Bij de les blijven


Ik was nog een klein meisje, toen ik besloot er les in te gaan volgen. Ik was altijd al geïnteresseerd in van alles. Zo ging ik even op judo, handbal, scouting en ik wou nog veel meer. Het moment dat ik aan mijn lessen begon en er een in mijn handen kreeg, wist ik eigenlijk meteen dat het niet mijn ding zou worden. Ik wist niet goed, wat ik ermee moest doen. De geluiden die eruit kwamen, waren in mijn geval vaak niet om aan te horen. De anderen konden er veel beter mee overweg. 

Het gebruiken als een verrekijker was voor mij dan ook veel logischer, helaas viel dit bij de leraar niet zo goed in de smaak. Andere leerlingen werden namelijk teveel door mij afgeleid. Blijkbaar zag het er heel grappig uit toen ik iedereen erdoor ging bekijken, voor hun en voor mij ook. Toen mij werd gevraagd, om het voortaan wat serieuzer te nemen, heb ik maar toegegeven dat het niet aan mij besteed was. Het werkte totaal niet als verrekijker en van de geluiden heb ik nooit kunnen genieten, ondanks dat het er soms heel leuk uit kan zien bij iemand die er bedreven mee speelt.