×

Yoors


Inloggen
×

Yoors














#

0 volgers
notifications_noneadd
Alzheimer: Crisis op de afdeling

Alzheimer: Crisis op de afdeling


Als ik van de bushalte naar de zorginstelling loop, word ik gepasseerd door een ambulance. Hij slaat af naar de instelling. Ik versnel mijn pas. Ja hoor, daar staat-ie. Met bange voorgevoelens haast ik me naar de afdeling. Het zal toch niet?

De deur die altijd gesloten is, staat nu open. Een verzorgende houdt de wacht. “Loop maar verder hoor! Ze is op haar kamer. Schrik niet, we hebben een crisis.” Ze wijst in de richting van de kamer van de nieuwe bewoner. Ik zie ambulancepersoneel, een bekende verpleegkundige, een vrijwilliger. Als ik ze passeer hoor ik gekerm en zie ik bloed. Ook druppels en vegen op de gang. En glas.

In de huiskamer huilt een oude vrouw. Iemand van de verzorging troost haar. De man met de snor bonst in zijn rolstoel tegen de muur. En weer, en weer. Iemand lacht hysterisch. Het ruikt naar poep. In de tuin zie ik de kromme mijnheer met de poppenmevrouw. Ze staan in elkaars armen alsof ze veiligheid zoeken. De man uit Brazilië schreeuwt. Onverstaanbare oerklanken. Paniek.

Mijn moeder komt net haar kamer uit. Ze maakt een verwilderde indruk. Het duurt even voor ze me ziet. Ik omhels haar en loods haar terug haar kamer in. De deur doe ik dicht. Hier is het rustig. Trillend gaat ze zitten in haar stoel. Ik pel een mandarijn voor haar en zet Chopin aan. Ik wacht tot ze gaat praten.

“Het is hier niet wuis,” zegt mijn moeder. “Die vent is gek. Gevloord. Hij ging door het gras en nu is er bloes. Overal bloes. Ik bedoel natuurlijk bloek.” “Maar op je kamer is het wel pluis, toch mam,” zeg ik. “Hier ben je veilig. Hier kan niemand binnenkomen. Alleen mensen van de verzorging.” Ze ademt bibberig uit en leunt achterover. “Als jij dat zegt, neem ik dat van je aan”.

Als we haar kamer verlaten is ze weer helemaal rustig. Een verzorgende leidt haar af zodat ik na ons afscheid rustig naar de uitgang kan. Ik werp een blik in de kamer van de nieuwe bewoner. Er ligt een matras op de grond. Verder is de kamer kaal. Het raam is stuk. De glasscherven zijn opgeruimd. Bloedvlekken op de muur. Stille getuigen van iets naars.

Enkele jaren geleden werd er Alzheimer bij mijn moeder geconstateerd. Zij woonde toen nog thuis, Sinds 2017 schrijf ik haar ziekte van me af.

Naar de vorige blog:


Naar de volgende blog:


Alle blogs over mijn moeder:





Catrine-DeMew
Wat verdrieig
15-10-2018 14:12
15-10-2018 14:12 • Reageer
Karin van der Straaten
Wat een in en in verdrietige herinnering zeg en zo zullen er nog wel meer volgen en uiteindelijk kijk je terug op een jeugd en een moeder van toen, sterkte
14-10-2018 12:10
14-10-2018 12:10 • Reageer
Encaustichris
Oei, dat is zeker een crisis. Wat fijn dat jij je moeder rustig kreeg, en haar veiligheidsgevoel terug kon brengen.
Toch zul je dit niet snel kwijt raken, vermoed ik.... 
13-10-2018 11:58
13-10-2018 11:58 • Reageer
jolandemooij
Wat een geluk dat je net op tijd was om je moeder op te vangen. 
12-10-2018 23:41
12-10-2018 23:41 • Reageer
Hans van Gemert
Daar raak je wel van slag van 
12-10-2018 20:49
12-10-2018 20:49 • Reageer
Annemiek
Dat is heftig. Wat naar dat je moeder dit zo heft meegekregen. Ik hoop dat ze dit snel vergeten is.
12-10-2018 19:01
12-10-2018 19:01 • Reageer
Alzheimerblog
Het reageren via apenstaartje lukt me haast nooit, maar dank voor de lieve reacties! 
12-10-2018 18:47
12-10-2018 18:47 • Reageer
Sonja
Heftig gelukkig kon je er op dat moment even voor je moeder zijn!
12-10-2018 18:41
12-10-2018 18:41 • Reageer
lekkerereceptenvoor2
Oei, dat was zeer heftig. Gelukkig je moeder niet, maar alle bewoners hebben het toch meegekregen. 
12-10-2018 13:44
12-10-2018 13:44 • Reageer