Anieka (7) was zéér gefrustreerd. Naja, gefrustreerd? Eigenlijk was ze gewoon overspannen. Ze had het zó druk, ze bleef maar lopen.
Och, het kleine ding raakte er gewoon oververhit van. Het stoom kwam nog nét niet uit haar oren.

Ze ging voor het raam staan en keek naar buiten.
Een grom vanuit haar tenen - een boze blik - resolute stappen de keuken uit.

Tien seconde later stond ze er weer: voor het raam.
Haar blik ging naar de klok. Een enorme zucht ontsnapte er uit haar vermoeide lijfje. Haar schoudertjes zakten en ze liet haar hoofd naar beneden bungelen.
Ze slofte de keuken uit om tien seconde later weer terug te komen om weer voor het raam te gaan staan.

Ik snapte er geen drol van! Waar kwam die frustratie toch vandaan? En waar ging ze nou toch telkens heen? Kwam deze onrust door het onstuimige weer? Had de storm, de regen en het zonnetje, wat zó zijn best deed om te schijnen maar geen kans kreeg door de donkere wolken, er iets mee te maken?

Toen ze voor de zoveelste keer de keuken uitliep met een gezicht vol onweer, liep ik achter haar aan.
Ik zag Anieka de houten kalender pakken en de wijzer van 'regen' naar 'bewolkt' draaien.
Toen ze me zag stampte ze met haar voetjes; "Nou mam, ik vind het een stomme taak! Ik ben de héle dag bezig met de tijd en het weer! Dit is écht de laatste keer dat ik dit doe!!"

Ik had misschien 's ochtends iets duidelijker moeten zijn. Met 'actueel' houden doelde ik alleen maar op de datum en níet het weer én de tijd....

#actueel #opvoeden #opvoeding #klok #weer #hout #mijnlevenalsmamavanvijf #thuisonderwijs  #boerenleven

Kalender