De controlekamer (vervolgverhaal fles)


Deel vijftien in mijn vervolgverhaal over de whisky #fles die wel een zeer interessante #mijn gevonden is. Inmiddels is dit verhaal al door medeschrijvers opgepakt en kun je vervolgstappen en andere routes lezen via: Het verhaal van Hans van Gemert of van Dewaputra

 

Wil je vanaf deel een lezen, klik dan hier

#schrijven ,#vervolgverhaal ,#aansluitverhaal ,#lamp , #stalagmieten , #stalactieten,   #Destilleren ,#Stoken , #licht , #Mine , #Fosfor , #champignons

 

Samen lopen we naar de afgesloten deur. Hij toetst een aantal codes in en we kunnen naar binnen. Voor ons zien we een tafel waarop een hologram wordt geprojecteerd. Het ziet er allemaal zeer geavanceerd uit.

“Een van onze mensen is programmeur en tezamen met een van onze technici is dit apparaat gemaakt”

Met 'dit apparaat' wordt waarschijnlijk de tafel genoemd, de tafel die, al naar gelang de projectie, zich aanpast aan de te wensen omgeving. Hij is blijkbaar opgebouwd uit kleine staafjes die kunne zakken of stijgen. Het zicht dat we nu hebben is een projectie van de mijn en aan het cijfer in de hologram te zien is dit het basisniveau.

Een rode afbakening geeft waarschijnlijk aan welk deel er is afgesloten voor de buitenwereld. Vreemd genoeg gaan er ook lange lijnen vanaf het afgesloten deel naar de zijkant van de tafel.

“Waar zijn die voor?”

“Je weet toch dat ik zei dat er meer mijnen of grotten zijn waarbinnen groepen mensen zoals wij leven? Dat daar zijn de verbindingen tussen die mijnen.” Dan drukt hij op een knopje en de staafjes veranderen van instelling, ineens kijk ik naar een heel netwerk van die rode lijntjes en is de grote ruimte die onze plek aangeeft veel kleiner geworden. “Kijk, zo zie je waar ons netwerk heen gaat.”

“Maar er zijn ook rode lijnen die gewoon stoppen, wat is dat dan?”

“Daar wordt nog aan de verbinding gewerkt.” Jos zoomt weer in en ik zie onze mijn weer op de tafel.
“Kijk, hier zijn jullie met die kooi naar beneden gekomen en hier loopt een van onze gangen. Ik wil jullie daar aan het einde van die gang afzetten en je dan aan je taak overlaten. Je moet dan eerst terug naar de kooi en vanaf daar loop je naar hier” Jos wijst een stip aan op de kaart en daarna drukt hij op een knop. Weer veranderd het veld, nu is de projectie die door de beamer in het plafond wordt gerealiseerd, ineens een projectie van de wereld boven. Ik zie huizen, wegen en ja, ik zie ook de ingang van de mijn. De plek waar ik naar boven kom is in het park, netjes verborgen achter een grote rododendron.

“wanneer jullie deze route doorlopen hebben, mijn part een paar keer, dan ga je zo snel mogelijk richting de mijn en vertel je je verhaal, het aangepaste dan, en daarna dus als de wiedeweerga weer hierheen”.

“Snap je de opdracht?”

“Ja, die is mij duidelijk, hoeveel tijd heb ik om die klus te klaren?”

“Ik wil je morgen aan het begin van de middag droppen, je krijgt van mij een mobieltje met de routebeschrijving, in de avond rapporteer je je vorderingen en ik ga ervan uit dat je de volgende dag weer terugkomt”.


Het vervolg