omdenken


Ik weet nog dat mijn moeder 42 werd; mannnn, wat vond ik dát oud!


Van de week keek ik in de spiegel. Ik zag een grijze postduif met akelig veel trekjes van mijn moeder. Verbaasd, voelde ik me. Wanneer was dìt gebeurd? Hòe had dit kunnen gebeuren? Was ik nu werkelijk oud-oud??? Oh shit, moest ik me nu ook volwassen en verantwoord gaan gedragen? Hemel..., hier was ik nìet op voorbereid - wat een schrik!


Ik sprak met de oudste drie; zij waren het die mij vroegen mijn haar niet meer te verven. En ik..., ik had ze beloofd te wennen aan de glitters die uit mijn hoofd groeien.

Eerlijk waar, ik heb het een jaar geprobeerd, maar ik kon er tòch niet helemaal aan wennen. Hoe grijzer het werd, hoe minder zin ik had er iets mee te doen. Hoe grijzer het werd, hoe ouder ik me voelde - en verdomd, ik ben dan wel 'oud' aan het worden, ik vòel me niet oud!


De meiden gaven 'toestemmimg', hetzij met tegenzin.

"Je bent mooi, òòk met grijs haar!"

"Nou, ok dan. Maar denk maar niet dat ik je dan mooier vind!"

"Ik snap het wel hoor..., maar ik vind het wel jammer..."

Ik toverde de twee pakjes uit mijn tas, die ik stiekem al gekocht had en trok me terug.


"Ik vind het wel mooi, maar niet mooier dan wat het was."

"Het is zonde..., maar ook wel mooi..."

"...., als jij maar blij bent..."

Ja, blij was ik! Ik voelde me plots zò veel beter en fijner - gek genoeg had dat zilveren haar me tòch wel in de weg gezeten...


Vanmorgen om half zeven kwamen ze de slaapkamer in, trots als een pauw, met een bekertje hagelslag met de 4 en de 2 erin. Ze glunderden en verklapten direct al dat ze ook nog een slinger opgehangen hadden.

De tekeningen waren mooi - zulke mooie tekeningen had ik nog nooit gezien. Omdat ik jarig ben mag ik vannacht slapen met hun knuffels. Het fijnst waren hun kroelen, wat kunnen ze alle vijf toch heerlijk kroelen!


42..., het bleef galmen in mijn hoofd. Terwijl het me nooìt iets deed, mijn leeftijd!

Ik liep de keuken in en zag de kaarsjes liggen die even daarvoor in het bakje hagelslag hadden gezeten.


Há!!! Gevalletje omdenken!!

En meteen werd de dag een stuk leuker...