K*nker Kanker, deel VI Lobi


Normaal gesproken denk ik niet heel erg veel na over een blog. Ik schrijf vanuit mijn gevoel en over dat wat ik graag wil delen. Nu is dat toch een beetje anders merk ik. Ik weet wel hoe dat komt. De vorige blog gaf ik aan dat ik zou gaan schrijven over de afspraak die ik had met de vrouw uit mijn verleden. We kregen door de blogs weer contact en in mijn eerste blog schreef ik dat zij een behoorlijke indruk op mij heeft gemaakt. Maar dat is makkelijk om te vertellen omdat het in het verleden plaats vond. Nu moet ik schrijven over nu. En dat vind ik wel spannend. Maar goed ik kan niet anders dan gewoon eerlijk vanuit mijn hart schrijven, dus here goes...

Ik ben thuis als ze belt dat ze onderweg is. Ik ben gespannen, maar ik heb ongelofelijk veel zin om haar weer te zien. Ons telefoongesprek de dag ervoor, ging goed en daardoor heb ik vertrouwen in onze ontmoeting. We hebben afgesproken om naar de bioscoop te gaan, naar de Lion King. Ik vind de gedachte wel prettig om bij haar in de buurt te zijn, maar nog niet heel veel te hoeven praten. Als ze aanbelt en ik open doe merk ik dat er helemaal niets is veranderd. Ik ben nog steeds onder de indruk van haar verschijning. Ik ben altijd bang dat ik onhandige dingen doe of zeg, maar het gaat gelukkig goed. Eenmaal in de bioscoop kom ik wat tot rust. Ik ben groot Beyonce fan, maar zelfs Beyonce in de vorm van Nala maakt minder indruk op mij als zij. Na de film gaan we wat drinken en we kletsen een beetje over van alles en nog wat. Ik vertel haar dat ik niet had gedacht dat ze zou reageren. Ze geeft aan dat ze juist een beetje van slag was door het lezen van mijn blog en voelde dat ze moest reageren. Ik ben blij dat ze dat heeft gedaan, want ondanks dat het acht jaar geleden is, heb ik haar geregeld gemist en aan haar gedacht. Contact opnemen zat er niet in, want ik had het redelijk verpest tussen haar en mij. Ze vertelt mij dat die periode ook op haar indruk heeft gemaakt. Ze koestert de leuke herinneringen aan die periode. Ik ben opgelucht dat ze dat zegt. Dan ben ik gelukkig niet de enige die er zo over dacht. Fijn om te weten dat het gevoel wat we hadden wederzijds was. Af en toe kijk ik naar haar en merk dat alles wat ik toen leuk aan haar vond, ik nu nog steeds leuk vind. Haar ogen, haar lach. Ze heeft nog steeds heel veel zelfvertrouwen, ze is slim. Ze komt echt zo bij mij binnen, dat ik het gewoon niet begrijp. Het verschil met acht jaar geleden is dat ik er toen heel erg bang en onzeker van werd. Nu merk ik dat ik het ok vind dat ik me zo voel. Het is nou eenmaal zo en daar kan ik moeilijk over doen, maar ik kan er ook van genieten. Het is fijn om te voelen dat je met iemand een echte klik hebt. Dat heb ik nog nooit echt toegelaten. Ik luister naar haar terwijl ze mij vertelt over haar leven en ik voel dat de spanning afneemt en ik me heel erg fijn voel. Dit gevoel heb ik lang niet meer gevoeld en ik besef me heel goed dat dit komt omdat ik zo dankbaar ben dat ze zich toch kwetsbaar heeft opgesteld en contact heeft gezocht. Daardoor zitten we nu naar acht jaar weer tegenover elkaar.

Ze brengt me naar huis en ze vraagt me hoe ik het nu allemaal voor me zie. Ik vind dat een moeilijke vraag en zeg dat ik blij ben met het contact. En ik hoop dat we in contact blijven met elkaar. En dat de toekomst zal uitwijzen hoe het contact zich verder ontwikkeld. Dat is natuurlijk ook echt zo, maar een redelijk safe antwoord. Ik hoop dat ons contact zich alleen maar uitbreidt en dat het misschien lukt om te kijken wat de klik tussen ons nou echt inhoud. Maar misschien is het antwoord wat ik geef wel even voldoende voor nu. Bij het afscheid nemen geef ik haar een stevige knuffel. Het voelt goed om haar vast te houden. Ik heb nog nooit iemand zo gemist als haar. En hoe ons contact dan ook gaat lopen, ik ben blij dat ik haar weer heb gezien en heb gesproken.
Vroeger vroeg ik me weleens af, wat nou als ik nooit ervaar hoe het is om liefde te voelen voor iemand. Of geliefd te zijn. Wat nou als dat niet voor mij is weggelegd. Doordat ik ziek ben geworden, ben ik me gaan beseffen dat ik omringd ben met liefde. De liefde van mijn vader, van mijn broer, van mijn vrienden, de liefde van mijn nieuwe familie, zelfs de liefde van draakjes in het voetbalteam en de liefde voor mezelf. Maar ik heb ook haar liefde voor mij gevoeld. Dit is de sunny side of k*nker kanker!