Zollverein (vervolgverhaal fles)


Dit is een vervolgverhaal, op ieder deel dat is geschreven mag je inhaken door je eigen vervolg te schrijven. Het gaat over twee vrienden die in een avontuur terecht zijn gekomen doordat ze ooit een paar flessen Whisky in een mijn vonden. Wat er in en rondom die mijn gebeurt, dat is aan jou, of aan mij. Voel je in ieder geval vrij om waar dan ook in het verhaal jouw aandeel te schrijven. Het is dan wel leuk als je een linkje plaatst naar jouw verhaal onder deze!

Wanneer je graag vanaf het begin wil lezen, dan moet je hier klikken.

#schrijven ,#vervolgverhaal ,#fles ,#lamp , #stalagmieten , #stalactieten , #Destilleren ,#Stoken , #Mine , #Zollverein


 

Via de centrale hal, die hier toch wat kleiner is dan op mijn vorige stek, komen we bij een lift. Een eenvoudige mijn lift, een kooi waarin je omhoog wordt getakeld. Het gammele ding valt mij, na al die futuristische trucs een beetje tegen. “Voor boven moet het er normaal uitzien, dus we gebruiken de oude liftschachten en bijbehorende lift, sorry voor het ongemak”.

Ok, dat moet ik dus blijkbaar voor lief nemen. Ondanks het ongemak zijn we snel boven en komen we in een afgesloten deel van de fabrieksgebouwen. Overal zie ik bordjes met ‘niet betreden, instortingsgevaar’

“reken erop dat het klopt, wat er op die bordjes staat, alleen onze route is veilig, dus ik heb graag dat je mij volgt”.

Niet veel later staan we buiten en kijk ik naar een geweldig verlichtte toren met een bouwwerk er omheen dat de raderen voor de mijn bevat. “Grandioos” Zeg ik, eigenlijk ben ik te moe om er echt van te genieten.

Een korte wandeling brengt ons dan bij een ander gedeelte van de mijn, nu rood verlicht. Het vreemde is, dat binnen de constructie van het gebouw een soort reuzenrad is geplaatst. Ook luguber en tegelijk mooi om te zien. Ook deze constructie is aan het vergaan, de roest heeft er vat op gekregen.

“Ze wilden hier een pretpark van maken, het reuzenrad heeft echt gedraaid en die op en neer gaande gangen zijn het toneel geweest van geweldige attracties.”

Er is zelfs een zwembad gemaakt in twee aaneengesloten zeecontainers. “In de zomer is het hier heerlijk om te genieten van de sfeer en tegelijk de inmiddels weer frisse buitenlucht, nog geen twintig jaren geleden was dat volledig anders”.

In de verte zie ik een gebouwtje met daarop het groen van de Duitse politie, dat moet ik even goed in mijn geheugen prenten, morgen zal ik daar vast even langs gaan.

Ik kijk naar mijn begeleider en wil hem gaan zeggen dat mijn dag er wat mij betreft op zit. Precies op dat moment neemt hij mij mee naar een gezellig uitziend barretje bijna onder de fabriek. “Zo even een afzakkertje en dan rap naar ons bed, morgen is het weer een lange dag”.

Vooruit, laat ik hem dat plezier dan maar gunnen.


Om verder te lezen, klik je hier

https://yoo.rs/b58ef789d4f9dade72f25bb14b4f37d2/blog/schrijven-zoektocht-van-start-vervolgverhaal-fles-1578723114.html?Ysid=122391