helicopter


Een rondje over de markt. In het begin deed ik het niet zo graag; ál die starende blikken..., ik voelde me dan enorm opgelaten. Een gezin van zeven, vijf relatief kleine kinderen - dat roept veelal een verrekte nek op.


De mensen waren niet onaardig hoor, zéker niet! Er werd vaak gevraagd waar we vandaan kwamen. Als we dan antwoorden; 'les Pays-Bas', kregen we nog weleens; 'guten tag' terug.

Nee, aan de vriendelijkheid lag het niet!


We bleven gaan, het is fijn om onder de mensen te zijn, zeker als ze je een gevoel van welkom geven. Ik moest me over al die starende blikken zetten...


Vandaag gingen we weer. Een rondje over de markt en een bezoekje aan de plaatselijke super. De tasjes van de meiden gingen weer mee, met daarin hun verdiende centjes. Allemaal hun beste kleding aan en hun beste schoenen aan hun voeten.


Op de markt liepen we een kraam voorbij waar ze farcous verkopen. We konden er geen weerstand aan bieden dus kochten we er vier. Één straatje verderop is een speeltuintje, dus daar liepen we heen om het op te eten.

Lekker!!!!! Vooral de meiden waren er helemaal zot op! Het was in een wink weg.


Terwijl wij stonden te smikkelen, hoorden we een paar sirenes en niet veel later de 'trauma' helicopter. De afstanden zijn hier enorm, dus ziekenwagens hebben niet veel zin, er wordt daarom bijna standaard een helicopter ingezet. We zagen hem heel laag overvliegen, teken dat er dichtbij ons ìets aan de hand was...


De kindjes speelden nog wat en daarna liepen we verder. Helaas heb ik niet goed opgelet en vergat de middelste zus haar tasje met haar centjes (zes euro, zuur verdiend), haar ehbo-bakje (pleisters, verbandje) en wat kleine speeltjes waar ze haar kleine zusje in de auto altijd mee zoet houdt. Toen we ervoor terug gingen was het tasje al weg. (Oproepje op de plaatselijke mp geplaatst, in alle hoop, je weet tenslotte maar nooit...)


We liepen weer verder over de markt. We kochten wat banaantjes, die direct verslonden werden, en wat wierook. Toen we de bocht om wilden slaan, bleef mijn grootste grobber plots stokstijf staan. De anderen liepen (gelukkig) een stukje achter ons en kregen er niets van mee. Mijn oudste meiske en ik zagen hoe ze een meneer aan het reanimeren waren.

Snel stuurden we het stel achter ons de andere kant op.


Oh, lieve meneer,

ik hoop zò dat u het overleefd heeft. Dat u de vogeltjes morgenochtend weer kunt horen fluiten, dat u binnenkort weer een rondje markt kunt gaan doen...

Oh, lieve meneer,

ik hoop zò dat u sterk genoeg bent om hier bovenop te komen, dat u nog veel langer van het mooie leven kunt genieten.

Mijn oudste meisje is onder de indruk van wat ze gezien heeft. Niet zo gek, al die toeters en bellen aan de meneer op de stenen... Ál die hulpverleners er omheen die hard aan het werk waren de beste man terug te halen, het maakte een diepe indruk.


Morgen maar weer een dag waarop we het leven vieren! Elke dag, elk uur, elke seconde - het zijn cadeautjes die we krijgen en waar we van mòeten genieten. Het leven kan zò afgelopen zijn....