Krater (vervolgverhaal fles)


Het verhaal gaat nu verder in de diamantmijn in Afrika, daar speelt zich een waar fantasy/horrorverhaal af. Aan deze invulling zal ik een aantal episodes werken. Mogelijk dat daarna weer een ander schrijf genre een plek krijgt.

Wil je graag lezen vanaf het begin, klik dan hier.

Wat gebeurde er gisteren?

https://yoo.rs/b58ef789d4f9dade72f25bb14b4f37d2/blog/schrijven-onderweg-vervolgverhaal-fles-1583817067.html?Ysid=122391 

#schrijven , #Gibeon#mijn ,#Vervolgverhaal , #mine ,#fles , #zoektocht ,#kooi , #gevaar#overleg , #afrika , #Wezen , #Brukkanos

 

Het is lastig rijden zo achter de touringcar aan. Doordat ik in feite niet op de route hoef te letten, heb ik de neiging wat in te sukkelen. Gelukkig is het uitzicht overal fenomenaal en moet ik nog wennen aan de grote nieuwe bus. Deze combinatie maakt dat ik in ieder geval wakker blijf. Daarnaast reizen er nog een paar mensen mee op het eerste stuk. David krijgt natuurlijk gewoon betaald voor het reizen naar de mijn, maar in de tussentijd is er niets op tegen om, ook tegen betaling, de bus nog verder te vullen.

Gelukkig is er ook iemand die met mij mee wil reizen. Een dame, op doorreis naar Zuid Afrika, het taaltje dat ze spreekt is vreemd. Voortdurend heb ik het gevoel dat ik haar moet verbeteren, het is Nederlands, maar toch ook weer totaal niet. Nu en dan leidt dit tot hilarische verwarringen, de ene keer aan haar kant, de andere keer aan de mijne. In ieder geval vindt ze het geweldig dat ik op mijn reis naar het zuiden ook de krater wil bezoeken.

We maken een korte tussenstop bij Gibeon, waar mijn stukje meteoriet vandaan komt. Ook hier zijn nog andere exemplaren te vinden. Ook wordt er flink wat van de meteorietstukjes verkocht. De vraag is, of ze echt zijn, maar voor de toeristen zal dat niets uitmaken.

Samen hebben we het over fotografie en in haar geval natuurlijke verschijnselen. Ze is ook ten noorden van Windhoek geweest, in die ene grot en daar heeft ze zelfs het leven onder water kunnen bekijken. Met een duikuitrusting is ze afgedaald en heeft ze op ongeveer 40 meter diepte verschillende voor haar onbekende vissen gezien. Ze laat mij de foto’s zien. Ze heeft duidelijk talent en ik heb toch weer moeite om goed op de weg te letten.

De krater komt in zicht en David neemt de eerst volgende afslag. Ik ben volgzaam en gelukkig heb ik met de aanschaf van de bus rekening gehouden met de wegen die niet overal even begaanbaar zijn.

De krater is groot, een beetje onwezenlijk in dit landschap. Het moet geweldig zijn om dit gevaarte van de bovenkant te bekijken. Sylvia, mijn reisgenote op dit moment, hoort mijn wens en vraagt of ik mee wil kijken. Natuurlijk wil ik dat, maar je hebt toch geen vliegtuig bij je?

Ze ritst haar rugzak open en haalt er een vierkant boxje uit. Aan alle vier de zijden klapt ze een armpje open. Daarna bevestigd ze op iedere arm een propeller en zie ik hoe een klein boxje veranderd in een geavanceerde drone. Aan de onderkant zit een draaibare lens. Het geheel is volledig te bedienen met haar smartphone.

Ik neem mij voor om, wanneer ik weer wat meer tijd heb voor fotografie, ook zo’n apparaatje te kopen. Ik kan mij voorstellen dat dit ook ideaal is voor onderzoek onder de grond in de mijngangen. Hoewel ik niet weet in hoeverre het bereik daar ook goed is.

We maken zo een aantal foto’s en inderdaad, het uitzicht is fenomenaal. Er lijkt nog een tweede krater naast de eerste te zijn gelegen. Van boven lijkt het wel een soort sneeuwpop, een klein hoofd met een grote ronde buik er onder.

We zijn inmiddels op de oude campingplaats en David heeft weer een mooie opstelling voor een verfrissende late lunch gerealiseerd. Natuurlijk heeft hij hulp gehad… In de tijd dat hij bezig was met alles klaar zetten, hebben Sylvia en ik al een mooie serie foto’s gemaakt. Nu kunnen we allen aan tafel gaan en genieten van het eten. Straks hebben we nog een uur om hier rond te lopen en dan moeten we weer verder.


Het verhaal gaat verder: klik hier