Campinglife! Deel 3


Met zijn vieren naar Frankrijk, met de camper, het was superleuk, maar ook superheet. In de familie-app hield onze zoon van 28 alle familieleden op de hoogte hoe gezellig (!) we het op vakantie hadden... Soms een tikkie te ver, maar de familie lag aan zijn lippen om elke dag een verslagje van hem te lezen. Iedereen keek er, 3 weken lang, naar uit om zijn grappige ervaringen te lezen. Niet iedereen kwam er goed vanaf. Ik althans niet, maar ach, we hebben er wel om gelachen.

Hieronder lees je zijn laatste verslag, deel 3. Niet mijn woorden dus, maar echt de zijne..

Dag 8: Het was vannacht 30 graden en de hele camping inclusief ik natuurlijk, heeft geen oog dichtgedaan. Vanochtend stond ik heerlijk uitgerust op om 06:00 en ben ik op het stoeltje gaan zitten totdat er enig teken van leven zichtbaar was. De dag begon dus heerlijk. Vandaag was het 38 graden en mijn bloedcirculatie stopte ermee. We gingen lekker naar het meertje en moeders maakte me "per ongeluk" nat. Ik dacht ik pak haar wel even terug. Dus ik deed een bommetje.. nou dat heb ik geweten! Ik had natuurlijk m'n mooie strakke nieuwe zwembroek aan! M'n poezelige bipsje raakte zo hard de bodem, dat ik een blijvende tatoeage van het grindpad op m'n kont heb gekregen. Ik kon een paar uur amper lopen. Het vel schraapte van m'n reet. 


Daarna ging ik met heel veel plezier in m'n zwembroek naar het zwemparadijs hier. Opnieuw deed ik automatisch mee met een spelletje en een lieve jongen, van een jaar of 4, deed een bommetje waardoor ik zeiknat werd.. zijn geniepige glimlach maakte m'n dag nog beter. 

Eenmaal terug aangekomen voelde ik dat er nog wat grind in m'n zwembroek zat en was moeders lekker aan het koken. Een Italiaans meesterwerk met echte plastic kaas. Kant en klare soppige gerechten opwarmen kan ze als de beste! 

Met veel pijn en moeite hebben we besloten om deze prachtcamping morgen te verlaten, hij heeft een plekje in m'n hart. Op naar het volgende avontuur! De elektrische pomp van het luchtbed is kapot, dus ik zal de graspollen en stenen moeten omarmen alsof het m'n boezemvrienden zijn.