×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Onzekerheid (dwangstoornis)

Onzekerheid (dwangstoornis)


Dit ben ik!

Vaak schaamde ik me om te zeggen van 'Dit ben ik!' Ik was niet zeker van mezelf. Werd gepest en trok daardoor ook mijn haren eruit. Ik wist het zelf ook..... dat ik mijn haren eruit trok. Die pijn was gewoon fijn om te voelen, zodat ik het pesten kon vergeten, maar later kijk je in de spiegel en barst je in tranen uit. Ik raakte zo gewend om aan mijn haren te trekken dat ik het zelfs in mijn slaap deed! Ik werd dan wakker, zag mijn haar liggen en deed dan mijn raam open en gooide mijn haar naar buiten. Vaak spoelde ik het ook door de wc. Ik wou gewoon dat niemand erachter zou komen dat ik mezelf expres wat aandeed/perrongeluk in mijn slaap. Toch kwamen er mensen achter dat ik kale plekken boven mijn voorhoofd had en aan mijn zijkanten. Toen ik bijna helemaal geen haar meer had besloot ik een pruik te dragen, later een hoofddoek en later met mega kort haar door school te gaan lopen. Ondertussen droeg ik een muts of een pet. Kinderen op mijn school lachte mij natuurlijk wel uit. Logisch, want elke meid heeft mooi lang/gemiddeld haar. Ik liep dan naar de wc toe op school...ging zitten op de wc en huilde zachtjes zodat niemand mij kon horen, maar dat ik toch even in tranen kon uitbarsten (mijn gevoelens kwijt raken) Ik moest ook vaak huilen als ik op mijn bed lag (zachtjes). Ik had gewoon erg veel spijt dat ik mijn haren eruit had getrokken. Ik werd daardoor ook erg onzeker van mezelf, werd snel boos, school boeide mij niks meer etc. Toch bleef ik mij sterk houden. Later toen mijn haar al wat volgroeid was werd ik wat socialer....veel vrolijker, maar ook nog steeds onzeker. Mijn moeder ging dan mijn haar verven en dan zag het er al een stuk beter uit. Alsnog huilde ik vaak. Huilen deed ik stiekem. Ik wou mij sterk houden en geduld blijven houden. Geduld hebben is best moeilijk in zo'n periode. Maar ik had altijd mijn familie die mij steunde en mijn vriend. Tot slot is mijn haar al volgroeid en voel mij nu veel fijner. Alsnog kijken mensen mij aan.... Maar heb van mijn moeder geleerd dat niemand perfect is zoals diegene blijkt te zijn. Het gaat niet om uiterlijk maar om het innerlijk van diegene. Vanaf nu mag iedereen wel zeggen wat diegene over mij wil zeggen, maar het maakt mij helemaal niks meer uit. Ik ben Adrie Hendriks ben wat kaal geweest, maar heb mijn leven een nieuwe toekomst gegeven en heb doorgezet met alles wat ik kon. Onzekerheid heeft geen zin. Ik ben al perfect van mezelf. ik ben daarom blij dat ik een moeder heb die mij al die tijd heeft gesteund en die altijd voor mij klaar stond ( nu nog steeds ). Nu ben ik van mijn dwangstoornis af en ben nu erg blij dat ik het heb volgehouden om mijn haar terug te krijgen.

Dit was mijn verhaal.

Een reactie plaatsen....zou leuk zijn.




Piteke van der Meulen
Wow! Wat goed van je dat je je verhaal hier durft te vertellen, je bent een topper! Door jouw verhaal te doen, kun je anderen heel erg helpen!
13-07-2017 15:41
13-07-2017 15:41
_PetitCorbeau_
Super dat je het overwonnen hebt!
09-06-2017 11:31
09-06-2017 11:31
Ries van Meerten
mooi mens, wees jezelf dat is het enigste wat belangrijk is
09-06-2017 08:54
09-06-2017 08:54