×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors








Wat is depressie voor mij?


Toen ik voor het eerst bij een psychologe kwam (lees: toen ik nog een psychologe kon betalen), stelde zij me de vraag "wat is een depressie voor jou?"
Ik begon de algemene symptomen van een depressie op te sommen: futloosheid, huilen, wanhoop, zelfmoordgedachten, ... De psychologe stopte me. Iets wat ik heel irritant vond. "Ik weet wat het ziektebeeld van een depressie is," zei ze me. "maar wat is een depressie VOOR JOU? Hoe voel jij je? Wat gaat er in je om?" Ik heb daar toen niet concreet op kunnen antwoorden. Nu, ongeveer drie jaar en een berg schulden en andere problemen later, kan ik er een iets duidelijker antwoord op geven. Ik heb het nodig om dat van me af te schrijven en ik vond dat iedereen het recht had om dit te weten. Dit wordt een héél lange post, waarvoor mijn excuses, maar als ik dit niet uit, blijf ik ermee zitten.
Ik wil alvast ook even een triggerwaarschuwing meegeven. Wanneer je gevoelig bent aan depressie(ve gedachten), is het beter dat je niet verder leest.

Negatieve gedachten

Mijn depressie is een deken. Een loodzwaar deken dat mijn gedachten rondom mij wikkelt waar ik ook ga of sta. Datzelfde deken weerhoudt mij ervan mijn gedachten uit te roepen: "Help mij, ik wil dood."
Een deken dat mij 's ochtends in bed houdt, hoewel ik nog moet stofzuigen en opruimen en de afwas doen. "Nu niet," zegt het deken mij. "Ik ben te zwaar vandaag."
Soms is dat precies wat het is, dat deken: Te zwaar. Te zwaar om dingen te doen die ik zou moeten doen. Gaande van klusjes in het appartementje dat mijn vriend en ik eindelijk wisten te bemachtigen zo'n maand geleden, tot solliciteren voor een job die we zo broodnodig hebben want er gaan een hoop rekeningen elke maand onbetaald de stapel op. Die stapel wordt steeds maar hoger, waardoor het deken steeds maar zwaarder wordt. Alle dingen die fout gaan, verzwaren mijn deken. Hierdoor vermenigvuldigen de negatieve gedachten onder dat deken.

Futloosheid en zelfmoordgedachten

Daarnet is het me gelukt om na één week eindelijk aan de afwas te beginnen. Ik heb een kwartier staan afwassen terwijl het deken op mijn schouders steeds maar zwaarder werd, de gedachten steeds donkerder. Ik ben halfweg moeten stoppen. Mijn gedachten hadden me bijna zo ver gekregen een keukenmes te nemen en mijn polsen door te snijden. Gelukkig ben IK nog steeds een beetje sterker dan mijn deken en heb ik die gedachten een halt toe kunnen roepen, maar voor hoe lang nog? Ik voel mezelf steeds zwakker worden en het deken steeds zwaarder.

Ik bel afspraken af met het excuus dat ik ziek ben of dat iemand van mijn familie ziek is, puur omdat mijn deken mij ervan weerhoudt buiten te komen.
In de plaats van naar afspraken -zelfs sollicitaties- te gaan, zit ik hersenloos op de bank Xbox One te spelen, of aan de computer een spelletje te spelen. Niet (alleen) omdat ik verslaafd ben, maar omdat ik simpelweg geen energie of motivatie heb om iets anders te doen, iets dat wel nuttig is.

Slechte relatie en sociaal isolement

Ooit had ik vrienden. Ik spreek nu over 10 jaar terug. Ik was toen 17 en mijn deken was nog niet zo zwaar, maar het was er al wel. Ik ging uit met mijn vrienden, ging met hen drinken en vond een ontsnapping aan de zware pesterijen die ik op school doormaakte door mijzelf helemaal lazarus te drinken. Zo lazarus dat ik de dag nadien van niets meer wist. Maar ik wist wel dat ik me geamuseerd had de avond voordien, want dat bewezen de fotootjes en filmpjes wel die mijn vrienden van me gemaakt hadden. Ik zag er zorgeloos uit, gierend van het lachen en mafheid alom. Zo kon ik niet zijn als ik niet dronken was. Dat zou -in mijn ogen- alleen maar reden zijn voor anderen om mij erger te pesten. Ik moest serieus blijven. Stil.
De weinige vrienden die ik had, haakten al snel af toen ik een serieuze relatie begon met mijn ex. Omdat ik psychologisch al op een plek zat die allesbehalve ideaal was, liet ik mezelf door hem manipuleren, de grond in boren en beledigen. 7 jaar lang. Ik heb dat al die jaren niet gezien. Mijn vrienden hadden me allemaal in de steek gelaten -of zo zag ik het- toen ik keer op keer uitnodigingen moest afzeggen omdat mijn ex liever had dat ik bij hem film bleef kijken, of hij kreeg een "paniekaanval" op het moment dat ik moest vertrekken. Ik neem mijn vrienden van toen niets kwalijk, uiteraard, maar daar zat ik dan: geen vrienden, enkel mijn ex. Het enige sociale contact dat ik nog had was dat met zijn vader en diens partner, en sporadisch mijn ouders en mijn meter. Altijd in het bijzijn van mijn ex, uiteraard, en altijd liet hij het uitschijnen dat we een perfecte relatie hadden en dat we beiden perfect gelukkig waren. Maar ik was dat toen allesebehalve en mijn deken was intussen steeds zwaarder geworden.

Impulsieve beslissingen

Ik ben toen vreemdgegaan. Iets wat ik altijd heb verafschuwd en toch heb ik het heel bewust zelf gedaan. Onrechtstreeks is dat één van de beste dingen geweest die me konden overkomen op dat moment in mijn leven. Door mijn minnaar -die nu nog steeds mijn partner is, trouwens- ben ik gaan inzien dat de relatie waar ik in zat destructief was. Ik ben op een avond vertrokken bij mijn ex en ik ben niet meer teruggekeerd. Ik heb daarmee mijn peetmoeder verloren, die altijd als een moeder voor mij is geweest maar nooit heeft willen luisteren naar mijn kant van het verhaal, ik ben in een berg schulden geraakt omdat mijn ex en ik nog niet zo lang een huis gekocht hadden dat we aan het renoveren waren, en alweer was het deken rondom mij zwaarder geworden.

Er is veel gebeurd op korte tijd toen. Veel meer dan goed was voor mijn psychische gezondheid, maar ook voor de psychische gezondheid van mijn partner. Om even een opsomming te maken, zonder jullie te vervelen met de details:

- ik verhuisde naar mijn tante aan de andere kant van het land
- ik verhuisde naar mijn vriend en zijn moeder

- zijn moeder gooit ons buiten met de vrederechter
- theoretisch dakloos en afscheid moeten nemen van onze vier kattenkindjes
- mijn ouders bieden ons een dak boven ons hoofd aan, tijdelijk
- mijn vriend krijgt de diagnoses autisme en ADHD, beiden ernstniveau 2

- zijn moeder en zus blijven ons (tot op heden) stalken

En nu...

Op dit moment zijn zowel mijn vriend als ikzelf chronisch depressief en beiden werkloos.
We hebben een appartementje voor ons twee, waar ik echt enorm dankbaar voor ben, maar als de schulden zich zo blijven opstapelen, gaan we ons dit niet veel langer kunnen veroorloven.
Het OCMW "helpt" ons financieel af en toe, om dan achteraf dat geld terug te moeten betalen, waardoor we eigenlijk enkel maar meer schulden krijgen. Ongeveer halfweg de maand moeten we proberen bij elkaar te flansen wat we nog hebben van eten, wat dus soms resulteert in enkel één klein potje havermout met melk op een dag.
Mijn deken is intussen zo zwaar dat het mij 's ochtends in bed houdt. Ik doe een bijverdienste van thuis uit en dat is het enige waarvoor ik me uit mijn bed kan slepen, omdat ik het geld dat ik daarmee verdien echt echt ECHT nodig heb. Na het werken plof ik mij op de zetel en van daaruit ga ik naar bed. Dit is een vicieuze cirkel. Ik geraak er zelf niet uit, ik weet niet hoe ik eruit zou moeten geraken. Ik kan geen werk vinden, ik kan niets meer momenteel. Mijn deken houdt mij tegen de grond gedrukt en als het zo verder gaat, liggen zowel mijn deken als ik binnenkort enkele meters onder de grond.

Ik krijg veel goedbedoelde tips van mensen online. Motiverende filmpjes, motiverende muziek, goedbedoelde adviezen (trek het je niet aan / ga door / doe je best / doe meer je best / schiet gewoon in actie / doe het gewoon / vraag hulp aan iemand / praat met mensen / ...), maar hoe kan ik alle voorgaande dingen doen als ik zelf totaal niet vooruit geraak? Ik wil niemand lastig vallen met mijn problemen omdat ik weet dat mijn ouders bijvoorbeeld het al moeilijk genoeg hebben. Mijn zus en haar vriend zijn volop aan het bouwen en gaan binnen enkele maanden verhuizen. Hun wereld is rooskleurig. Waarom zou ik daar met mijn zwarte, zware wereld tussen willen kruipen? Ik voel mij dan zo verschrikkelijk opdringerig.

Dus lucht ik mijn hart online. Je moet weten dat het mij anderhalf uur geduurd heeft om deze post uit te typen, puur omdat ik steeds blijf hangen en wegzink in negatieve gedachten.

Het zijn zo'n gedachten die mij tot de conclusie leiden dat mijn deken gewonnen heeft. Waarom zou ik andere mensen lastigvallen met mijn deken? Intussen ben ik vergroeid met mijn deken en leef ik erin, eronder en ermee. Het zou nog niet zo slecht zijn als mijn deken en ik gewoon opeens verdwenen. Of iemand het zou merken, dat weet ik zelfs niet.




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts