×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Depressie is diepe rust

Depressie is diepe rust


"Depression is your body saying, 'F*ck you, I don't want to be this character anymore. I don't want to hold up this avatar you've created in the world, it's too much for me... Your body needs Deep Rest from the character you've been trying to play".
- Jim Carrey

Depressies duren wekenlang, maar er moet een onderscheid worden gemaakt tussen verschillende vormen van depressies. Buiten de klinische depressie kennen we ook nog de chronische depressie (dysthimie), manisch-depressiviteit en de seizoensdepressie. Maar hoe zit het met een spirituele of existentiële depressie?

Interessant is dat het woord depressief "depressed" in het engels fonetisch gesproken wordt als "deep rest". We mogen depressie niet langer zien als een geestelijke ziekte, maar op een dieper niveau, als een diepe (en zeer verkeerd begrepen) staat van diepe rust, waarin we het onderzoek aangegaan als we volledig uitgeput zijn door het gewicht van ons eigen (valse) verhaal dat we van onszelf hebben gecreeerd door allerhande verwachtingen en conditioneringen van buitenaf. Het is een onbewust verlies van interesse in je oude leven- (karakter dat je speelde naar de buitenwereld toe) een verlangen om dat deel "af te laten sterven". Dit verlangen moet worden gehoord, gehonoreerd en niet weg gemedicineerd, weg gemediteerd of weg geanalyseerd. Dit verlangen wil gevoeld worden! Depressie is in onze maatschappij helaas nog steeds een groot taboe, het wordt gezien als een falen om je leven in stand te houden zoals het was, maar is hoe het was ook wie we werkelijk willen zijn/blijven?

Ik heb in mijn leven meerdere depressieve periodes gekend waarin ik me afzonderde, leefde als een kluizenaar, in die periodes kon ik nergens meer energie voor opbrengen, ook niet voor de dingen die ik normaal heel leuk vond. Mijn huis was een bende, maar dat boeide me niet, op een bepaald onbewust niveau was dat zelfs  "nuttig" want zo voorkwam ik dat anderen mijn diepe rust kwamen verstoren met een bezoek of erger nog, me eruit probeerde te praten met positief te moeten zijn, mijn schouders eronder moest zetten en doorgaan. Het gaf me een verdomd goede reden om nee te zeggen en mensen op afstand te houden. De externe communicatie verminderde om de interne communicatie beter te kunnen horen. In mij leefde een vrouw die vrij wilde zijn, buiten de lijntjes wilde kleuren, wild wilde zijn, op ontdekkingsreis wilde, niet belemmerd door regels en verwachtingen van buitenaf. Een vrouw die vrij wilde leven, wonen , werken en liefhebben in een diepe verbinding met de natuur. Een vrouw die ik al die tijd onderdrukte door mee te lopen in het maatschappelijk keurslijf.

Lange tijd kunnen we heel goed compenseren, als het oude ons niet bevalt nemen we gewoon een nieuw persona aan. We leggen als het ware een nieuw laagje om het oude laagje heen zonder stil te staan en te kijken naar het waarom het oude niet goed meer voor ons voelt. Laag over laag over laag dragen we lange tijd met ons mee, tot de lading zo zwaar is geworden dat we niet anders kunnen als toegeven en bezwijken aan de druk en laag voor laag teruggaan, afbreken en helen. En ja in zo'n periode kan het zomaar zijn dat je ook suicidale gedachten krijgt, wat ook weer de wens laat zien dat je iets wilt laten afsterven en niet perse jezelf van het hele leven wilt beroven. Dit delen met anderen stuit vaak op onbegrip en heel veel angst. Mensen blijven dan vaak bij je weg omdat het voor hun zelf ongemakkelijk en machteloos voelt. Het is een metafoor voor de spirituele zelfmoord van het karakter van dat moment, het oude zelf laten sterven om het Hogere Zelf geboren te laten worden. Als deze wens onbegrepen en ongehoord blijft leidt het vaak tot echte fysieke zelfmoord, want dan blijf je je enkel met het fysieke lichaam identificeren.

Nu volg ik het natuurlijke ritme, ga ik met de seizoenen mee. In de herfst bekijk ik de oogst van het afgelopen jaar, in de winter laat ik afsterven wat me niet langer dient, in het voorjaar plant ik de zaden voor wat ik wil laten groeien en in de zomer geniet ik van wat er daarvan tot bloei is gekomen. Hierdoor heb ik geleerd om met het leven mee te bewegen, de rol(len) aan te kunnen nemen die die periode van me verlangt zonder het een identiteit of eindstation te laten worden zodat ik het ook weer eenvoudig los kan laten. Mijn lijf hoeft niet meer in te grijpen.

Jeff Foster legt het in zijn filmpje ook heel mooi uit, het is de weg naar binnen om te ontdekken wie je werkelijk bent, en dan kan niet als je steeds maar door blijft rennen.


help

Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan.

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties