Allemaal ongelukkig? (Deel 25,26 en 27)


Je mag het ook lezen. Ik ben tot waar het oranje lint zit gekomen! Ik heb een adres en heb haar nog niet. Maar wel de plek waar ze heen is gegaan al online gevonden! “Mag ik echt lezen?” Vroeg hij nog eens! Ja dat praat makkelijker alsjeblieft lees maar! Hij zakte in de bank en zijn ogen gingen over de woorden en regels heen en weer. Bladzijde voor bladzijde! Ze stond op en zetten thee voor hun beide en kroop daarna weer bij hem op de bank! Ze keek naar hem terwijl hij las! Ze zag aan zijn gezicht dat ook hij onder de indruk was van dit verhaal. Bij het oranje lintje aangekomen stopte hij! “Schat, we lezen nu samen verder volgens mij is het niet veel meer!” Ze kroop tegen hem aan en samen lazen ze verder!

 

En zo gezegd zo gedaan samen lazen ze de laatste paar bladzijdes! Moeilijke woorden om te lezen! Er werd een reis niet gepland maar gerealiseerd. Koffers gekocht en kleding en andere spulletjes die ze samen nodig dachten te hebben! De datum die stond al vast! Die van de dag van haar verdwijning natuurlijk en zelfs het tijdstip van de vlucht! Dat was vroeg in de ochtend en Gunther had geschat dat ze om 5 uur moesten vertrekken om op tijd op het vliegveld te zijn! Hij had haar aan de voordeur opgehaald en had haar koffer al in zijn auto liggen. Die hadden ze beetje bij beetje bij hem thuis samen ingepakt! Stilletjes waren ze vertrokken!  Een koffer dat zou alles zijn wat ze zou meenemen! Die dag zou haar moeder verdwijnen en ze zou haar nooit meer terug zien!

 

De laatste woorden waren gericht aan haar gezin! Een paar regels aan haar man! Kort en bondig, feiten geen verwijten! Ze waren het samen schuld geweest volgens haar dat hun huwelijk was mislukt! Ze wenste hem nog een fijn leven en ware liefde! Toen richtte ze zich tot haar schatten! Dat zouden ze altijd blijven. Ook naar hen toe geen verwijten, ze waren te jong geweest en zij had geen grenzen gezet! En er was niemand geweest die voor haar was opgekomen! Niemand die hen had geleerd hoe het wel moest! Ze wenste hen geluk en hoopte dat ze het ooit zouden kunnen begrijpen waarom ze haar keuzes zo had gemaakt. Als ik blijf worden we allemaal ongelukkig en dat helpt niemand! Tranen hadden het blad vervormd en de inkt verwaterd! Ik hou van jullie allemaal waren de laatste woorden.

 

Deze afleveringen van dit vervolgverhaal passen deze uitdaging: