×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Depressie is diepe rust

Depressie is diepe rust


"Depression is your body saying, 'F*ck you, I don't want to be this character anymore. I don't want to hold up this avatar you've created in the world, it's too much for me... Your body needs Deep Rest from the character you've been trying to play".
- Jim Carrey

Depressies duren wekenlang, maar er moet een onderscheid worden gemaakt tussen verschillende vormen van depressies. Buiten de klinische depressie kennen we ook nog de chronische depressie (dysthimie), manisch-depressiviteit en de seizoensdepressie. Maar hoe zit het met een spirituele of existentiële depressie?

Interessant is dat het woord depressief "depressed" in het engels fonetisch gesproken wordt als "deep rest". We mogen depressie niet langer zien als een geestelijke ziekte, maar op een dieper niveau, als een diepe (en zeer verkeerd begrepen) staat van diepe rust, waarin we het onderzoek aangegaan als we volledig uitgeput zijn door het gewicht van ons eigen (valse) verhaal dat we van onszelf hebben gecreeerd door allerhande verwachtingen en conditioneringen van buitenaf. Het is een onbewust verlies van interesse in je oude leven- (karakter dat je speelde naar de buitenwereld toe) een verlangen om dat deel "af te laten sterven". Dit verlangen moet worden gehoord, gehonoreerd en niet weg gemedicineerd, weg gemediteerd of weg geanalyseerd. Dit verlangen wil gevoeld worden! Depressie is in onze maatschappij helaas nog steeds een groot taboe, het wordt gezien als een falen om je leven in stand te houden zoals het was, maar is hoe het was ook wie we werkelijk willen zijn/blijven?

Ik heb in mijn leven meerdere depressieve periodes gekend waarin ik me afzonderde, leefde als een kluizenaar, in die periodes kon ik nergens meer energie voor opbrengen, ook niet voor de dingen die ik normaal heel leuk vond. Mijn huis was een bende, maar dat boeide me niet, op een bepaald onbewust niveau was dat zelfs  "nuttig" want zo voorkwam ik dat anderen mijn diepe rust kwamen verstoren met een bezoek of erger nog, me eruit probeerde te praten met positief te moeten zijn, mijn schouders eronder moest zetten en doorgaan. Het gaf me een verdomd goede reden om nee te zeggen en mensen op afstand te houden. De externe communicatie verminderde om de interne communicatie beter te kunnen horen. In mij leefde een vrouw die vrij wilde zijn, buiten de lijntjes wilde kleuren, wild wilde zijn, op ontdekkingsreis wilde, niet belemmerd door regels en verwachtingen van buitenaf. Een vrouw die vrij wilde leven, wonen , werken en liefhebben in een diepe verbinding met de natuur. Een vrouw die ik al die tijd onderdrukte door mee te lopen in het maatschappelijk keurslijf.

Lange tijd kunnen we heel goed compenseren, als het oude ons niet bevalt nemen we gewoon een nieuw persona aan. We leggen als het ware een nieuw laagje om het oude laagje heen zonder stil te staan en te kijken naar het waarom het oude niet goed meer voor ons voelt. Laag over laag over laag dragen we lange tijd met ons mee, tot de lading zo zwaar is geworden dat we niet anders kunnen als toegeven en bezwijken aan de druk en laag voor laag teruggaan, afbreken en helen. En ja in zo'n periode kan het zomaar zijn dat je ook suicidale gedachten krijgt, wat ook weer de wens laat zien dat je iets wilt laten afsterven en niet perse jezelf van het hele leven wilt beroven. Dit delen met anderen stuit vaak op onbegrip en heel veel angst. Mensen blijven dan vaak bij je weg omdat het voor hun zelf ongemakkelijk en machteloos voelt. Het is een metafoor voor de spirituele zelfmoord van het karakter van dat moment, het oude zelf laten sterven om het Hogere Zelf geboren te laten worden. Als deze wens onbegrepen en ongehoord blijft leidt het vaak tot echte fysieke zelfmoord, want dan blijf je je enkel met het fysieke lichaam identificeren.

Nu volg ik het natuurlijke ritme, ga ik met de seizoenen mee. In de herfst bekijk ik de oogst van het afgelopen jaar, in de winter laat ik afsterven wat me niet langer dient, in het voorjaar plant ik de zaden voor wat ik wil laten groeien en in de zomer geniet ik van wat er daarvan tot bloei is gekomen. Hierdoor heb ik geleerd om met het leven mee te bewegen, de rol(len) aan te kunnen nemen die die periode van me verlangt zonder het een identiteit of eindstation te laten worden zodat ik het ook weer eenvoudig los kan laten. Mijn lijf hoeft niet meer in te grijpen.

Jeff Foster legt het in zijn filmpje ook heel mooi uit, het is de weg naar binnen om te ontdekken wie je werkelijk bent, en dan kan niet als je steeds maar door blijft rennen.


help

Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan.

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!




Schorelaar
een mooie zienswijze
12-06-2018 08:24
12-06-2018 08:24 • 1 reactie
Sandra
dank je wel
12-06-2018 09:50
12-06-2018 09:50
enigma
Interessante benadering, maar waarschijnlijk niet voor elk geval toepasbaar. 
11-06-2018 18:19
11-06-2018 18:19 • 1 reactie
Sandra
Is inderdaad een bepaalde mate van ander bewustzijn voor nodig
12-06-2018 09:50
12-06-2018 09:50
wakeupkitty
Ik ben het maar deels met je eens. Als je idd uit de depressie komt met een ander/je ware ik, is de "rust periode" goed geweest. Er is ook een hele grote groep die beslist niet in een rust fase verkeert. In tegendeel. Rust = time out, niets hoeven en je daar goed bij voelen. Bij een (zware) depressie is dat niet het geval. Je voelt je niet goed. De eigen ik is er ook niet als je leven feitelijk 1 grote depressie is. Het woord depressief of depri bind ik tegenwoordig ook wel makkelijk gezegd. Ik ben het deels ook eens dat je afzonderen, leven als een kluizenaar heilzaam kan werken maar ook hiervoor geldt dat je dan wel sterk genoeg moet zijn er ook zelf uit te komen en niet jezelf op te hangen omdat echt geen mens meer voorbij komt en jij je daardoor nog ellendiger voelt. 
11-06-2018 09:30
11-06-2018 09:30 • 1 reactie
Sandra
Dank je wel voor jouw bijdrage hierin. Voor mij is rust=time out niet perse dat je je hierbij goed voelt, maar dat je juist dat gevoel ook durft toe te laten om te onderzoeken. Ik kan het enkel vanuit mijn eigen perspectief delen, ja ik was sterk genoeg, maar geloof me op die momenten dacht ik ook dat ik zou verzuipen en dat ik niet sterk genoeg was. Je voelt de pijn letterlijk in je fsyieke lichaam, en als je jezelf enkel met je fysieke lichaam identificeerd is het ook moeilijk om jezelf voor te kunnen stellen dat je dat ooit nog kunt overstijgen. Het is vaak door het onbegrip en onvermogen van de buitenwereld om ermee om te gaan dat iemand erin blijft hangen. https://www.youtube.com/watch?v=OYYSR3Qni8o
11-06-2018 09:46
11-06-2018 09:46