Met de buis (vervolgverhaal fles)


Dit is een vervolgverhaal, op ieder deel dat is geschreven mag je inhaken door je eigen vervolg te schrijven. Het gaat over twee vrienden die in een avontuur terecht zijn gekomen doordat ze ooit een paar flessen Whisky in een mijn vonden. Wat er in en rondom die mijn gebeurt, dat is aan jou, of aan mij. Voel je in ieder geval vrij om waar dan ook in het verhaal jouw aandeel te schrijven. Het is dan wel leuk als je een linkje plaatst naar jouw verhaal onder deze!

Wanneer je graag vanaf het begin wil lezen, dan moet je hier klikken.

Alternatieve routes? Dewaputra en Hans van Gemert hebben ook meegeschreven...

#schrijven , #vervolgverhaal ,

Deze episode past in de januari #uitdaging van Hans van Gemert#Schrijfuitdagingen 


 

Jos komt mij halen voor vertrek. Het is vreemd om die twee mannen samen te zien, Bas en Jos, beide met volledig andere belangen, beide met een volledig ander leven en toch, toch hebben ze ooit samen een droom gehad. Zijn het vrienden geweest?

Ik loop met Jos naar weer een volgende tunnel, nog dieper de mijn in nu. Weer gaan we door verschillende poorten. De wanden die voorheen voornamelijk bestonden uit rots, bewerkte rots dat wel, maar toch rots, die wanden gaan meer en meer over in steriel beton, glad, en weinig sierlijk. We moeten nu echt verschrikkelijk ver onder de grond zitten.

Een laatste deur en dan: Dit is een omgeving die alle verbeelding te boven gaat. Nog steeds steriel, nog steeds beton, maar hier is weldegelijk aandacht besteedt aan schoonheid. Hier en daar is met tegelwerk in mozaïek een sfeer gecreëerd van een onderwaterwereld. Voor mij eindigt het plateau waar we op staan. Daar achter ligt een buis, een vreemd gevormde buis. De voorzijde is strak recht, maar aan de achterzijde loopt het geheel schuin naar beneden af. De buis is ongeveer 20 meter lang en ik schat zo’n drie meter breed.

“Ziehier je vervoer” Weer kijk ik naar de buis, nu pas valt het mij op dat deze koker inderdaad ligt op wat een baan zou kunnen zijn. Een thrillride die in menig pretpark de publiekstrekker zou zijn. De buis slaakt een zucht, alsof er lucht in het vacuüm wordt getrokken. Daarna schuift de bovenkant open en kijk ik in het binnenste van mijn ride. Twee ligstoelen aan de voorzijde een ruim, inmiddels gevuld met verschillende pakketten en dan die vreemde achterzijde. Inderdaad een geweldige uitvinding!

Een vriendelijke kerel van ongeveer veertig jaar staat op uit een van de twee stoelen. Hij nodigt mij uit om ook op een stoel plaats te nemen. Even overweeg ik Jos in te lichten over de plannen van Bas, dan bedenk ik mij en besluit om eerst uit te zoeken wat er in Essen te weten te komen is. Contact opnemen kan altijd nog. Ik neem plaats in de stoel, Jos geeft mij nog een enveloppe met instructies en verdere informatie, “Je reist ongeveer een kwartier, daarna krijg je in Essen een kamer en kun je je langzaam voorbereiden op de volgende dag. Heel veel succes, neem nu en dan even contact op maar minimaal één keer per dag.

Ik heb wat appjes geïnstalleerd in je telefoon, de uitleg staat in die papieren. Tot snel!” Ik neem plaats in dit wonderbaarlijke vervoermiddel, ik wordt in verschillende gordels ingesnoerd en mijn begeleider neemt naast mij plaats. “Het wordt een heftig ritje, maar ik hoop dat je ervan kan genieten. Kijk vooral voor je!” Dan druk hij op een knop en zie ik hoe de buis aan de voorzijde van een soort glas gemaakt is. Voor mij is een tunnel waarvan de wand door minuscule lampjes wordt verlicht. “De reis duurt ongeveer een kwartier, zal ik de lampjes instellen?”

“lampjes instellen? Wat is dit dan weer voor een uitvinding?” “We hebben een format gevonden waarmee je 3D films op onze wand kan laten afspelen door de lampjes op te laten lichten in het tempo waarin wij rijden, de rit kan namelijk ook langer duren wanneer de zuigers voor meer zaken tegelijk nodig zijn.”

#vervolgverhaal

verder lezen? Dat kan je hier