Op weg (vervolgverhaal fles)


Dit vervolgverhaal dat langzaam mijn eerste digitale leesboek begint te worden, begint bij het vinden van een fles. Inmiddels is er een complete ondergrondse beschaving gevonden. Zelf ben ik iedere keer weer verbaasd over wat ik onderweg tegenkom. Lees mee en ontdek wat ik net voor jou heb ontdekt.

Wanneer je graag vanaf het begin wil lezen, dan moet je hier klikken.

En gisteren? Gisteren gebeurde dit: https://yoo.rs/b58ef789d4f9dade72f25bb14b4f37d2/blog/schrijven-weer-terug-vervolgverhaal-fles-1580186228.html?Ysid=122391 

#schrijven , #mijn ,#Vervolgverhaal , #mine ,#fles ,#Essen ,

 

Bij de klap voel ik al de duizelingen, gelukkig wist ik wat er komen ging. De klap is ook niet zo heftig als je zou verwachten. We hangen allen wel in de gordels en die drukken de lucht echt even uit je longen. Jaap lijkt nergens last van te hebben. Hij is overweldigd, vindt het fantastisch, hij kan maar niet stoppen met lachen en is vol van de spanning die deze ride hem heeft opgeleverd.

“Wat een enorme kick, hoe hebben jullie dit voor elkaar gekregen?”

Buiten staat Jos ons op te wachten, de takel haalt Jaap uit de buis en wij klimmen zelf uit de buis.

“Jaap! Wat geweldig! Ik vind het geweldig dat je hier bent, je wil niet weten hoe erg ik geschrokken was, toen ik hoorde dat je bij die explosie bent geweest. Ik geef toe dat ik daardoor echt anders ben gaan kijken naar hoe Bas steeds de mijn belaagd.”

Jaap rijdt op Jos af, even doet Jos een stap achteruit, alsof hij ineens niet zeker weet of hij het wel kan vertrouwen. Dan schiet Jaap in de lach, “had ik je toch heel even te grazen, die had je van mij tegoed. Mag ik voordat we straks naar boven gaan hier de mijn zien? Heb je nog zo’n zaal gevonden als toen?”

Jos straalt: “Beter, veel beter, kom maar mee!”

De grote zaal is inderdaad weer indrukwekkend en ook het licht dat zo speciaal wordt verdeeld over het geheel biedt een speciaal effect.

De zaal is nu leeg, alleen een paar mensen zijn aanwezig om samen de plannen te bespreken en ook de ‘knokploeg’ voor Bas is nu aanwezig.

Jaap krijgt een verkorte rondleiding en daarna zitten we samen rond de tafel.

“Boven hebben we een speciale wagen klaarstaan, je kan hier puur met je handen mee rijden, hij is voor jou Jaap, zo kun je samen die maten van Bas vinden en zelf gewoon terugkomen. Jullie gaan naar boven vanuit de zaal hiernaast, daar hebben we een lift naar boven bij de Gileppe dam. Dat scheelt je een nare trip naar boven.”

Zo bespreken we de rest van de details. Voor mij gaat het nu allemaal in een roes, het enige dat ik moet onthouden is, dat we straks die maten van Bas en een paar van Jaap tegenkomen. We moeten ze overtuigen dat ze mee gaan de mijn in en niet als een dolle op de aanval overgaan. Ik moet zelf de tijd in de gaten houden want 20.00 is de stipte tijd dat de mijn open moet gaan. Verder weet ik niets, onthoud ik niets en ben ik alleen een brok spanning.

Wel ga ik even bij mijn maat langs. Intussen heeft hij ons appartement om weten te toveren in een gezellig klein maar vertrouwd stekje. Ik zou hier volgens mij kunnen leven.

Het is even een stuk lopen naar de ruimte naast de fosforkamer en daar is een enorme stalen constructie. Hierbinnen zit de lift, een lift met krap voldoende ruimte voor twee personen.

We nemen alweer afscheid van Jos en daar gaan we.


Om verder te lezen, kun je hier klikken