Verlaten (vervolgverhaal fles)


Het verhaal gaat nu verder in de diamantmijn in Afrika, daar speelt zich een waar fantasy/horrorverhaal af. Aan deze invulling zal ik een aantal episodes werken. Mogelijk dat daarna weer een ander schrijf genre een plek krijgt.

Wil je graag lezen vanaf het begin, klik dan hier.

Wat gebeurde er gisteren?

https://yoo.rs/b58ef789d4f9dade72f25bb14b4f37d2/blog/taal-ei-vervolgverhaal-fles-1585111708.html?Ysid=122391 

#taal#schrijven , #mijn ,#Vervolgverhaal , #mine , #zoektocht , #gevaar#overleg , #afrika , #Wezen#Afrika

 

Met het ei in mijn handen loop ik naar de lift. Helaas, hij is weg. Ik druk op het alarm om hem naar beneden te laten. Geen reactie. Ik ben bang dat het te lang heeft geduurd voordat ik in actie kwam.

Ergens hier beneden moet een ruimte zijn waar de mijnwerkers gingen schaften. Onder bij de lift zie ik nog een lamp en een paar rugzakken staan. Die zijn waarschijnlijk vergeten door de vluchtende mannen van Bas. De lamp heeft een groot bereik, ik zet hem rechtop en hoop dat zo het licht te zien zal zijn wanneer de avond valt. Heel even wacht ik, misschien is het nu al te zien, maar er komt geen reactie.

Ik pak beide tassen op en loop op goed geluk een van de gangen in. Het is een gang die oud is, hij is niet aangepast door de huidige werkzaamheden, maar op de grond zie ik wel dat hier eerder gelopen is. Veel gelopen! Waarschijnlijk hebben Bas en zijn mannen hier beneden ook onderzoek gedaan naar de beste plek om weer met de mijn te starten. Een stukje verderop zie ik inderdaad een ruimte. Er zit zelfs een deur in.

In de tussentijd gaat mijn brein als een dolle tekeer. Ik moet ze boven waarschuwen dat ik hier zit, stel je voor dat ze nu ook overtuigd zijn van de noodzaak om de mijn af te sluiten, dan zit ik hier in de problemen. Wat kan ik nog meer doen om hier uit te komen?

In de kleine ruimte staat een tafel, een paar stoelen en zelfs een bank. Ik open een van de rugzakken om te zien wat ik nu aan proviand heb. Een broodtrommel (gevuld) en twee flessen spa, er zitten zelfs een paar appels in. Vandaag ga ik doorkomen, hoe het daarna gaat, is mij een raadsel.

Ik maak het mij gemakkelijk op de bank, er ligt zelfs een deken. Voor nu heb ik die nog niet nodig, ik heb het warm in mijn kleren en deze durf ik nu nog niet uit te trekken.

De warmte maakt dat ik begin te soezen en uiteindelijk val ik in slaap, een diepe slaap. Ik wordt door dromen belaagd. Weer ga ik met de lift de mijn in. De metalige klank, het geratel, het komt zeer realistisch over.

“Er moet iemand zijn, die lamp heb ik niet zo neergezet”

Stemmen dringen langzaam door in mijn vermoeide brein. Ik hoor ze, maar het besef van de betekenis ervan krijgt geen houvast. Alles lijkt te horen in die droom, die droom die ik nu beleef, in de mijn. Ik loop de gang weer in en de geluiden van voetstappen, ook langs de deur van mijn kamertje, ze passen prima in mijn droom.

“Ik geef het op, hij kan overal zijn, ik maak mij zorgen om die plas bloed op de plek waar wij stonden toen dat wezen kwam. Die andere materialen die daar lagen, zouden zomaar stukjes vlees en bot kunnen zijn. Dat wezen heeft iemand verscheurd, ik wil hier weg voordat het kouder wordt”

De voetstappen verwijderen zich weer.

En weer hoor ik de metalige klank van de lift die nu de andere kant op gaat.

Dan dringt het ineens door, de lift! Ze zijn komen kijken. Ik spring van mijn bank en ren naar de plek waar zojuist de lift moet hebben gestaan. Hij is weg, ook de lamp is verdwenen. Er is hier iemand geweest.


Lees snel verder! klik hier