Met het boekenweekgeschenk naar Vlissingen


Zondag 2 april heb ik alweer voor de vijfde keer gebruikt gemaakt van het boekenweekgeschenk. Ieder jaar wordt er een Boekenweek georganiseerd, waar je bij de aankoop van een boek met een waarde van minimaal 12,50 een boekenweekgeschenk krijgt voor een gratis treinreis. Dit dunne boekje is dan het bewijs voor een reis door Nederland op de eerstvolgende zondag van de Boekenweek. De achterkant bevat een code, waarmee je de poortjes kan openen, het scannen van de code vereist wel enig geduld, aangezien het even kan duren tot de code herkent wordt.

Het prachtige Vlissingen

Het is een traditie van mijn moeder en mij geworden om mee te doen aan de Boekenweek en zo kosteloos door Nederland te reizen. Haarlem (gecombineerd met Zandvoort), Venlo, Zwolle, Maastricht en nu ook Vlissingen hebben we op onze lijst staan. De bestemming van ons jaarlijks uitje in de trein is telkens weer een verrassing. We wandelen naar het station en zien daar wel waar we heen gaan, bij de koffie bespreken we van tevoren een paar van de vele mogelijkheden. Dit jaar bedachten we om richting Roosendaal te gaan en daar afhankelijk van diverse overstapmogelijkheden verder te reizen. Het einddoel maakte zich bekend in de vorm van Vlissingen. Heerlijk over de boulevard gewandeld en geslenterd tot we alle deeltjes van onze voeten voelden. De overblijfselen van vroeger bewonderd, geplast in een kerk van de pinkstergemeente en uiteindelijk op eigen gevoel het station weer teruggevonden. De norsheid waar Zeeuwen weleens van beschuldigd worden, zag ik enkel en alleen in de katten terug. Ik ben gewend als ik een kat zie om hem of haar even gezellig te begroeten, waarna ze me vaak bedanken door te kroelen, maar in Vlissingen was er geen een kat die me genoeg vertrouwde om dichterbij te komen. De mensen waren aardig en begroeten me netjes terug, maar de katten keken me aan alsof ik vanuit een andere dimensie op ze neerkeek. 

Mensen in de trein

Op de heenweg werden we gevraagd stil te zijn, op dat moment werden we ons bewust van de stiltecoupé, waar we ons in bevonden en konden we niks anders doen dan akkoord gaan. In plaats van me te verontschuldigen, gooide ik er per ongeluk een bedankje uit; die vrouw zal wel gedacht hebben...Op de terugweg verzekerden we onszelf ervan dat we in een kletscoupé zaten en wat denk je? Een groepje naast ons wordt ineens door een vrouw gemaand stil te zijn. Hebben we dat nou net goed gehoord? Voor de tweede keer op een dag maken we dit mee, in dit geval niet naar ons toe gericht, want dan had ik die mevrouw netjes doorverwezen naar de stiltecoupé.

Huiswaarts met een omweg

Toen we weer in de trein in de richting naar huis zaten, bedachten we het geweldige plan om over Rotterdam te reizen. Lekker even het vernieuwde station bekijken en eten bij de Burger King, waar een man besloot om ons tijdens het eten te storen met de vraag voor een aardigheidje. Een ferme nee was alles wat hij van mij kreeg, waarop het kwaad in hem ontluikt leek te worden. Met een volle overtuiging om me niet van mijn heerlijke Whopper af te laten leiden, keerde ik hem mijn rug toe en wenste dat hij vertrok. Terwijl ik hem nog hoorde beginnen met een boze stem, 'het is maar een kleinigheidje wat ik vraag' verdween hij gelukkig vrij snel door de ongelooflijke kracht van de Silent Treatment. Was ik te onaardig om hem met een keiharde afwijzing weg te sturen? Waarschijnlijk wel, maar hoe verzint hij het om mensen tijdens het eten te storen met vingers vies van de saus, waardoor een muntje uit een portemonnee vissen geen hygiënische actie meer is. Daar buiten gelaten dat we niet eens kleingeld hadden, anders hadden we het enige minuten daarvoor wel uitgegeven aan een wc op het station, zodat mijn moeder niet met een volle blaas hoefde rond te lopen. Het is moeilijk om altijd beleefd te zijn, vooral wanneer je een andere mening deelt of een activiteit uitvoert, waarbij je alle aandacht nodig hebt, zoals het eten van een Whopper. ;)