... en plots besta je niet meer


Dakloos, of toch in theorie, dat is wat mijn vriend en ik zijn momenteel. 

Uithuiszetting door de vrederechter

8 november 2016. Dat is de dag dat mijn vriend en ik officieel uit het huis gezet werden waar hij in geboren en opgegroeid is. Zijn moeder -gediagnosticeerd met narcistische persoonlijkheidsstoornis- heeft ons voor het vredegerecht gesleept. Toegegeven, het was onze eigen wens. We wisten immers al van 16 augustus dat we uit huis gegooid zouden worden, alleen hadden we niet berekend dat het zo vroeg zou zijn.

De moeder van mijn vriend, ik zal haar Cruella noemen vanaf hier, kwam ons het "heuglijke" nieuws vertellen de dag na Mario's verjaardag. Ze zou scheiden van haar echtgenoot waarmee ze samen woonde in een gemeente iets verderop. Dit wou zeggen dat ze terug in het huis kwam wonen dat ze gekocht had, het huis waar Mario en ik woonden. We zouden tot het einde van het jaar krijgen om een nieuwe stek te vinden.

Foto: vredegerecht Zandhoven, via Panoramio.

Drama alom, natuurlijk. Mario en ik waren beiden werkloos, en leefden van € 900 per maand. Daarvan ging er elke maand € 600 naar de afbetaling van schulden.  We zijn dan opzoekingswerk gaan doen en we zijn ons gaan inschrijven bij elke sociale verhuurmaatschappij die we konden vinden. Omdat onze woonnood niet hoog genoeg was, kwamen we ergens achteraan de wachtlijst terecht. We kregen daar echter wel te horen dat onze woonnood meer zou worden als we uit huis gezet zouden worden door de vrederechter. Nu was er immers enkel mondeling "bewijs" dat we dakloos zouden worden.

Zo gezegd, zo gedaan. Gesprekken proberen aan te gaan met Cruella, maar ze wou niet meegaan in het verhaal, dus hebben wij voet bij stuk gehouden en gezegd dat we dan gewoon zouden blijven zitten waar we zaten. De reden dat ze wilde scheiden van haar echtgenoot was simpelweg omdat hij een keer "neen" tegen haar gezegd had en zij dat aanschouwde als een man die haar volledig naar zijn pijpen wilde laten dansen. Dat zij intussen al 4 jaar juist dat deed met haar echtgenoot, kwam niet in haar op.

Uiteindelijk besloot Cruella dan toch via de vrederechter te gaan. Mario en ik mochten van mijn ouders tijdelijk bij hen intrekken. Op 8 november was de rechtszaak, met allerlei leugens van Cruella's kant vandien. We waren gelukkig voorbereid en hebben voor elke leugen het tegendeel kunnen bewijzen via foto's, video's en geluidsopnames. Kwestie van onze naam toch ietwat zuiver te houden.

Een paar dagen nadien kwam in de brievenbus het vonnis: voor 30 november moesten we het huis schoon achterlaten in de staat zoals we erin gekomen zijn. We hadden toen enkel een tafel en vier stoelen, al de rest hadden we samen gekocht of gekregen van mijn ouders. Het huis opruimen was dus niet veel moeite. Cruella eiste dat we de salon en de tapijten zouden laten liggen, maar de salon was van Mario en de tapijten waren handgeweven tapijten die al decennialang in mijn familie waren. Dat ging dus niet door. Het huis was dus proper en leeg toen we vertrokken. Ook dat hebben we trouwens volledig vastgelegd op foto's, kwestie van eventuele "schadeclaims" voor te zijn.

Geen domicilie

En dan heb je dus plots geen domiclie-adres meer. Ons adres kon onmogelijk bij mijn ouders komen te staan omdat we met schulden zitten en mijn moeder geen deurwaarders aan haar deur wil, plus de belastingen zouden een pak duurder uitkomen. We zijn dan bij het OCMW gaan aankloppen en nu, na bijna een halfjaar, is een referentieadres voor mijzelf en voor Mario eindelijk in orde. We zijn beiden ambtshalve geschrapt, dus voor Vadertje Staat bestaan we niet meer. Nu maar hopen dat we snel een eigen stekkie vinden. Onze inkomsten zijn gelukkig iets omhoog gegaan dus we kunnen huren tot ongeveer € 500 per maand. Nog steeds niet makkelijk, maar uiteindelijk zullen we wel iets vinden, zeker?