Een micro verhaal van slechts 120 woorden. Een uitdaging om toch iets te kunnen vertellen:

Ik loop met mijn vrouw door het bos.
De zon schijnt door het groene bladerdek, de vogels zingen hun hoogste lied.
Ik zou gelukkig moeten zijn.
Maar ik ben het niet.
Want de vrouw naast mij is niet de ware.
Die wetenschap draag ik al jaren als een vaag bewustzijn op mijn schouders waardoor ik enigszins kromloop.

Voor ons nadert een echtpaar met een hond.
Ik kijk naar de man en de man kijkt naar mij.
Dan gebeurt er iets.
De aarde zou even stil moeten staan.
Dat gebeurt niet.
We passeren elkaar en het moment is voorbij.

Ik kijk achterom en de man kijkt achterom.
We weten het van elkaar.
Toch lopen we door en lijden ons leven verder.

Aarde

2 comments