From the Akasha storage area of the Universe maybe. Because that's what I believed in. Also that we each have a soul and we belong to a whole created by the Creator, the source of energy from which everything came into being. But now I have to admit that I am not sure what to think about it. Because the images that I received during my Regression Therapy under the direction of Dr Louis De Bie turned out to be very true. To see if it was right, what I just shook up my sleeve during the session, which lasted about an hour, we went to the area in France. To Normandy. In Tourvolle sur Arques in the countryside stands the Miromesnil castle. Under trance, I told, with great conviction, that I had worked there as a gardener in 1753. Just a little while 250 years ago! The memories that came to me were very vivid. I saw myself planting flowers, weeding among the many vegetables in the vegetable garden, cropping the grass with a scythe, etc. Life as a gardener there, I remembered, was very satisfying. I was living in a house on the right side of the castle with my wife and 2 children. A young and a girl. We all had a loving existence. With the lord of the castle, who appreciated my work, I also had a friendly contact earlier. By the way, it was a man with a good character. He occasionally gave the children some toys and they were also invited to the castle. There they were treated to tasty things and they were even allowed to play hide and seek in the castle. I don't remember him having a wife. My wife at the time did work as a cook in the kitchen. A large window overlooked the flowers and the vegetable garden. You only had to take a few steps outside to bring in crispy fresh vegetables in the kitchen. The visit with Derek Bolt, who helped lead the search in the right direction, was very exciting for me. Because you know, I still thought I made it all up. Under trance, it is difficult to determine for yourself whether your thoughts are true or fantasy. But when we entered Miromesnil through a door between a high wall, I immediately knew how to walk along the trail from the castle to the house. I knew exactly. The house is located to the right of the castle with the back facing the vegetable garden. I remembered that I could pass by a garden lodge from the house to the garden. So the front door of the house was on the other side. I knew we had a big room and two bedrooms. One for the parents and one for the children. Today, family of the current owner of the castle Nathalie Milotet lives in. We got a tour of the cottage in which I had enjoyed many happy days in the past. We were also invited by the current owner. The castle is partly inhabited by her. But part of it is now a museum. On a brown writing table there lies the will of the then lord of the castle, where I was a gardener. It describes in French that after his death, the gardener received an annuity of 200 pounds for the rest of his life. When we asked the woman if this was a lot, she replied that you could make a good living at that time and then the lord of the castle really carried his gardener in the heart So that's how I remembered him. We also went to visit the city of Rouen itself. Because I had told during the session that I would occasionally go to a blacksmith in the city to have my gear sharpened or to buy something new. The blacksmith was also a good friend of mine at the time and I was allowed to stay with him. Because of course everything happened with cart and horse back then and if you had to go on foot, it took hours before you got to Rouen from the countryside. I remembered exactly how I had to go a straight road towards Cathedral to see the blacksmith. In the century at that time, all blacksmiths lived together on the same street. They were competitors of each other. In the meantime, the street had changed its name. That's what a local historian told us. Instead of Rue Standre de la Porte aux Fevres, she is now called Rue aux Ours. I had also remembered an inside of a church. After going to see the cathedral inside, this turned out not to be the right church from which I had seen images. It was Eglise StOuen. She looked just like I described under the session. A beautiful stained stained glass Rosette above the entrance to the Church. A dark brown very tall pulpit, a tube organ behind the altar. It knocked like a bus. I also remembered my own passing in this session and saw my then wife, my daughter with her husband and twin children and my son standing around my bed. I was at peace with it at the time because I had a lung disease and I was refraining from it a lot. I was also thankful on my deathbed for the life I had suffered It was a satisfactorily peaceful existence with the pleasure of seeing the plants bloom and growing. Which I really enjoyed back then. I had no enemies and some close friends and a very lovable wife. And real fun kids. I would like to draw storage again for this life. My current life is really hectic. But that's also because I love music a lot, I put myself forward as a DJ. Together with a good friend, I also work out music concepts. In addition, I also work in an advertising agency. You also have to save your household, and I live apart from my soul friend. So a completely different life. From what I experienced, I picked up a lesson: “Take it slow down now and then, Edward, I think. W myant, all that hectic stuff is really not necessary. But yes it will also be the present zeitgeist, isn't it? I do slow myself down a bit more these days.
More