Wat is depressie voor mij?

Wat is depressie voor mij?


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Toen ik voor het eerst bij een psychologe kwam (lees: toen ik nog een psychologe kon betalen), stelde zij me de vraag "wat is een depressie voor jou?"
Ik begon de algemene symptomen van een depressie op te sommen: futloosheid, huilen, wanhoop, zelfmoordgedachten, ... De psychologe stopte me. Iets wat ik heel irritant vond. "Ik weet wat het ziektebeeld van een depressie is," zei ze me. "maar wat is een depressie VOOR JOU? Hoe voel jij je? Wat gaat er in je om?" Ik heb daar toen niet concreet op kunnen antwoorden. Nu, ongeveer drie jaar en een berg schulden en andere problemen later, kan ik er een iets duidelijker antwoord op geven. Ik heb het nodig om dat van me af te schrijven en ik vond dat iedereen het recht had om dit te weten. Dit wordt een héél lange post, waarvoor mijn excuses, maar als ik dit niet uit, blijf ik ermee zitten.
Ik wil alvast ook even een triggerwaarschuwing meegeven. Wanneer je gevoelig bent aan depressie(ve gedachten), is het beter dat je niet verder leest.

Negatieve gedachten

Mijn depressie is een deken. Een loodzwaar deken dat mijn gedachten rondom mij wikkelt waar ik ook ga of sta. Datzelfde deken weerhoudt mij ervan mijn gedachten uit te roepen: "Help mij, ik wil dood."
Een deken dat mij 's ochtends in bed houdt, hoewel ik nog moet stofzuigen en opruimen en de afwas doen. "Nu niet," zegt het deken mij. "Ik ben te zwaar vandaag."
Soms is dat precies wat het is, dat deken: Te zwaar. Te zwaar om dingen te doen die ik zou moeten doen. Gaande van klusjes in het appartementje dat mijn vriend en ik eindelijk wisten te bemachtigen zo'n maand geleden, tot solliciteren voor een job die we zo broodnodig hebben want er gaan een hoop rekeningen elke maand onbetaald de stapel op. Die stapel wordt steeds maar hoger, waardoor het deken steeds maar zwaarder wordt. Alle dingen die fout gaan, verzwaren mijn deken. Hierdoor vermenigvuldigen de negatieve gedachten onder dat deken.

Futloosheid en zelfmoordgedachten

Daarnet is het me gelukt om na één week eindelijk aan de afwas te beginnen. Ik heb een kwartier staan afwassen terwijl het deken op mijn schouders steeds maar zwaarder werd, de gedachten steeds donkerder. Ik ben halfweg moeten stoppen. Mijn gedachten hadden me bijna zo ver gekregen een keukenmes te nemen en mijn polsen door te snijden. Gelukkig ben IK nog steeds een beetje sterker dan mijn deken en heb ik die gedachten een halt toe kunnen roepen, maar voor hoe lang nog? Ik voel mezelf steeds zwakker worden en het deken steeds zwaarder.

Ik bel afspraken af met het excuus dat ik ziek ben of dat iemand van mijn familie ziek is, puur omdat mijn deken mij ervan weerhoudt buiten te komen.
In de plaats van naar afspraken -zelfs sollicitaties- te gaan, zit ik hersenloos op de bank Xbox One te spelen, of aan de computer een spelletje te spelen. Niet (alleen) omdat ik verslaafd ben, maar omdat ik simpelweg geen energie of motivatie heb om iets anders te doen, iets dat wel nuttig is.

Slechte relatie en sociaal isolement

Ooit had ik vrienden. Ik spreek nu over 10 jaar terug. Ik was toen 17 en mijn deken was nog niet zo zwaar, maar het was er al wel. Ik ging uit met mijn vrienden, ging met hen drinken en vond een ontsnapping aan de zware pesterijen die ik op school doormaakte door mijzelf helemaal lazarus te drinken. Zo lazarus dat ik de dag nadien van niets meer wist. Maar ik wist wel dat ik me geamuseerd had de avond voordien, want dat bewezen de fotootjes en filmpjes wel die mijn vrienden van me gemaakt hadden. Ik zag er zorgeloos uit, gierend van het lachen en mafheid alom. Zo kon ik niet zijn als ik niet dronken was. Dat zou -in mijn ogen- alleen maar reden zijn voor anderen om mij erger te pesten. Ik moest serieus blijven. Stil.
De weinige vrienden die ik had, haakten al snel af toen ik een serieuze relatie begon met mijn ex. Omdat ik psychologisch al op een plek zat die allesbehalve ideaal was, liet ik mezelf door hem manipuleren, de grond in boren en beledigen. 7 jaar lang. Ik heb dat al die jaren niet gezien. Mijn vrienden hadden me allemaal in de steek gelaten -of zo zag ik het- toen ik keer op keer uitnodigingen moest afzeggen omdat mijn ex liever had dat ik bij hem film bleef kijken, of hij kreeg een "paniekaanval" op het moment dat ik moest vertrekken. Ik neem mijn vrienden van toen niets kwalijk, uiteraard, maar daar zat ik dan: geen vrienden, enkel mijn ex. Het enige sociale contact dat ik nog had was dat met zijn vader en diens partner, en sporadisch mijn ouders en mijn meter. Altijd in het bijzijn van mijn ex, uiteraard, en altijd liet hij het uitschijnen dat we een perfecte relatie hadden en dat we beiden perfect gelukkig waren. Maar ik was dat toen allesebehalve en mijn deken was intussen steeds zwaarder geworden.

Impulsieve beslissingen

Ik ben toen vreemdgegaan. Iets wat ik altijd heb verafschuwd en toch heb ik het heel bewust zelf gedaan. Onrechtstreeks is dat één van de beste dingen geweest die me konden overkomen op dat moment in mijn leven. Door mijn minnaar -die nu nog steeds mijn partner is, trouwens- ben ik gaan inzien dat de relatie waar ik in zat destructief was. Ik ben op een avond vertrokken bij mijn ex en ik ben niet meer teruggekeerd. Ik heb daarmee mijn peetmoeder verloren, die altijd als een moeder voor mij is geweest maar nooit heeft willen luisteren naar mijn kant van het verhaal, ik ben in een berg schulden geraakt omdat mijn ex en ik nog niet zo lang een huis gekocht hadden dat we aan het renoveren waren, en alweer was het deken rondom mij zwaarder geworden.

Er is veel gebeurd op korte tijd toen. Veel meer dan goed was voor mijn psychische gezondheid, maar ook voor de psychische gezondheid van mijn partner. Om even een opsomming te maken, zonder jullie te vervelen met de details:

- ik verhuisde naar mijn tante aan de andere kant van het land
- ik verhuisde naar mijn vriend en zijn moeder

- zijn moeder gooit ons buiten met de vrederechter
- theoretisch dakloos en afscheid moeten nemen van onze vier kattenkindjes
- mijn ouders bieden ons een dak boven ons hoofd aan, tijdelijk
- mijn vriend krijgt de diagnoses autisme en ADHD, beiden ernstniveau 2

- zijn moeder en zus blijven ons (tot op heden) stalken

En nu...

Op dit moment zijn zowel mijn vriend als ikzelf chronisch depressief en beiden werkloos.
We hebben een appartementje voor ons twee, waar ik echt enorm dankbaar voor ben, maar als de schulden zich zo blijven opstapelen, gaan we ons dit niet veel langer kunnen veroorloven.
Het OCMW "helpt" ons financieel af en toe, om dan achteraf dat geld terug te moeten betalen, waardoor we eigenlijk enkel maar meer schulden krijgen. Ongeveer halfweg de maand moeten we proberen bij elkaar te flansen wat we nog hebben van eten, wat dus soms resulteert in enkel één klein potje havermout met melk op een dag.
Mijn deken is intussen zo zwaar dat het mij 's ochtends in bed houdt. Ik doe een bijverdienste van thuis uit en dat is het enige waarvoor ik me uit mijn bed kan slepen, omdat ik het geld dat ik daarmee verdien echt echt ECHT nodig heb. Na het werken plof ik mij op de zetel en van daaruit ga ik naar bed. Dit is een vicieuze cirkel. Ik geraak er zelf niet uit, ik weet niet hoe ik eruit zou moeten geraken. Ik kan geen werk vinden, ik kan niets meer momenteel. Mijn deken houdt mij tegen de grond gedrukt en als het zo verder gaat, liggen zowel mijn deken als ik binnenkort enkele meters onder de grond.

Ik krijg veel goedbedoelde tips van mensen online. Motiverende filmpjes, motiverende muziek, goedbedoelde adviezen (trek het je niet aan / ga door / doe je best / doe meer je best / schiet gewoon in actie / doe het gewoon / vraag hulp aan iemand / praat met mensen / ...), maar hoe kan ik alle voorgaande dingen doen als ik zelf totaal niet vooruit geraak? Ik wil niemand lastig vallen met mijn problemen omdat ik weet dat mijn ouders bijvoorbeeld het al moeilijk genoeg hebben. Mijn zus en haar vriend zijn volop aan het bouwen en gaan binnen enkele maanden verhuizen. Hun wereld is rooskleurig. Waarom zou ik daar met mijn zwarte, zware wereld tussen willen kruipen? Ik voel mij dan zo verschrikkelijk opdringerig.

Dus lucht ik mijn hart online. Je moet weten dat het mij anderhalf uur geduurd heeft om deze post uit te typen, puur omdat ik steeds blijf hangen en wegzink in negatieve gedachten.

Het zijn zo'n gedachten die mij tot de conclusie leiden dat mijn deken gewonnen heeft. Waarom zou ik andere mensen lastigvallen met mijn deken? Intussen ben ik vergroeid met mijn deken en leef ik erin, eronder en ermee. Het zou nog niet zo slecht zijn als mijn deken en ik gewoon opeens verdwenen. Of iemand het zou merken, dat weet ik zelfs niet.



Beoordeel

Reviews en Reacties:

4.9 / 5 (20 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Je beschrijft hoe ik mijzelf ook heb gevoeld. Toen het bij mij zo erg werd dat douchen eigenlijk al teveel was, heeft mijn vriend de psychiater opgebeld en gezegd dat we zo niet verder konden.

Ik ben toen in deeltijd therapie gegaan, ik had niets meer te verliezen. Ben toen 3 dagen in de week naar (cognitieve) therapie gegaan, 4 maanden lang. Dit heeft zoveel veranderd, natuurlijk was het niet gelijk over. Maar ik kon weer in beweging komen, ik kon weer 'iets' op een dag. Raad daarom andere echt aan om zoiets aan te pakken.

De raad van mensen met ga een blokje om, tja daar heb je echt niets aan. Aardig dat ze willen helpen maar dat gevoel gaat echt niet weg met een blokje om.

Sterkte!
| 22:01 |
Wat heb jij goed verwoord wat depressie voor jou is en hoe dit jou in zijn greep houdt. Het kwam binnen bij me en zou willen dat ik er met een omhelzing of opbeurende woorden voor kon zorgen dat die donkere deken om werd geturnd in een lichte en fijne deken, een deken die je warm houdt in plaats van je de rillingen bezorgt. Helaas zul je het grootste gedeelte zelf moeten doen. De juiste hulp is voor jou wel heel erg gewenst. Misschien heb je wat aan deze link:

www.yoo.rs/useroverview/77631/Blijvend%20anders

Of anders op:

www.blijvendanders.nl

Misschien heb je er wat aan! Knuffel voor jou!
| 13:53 |
Ik wil je alvast veel sterkte wensen! Ik ben er zelf ook doorgegaan. Dus ik begrijp je maar al te goed.
| 10:37 |
Dank je. Het is verschrikkelijk zwaar. De ene dag al wat zwaarder dan de andere. Gelukkig heb ik de bal al aan het rollen gebracht en krijg ik hopelijk binnenkort professionele steun.
| 19:28 |
Ik wilde je toch nog even vragen hoe t nu met je gaat?
| 09:58 |
Sorry voor de late reactie. Het gaat nog altijd even slecht met me momenteel. Ik heb intussen wel al hulpverlening kunnen regelen. Gratis hulpverlening wel, maar het is hulp. Volgende week dinsdag heb ik mijn eerste afspraak/intake dus ik ben benieuwd. Ik wil weer vooruit kunnen. Momenteel lukt dat niet.
| 20:22 |
Ik herken best wel veel... Heb inmiddels een stuk lichtere deken gelukkig, maar ik weet wel hoe t is en voelt! Ik hoop toch dat je zelf een weg weet te maken naar het licht aan het einde van de tunnel!!! Kan inderdaad weinig tips geven, het moet vanuit jullie zelf komen, hoe zwaar dat ook is. Met mij gaat het ook alleen maar goed als ik zelf ECHT wil dat het beter met mij gaat, klinkt misschien gek, ik weet het! Maar als ik er zelf geen motivatie voor heb/vind/maak, kom ik niet vooruit. Sinds ik dat nu wel weer doe, ben ik enorm vooruit gekomen in mijn situatie, ben er nog niet, maar ik ben onderweg! Dus ik hoop dat jullie je motivatie weten te vinden, voor elkaar en voor jullie zelf. Succes!
| 13:56 |
Bedankt voor je leuke reactie. Ik ben blij te lezen dat jouw deken al een stuk minder zaar is. Ik hoop dat mijn deken ook snel wat lichter wordt. Het zou in elk geval een verademing zijn. Geweldig dat jij zo vooruit gaat, trouwens. Ook jij komt er wel!
| 10:05 |
Graag gedaan! Hoop dat je er iets mee kunt om het je eigen te maken! Ik vind het moeilijk om andere tips te geven dan de standaard afgezaagde tips die mensen kunnen geven, maar mijn ervaring is zoals ik heb beschreven ^^ ;) Ik hoop van harte dat jouw deken ook lichter gaat geraken, je verdient het om je beter te voelen!!! Ja ik ben superblij op dit moment, over 12 dagen begint officieel mijn traject, na 10 jaar (minimaal, eigenlijk wel 20 jaar maar toen minder bewust) met mezelf in de knoop te hebben gezetten, zit ik nu eindelijk voor mijn gevoel op de goede weg. Het is een hele opluchting, absoluut!
Ik wens je veel succes! en als je vragen hebt over hoe ik bepaalde situaties zou aanpakken, of voor een luisterend oor (whatever you need), mag je me altijd een pb'tje doen!
| 12:05 |
Natuurlijk zou iemand dat merken want je bent waardevol.
Maak een lijstje met twee kolommen. 1 met je problemen/uitdagingen en 1 met mogelijke oplossingen. When you hit rock bottom the only way is op.
| 12:06 |
Dank je! Dit ga ik eens proberen. Ik heb ook al ergens de tip gelezen om eens een lijstje te maken met "zelfhulp" dingetjes. Verwennerijen voor jezelf waneer het eens minder gaat. Een douche nemen, een kop thee maken, film kijken, dat soort dingen. Misschien dat ik daar ook nog wat aan heb.
| 10:03 |
Je schrijft best goed en het is blijkbaar ook iets waar je de energie voor op kunt brengen, ook al kost het je moeite. Je wilt de deken van je af gooien. Probeer dat eens letterlijk door verhalen te schrijven. Niet in de ik-vorm maar over iemand anders. Laat die persoon voelen en meemaken wat jij voelt en jou overkomt.
| 11:22 |
Dank je voor het fijne compliment.
Ik schrijf inderdaad heel graag en het kost me wel wat energie, maar dat heb ik er voor over.
Ik ben aan het werken aan een autobiografie, in de derde persoon. Dat helpt wel met het verwerken van heel veel dingen, moet ik zeggen. En ik doe het graag.
| 10:02 |
Leuk dat je dus eigenlijk al met mijn tip begonnen was en dat ook blijkt te werken voor jou. Je kunt dat gegeven in je eigen tempo gaan gebruiken om meer structuur in je leven en je dag aan te brengen. Bijv. schrijven op een vast tijdstip en alleen gedurende een van te voren vastgesteld aantal minuten. Langzaamaan kun je daar ook andere zaken aan gaan verbinden, bijvoorbeeld eerst afwassen of je bed opmaken voor je (op het vastgestelde tijdstip) gaat schrijven. Dat wordt dan een routine die je steeds minder moeite gaat kosten en waar je steeds weer nieuwe dingen aan toe kan voegen. Niet alleen omdat het een routine wordt maar ook omdat zoiets als afwassen of de was doen gewoon veel minder werk is wanneer je dat dagelijks of in ieder geval regelmatig doet. Wanhoop niet als het niet direct lukt of als je eens een minne dag hebt. Dat heeft iedereen wel eens, maar pak de volgende dag de draad weer op. Je mag jezelf ook best zo af en toe belonen maar maak daar niet te veel een gewoonte van want het kan ook een nieuwe valkuil worden. Wees trots op jezelf wanneer je je doelen volbrengt, ook al zijn ze nog zo klein en kijk niet steeds naar wat nog niet lukt maar blijf vertrouwen dat ook die dingen je op termijn gaan lukken.

Trek je vooral niet teveel aan van goedbedoelde adviezen die niet bij jou passen. "Gewoon doen" is bijvoorbeeld voor mensen die niet met jouw probleem kampen een duidelijke oplossing omdat ze jouw gedrag koppelen aan "even geen zin hebben".
| 11:02 |
Goede tip van dat vaste tijdstip, dat kan ik zeker toepassen. Een beetje routine in mijn leven zou me al een pak verderhelpen, denk ik. En dan zoals jij zegt inderdaad er andere zaken aan vast gaan hangen. Eerst bed opmaken, dan schrijven, en dan bijvoorbeeld eventjes de natuur in gaan. Er zijn mogelijkheden genoeg, denk ik. Nu maar uitzoeken wat voor mij het beste gaat werken, natuurlijk.
| 11:27 |
Goed zo, je stippelt zelf al een lijntje uit. Even de natuur in is ook een hele goede. Afwisseling, beweging, frisse lucht, allemaal positieve zaken die ook een goede invloed hebben op je lichamelijke conditie die vaak achteruit holt bij mensen met een depressie. Moe maar voldaan terug komen van een stevige wandeling geeft ook een lekker gevoel en energie en is een prachtige, gezonde beloning. Hoe meer gewone dagelijkse werkzaamheden (wassen, bed opmaken, afwassen, boodschappen, eten koken) in je lijntje terecht komen, des te minder hoef je je ook schuldig te voelen wanneer je in je bed duikt of gewoon "niets" doet.
| 12:39 |
Klinkt heel erg heftig! Ik hoop dat je er samen met je vriend uit gaat komen. De adviezen van naar buiten gaan en bewegen, zijn goed en blijken ook vaak erg goed te werken. Ik zou zeggen: probeer, ondanks de deken, op tijd je bed uit te komen en structuur aan te brengen in je dag. En toch hulp gaan zoeken!
| 07:57 |
Bedankt voor je reactie. Ik ben inderdaad van plan om de natuur in te gaan, weer buiten te komen.
Ik kan het zowel fysiek als mentaal echt wel gebruiken, in elk geval. Structuur aanbrengen in mijn dag zou inderdaad ook geweldig zijn. Die heb ik nu niet.
| 09:43 |
Heftig zeg! Ik voel me de laatste tijd ook wegzakken in een depressie. Het is dan zo moeilijk om die adviezen op te volgen he? Mijn man adviseerde me om elke keer een heel kleine stap te zetten. Het kleinste waar ik energie voor kon vinden. En dan daarna te kijken wat ik daarna nog kon doen. Al is het maar een paar stukken kleding meenemen uit de slaapkamer en in de wasmand gooien voordat ik op de bank neerplof. Dit helpt wel, want het geeft ergens toch een fijn gevoeldat ik in elk geval iets heb gedaan.

Ik wens jullie het allerbeste en hoop dat er snel betere tijden aanbreken.
| 18:04 |
Dank je voor je fijne reactie. Het spijt me te lezen dat ook jij met een depressie kampt.
Ik probeer mezelf er ook toe te zetten elke dag een klein beetje te doen, al is het in mijn ogen maar iets klein en onbenulligs zoals inderdaad een paar kledingstukken in de wasmand te gooien, de keukentafel een beetje netjes leggen, vlees uit de vriezer halen voor bij het avondeten, ...
En meestal lukken me die kleine dingen wel. Het is pas wanneer het meer energie vraagt, dat het moeilijker wordt. Stofzuigen, afstoffen, de vaat, dweilen, ... Dat is echt moeilijk voor me momenteel, maar ik ben er zeker van dat het ooit wel weer in orde komt.
Ook voor jou, trouwens. Ik wens ook jou het allerbeste toe!
| 09:41 |
De deken wint als jij het toestaat. Wat is nu je grootste weerstand? Het advies van de natuur werkte bij mij heel goed trouwens. De natuurlucht diep inademen. Bomen stellen geen vragen. Vreselijk voor je maar je kunt die deken kwijt raken. Fijn dat je Introverte jij gaat schrijven!
| 13:54 |
Mijn grootste weerstand is mijn vriend momenteel. Zonder mij heeft mijn vriend niemand. Hij is een autist met ADHD die door zijn eigen moeder met de vrederechter buiten gezwierd is omdat hij niet goed genoeg meer was (a.k.a. ze kon geen kindergeld meer voor hem trekken). Zijn zussen haten hem, zijn "vrienden" zijn er enkel wanneer ze iets van hem nodig hebben, en dat is het zo'n beetje. Ik ben alles wat hij heeft en hij maakt mij gelukkig. Hij is er voor mij op meer manieren dan ik ooit had kunnen dromen en ik wil hem niet kwijt, net zo min als dat ik hem alleen wil achterlaten.
Ik ga inderdaad de natuur in. Ik denk dat het me zeker wel goed zou kunnen doen. Hier is vlakbij een mooi park en in de omgeving zijn veel natuurgebieden dus keuze genoeg.
Schrijven heb ik altijd gedaan. Alleen bitter weinig over mezelf. Of toch niet in het openbaar. Ik heb hier zo'n 30 dagboeken liggen waarin ik sporadisch alles van me af schrijf, al sinds mijn jeugd. Ik ben ook sporadisch aan het werken aan een autobiografie, maar dat is nog toekomstmuziek. Ik heb momenteel nog niet de energie om er dagen aan een stuk aan te werken. Dat gaat met stukjes :)
| 09:37 |
...een deel van jouw deken is ook de maatschappij... Je denkt dat het JIJ bent maar zo werkt het niet...in al je persoon en leven is 1 ding centraal, je "gevoeligheid"... Doorheen je gevoeligheid kan je niet mee in de ratrace...je word ziek van de dingen die je MOET en je vraagt je af waar het toch steeds misgaat? JE hele leven ben je de pispaal geweest van anderen, je hoort er gewoon NIET bij... De cirkel die je beschrijft is op vele vlakken onoverkomelijk... Ik ken deze al zo lang... Een deel van je verhaal is zo herkenbaar voor me en ook ik heb zulks een deken maar mijn deken is geen depressie maar MCS = meervoudig chemisch syndroom.. Deze ziekte maakt het me onmogelijk een leven te leven zoals de mens in alledag... De isolatie, ontvreemding, de weinige levensenergie...allemaal zo herkenbaar maar ik ben wel gelukkig, ik ben gelukkig omdat ik bewust UIT de maatschappij stapte, ik leef mijn leven, mijn wereld! Ik raad je aan dat ook te gaan doen, je bent altijd welkom voor een gesprekje, stuur me dan gewoon prive via yoors! Veel sterkte meis!!
| 12:19 |
Dank je voor je reactie.
Ik weet niet zo goed wat MSC inhoudt, maar ik ga het zeker opzoeken straks. Ik weet wel dat ik overgevoelig ben. Ik kreeg de "stempel" hoogsensitief enkele jaren terug. Ik herken mij heel erg in die diagnose, maar dat is ook wat het is, snap je? Een diagnose. Net zoals depressie een diagnose is. Een stempel op je medisch paspoort en verder kan je er niets mee. In mijn ogen dan. Het verandert alleen de manier waarop anderen naar je kijken of hoe ze met je omgaan en hoe ze je behandelen.
| 09:33 |
Wat rot voor jou en je partner!
Nee, ik zeg bewust niet: de mensen om je heen.
Natuurlijk is het voor hen moeilijk, maar het gaat nu even om jou!
Om jou en je partner! Het is jullie leven!
En ik ga niet zeggen kop op etc. want ik lijdt zelf aan zware depressie's.
Ik weet wat het is!
Maar geloof me, Geloof Mij! Eruit stappen is geen optie, nooit!
En ik weet hoe het voelt! Maar je doet heel veel mensen verdriet, meer dan je denkt.
Je bent het waard om te leven. "Moet ik dan nog langer lijden? Ik kan het niet meer!"
Dat denk je wellicht. En zo denk ik ook, heel, heel vaak. Maar het kan en mag niet, echt.
Het enige wat jou helpt is praten, of schrijven zoals je nu doet. Ik weet, je bent eenzaam, maar je bent niet alleen!
Blijf praten en je mag me altijd een privebericht sturen. Praten we dan verder!
| 23:19 |
Dank je voor je lieve reactie en het spijt me dat je ook met een depressie leeft.
De gedachten om eruit te stappen zijn voor veel mensen met een depressie heel "standaard", heb ik de indruk. En soms laat ik die gedachten eventjes van me winnen, maar ik weet maar al te goed dat ik die gedachten niet màg laten winnen, weet je?
Mijn vriend is een autist met ADHD. Wanneer ik er niet meer ben, heeft hij letterlijk niemand meer. Dat wil ik hem niet aandoen. Hij verdient zoveel meer dan dat. Hij heeft al veel te veel meegemaakt.
Ik weet dat het niet de ideale manier is, te denken aan een ander in plaats van aan jezelf met het oog op herstel, maar het is momenteel het enige wat mij op de been houdt, vrees ik.
Voor mezelf kan ik echt geen redenen bedenken waarom ik eigenlijk nog moeite doe. Misschien komt dat mettertijd weer wel.
En ja, het van me af schrijven is altijd iets geweest dat me enorm helpt, dus dat blijf ik zeker doen, in de mate van het mogelijke.
| 09:29 |
Die gedachte is inderdaad vrij "standaard" vrees ik. Zelf zie/zag ik dat als "het kwaad" maar in feite is het woede die tegen jezelf keert. Het moet eruit. En dat kan vaak alleen door schrijven en/of praten. Je kwaadheid moet naar buiten toe en niet naar binnen. Tegen mij werd gezegd dat alles bedekt is met een grauwsluier, dat was heel goed omschreven. Maar wat jij omschrijft als een deken, dat dekt de lading beter denk ik. Soms is het deken te zwaar en zit ik de dag maar uit. Maar ik heb een hond, die moet wel uitgelaten worden en eten en drinken hebben. Dus ik ga door met de deken om me heen en met tranen in m'n ogen loop ik over straat. En eten en drinken doe ik ook, want dat is goed voor je suikerspiegel/Glucose. Heel basic en heel primitief, zoals ook regelmatig het beddengoed verfrissen en jezelf verzorgen. Het is goed voor je gevoel van eigenwaarde en het helpt mij ook echt een beetje. Soms helpt ook niks, afgelopen weekend met iemand 9 km. gelopen.
Het hielp niks. Wat toen wel hielp was uitspreken ik voel me weer ellendig. (ik gebruikte trouwens wel andere woorden ;-) ) Maar dat hielp wel. Omdat ik begrip voelde en me niet meer zo alleen voelde staan. Dat begrip krijg jij ook van mij, want het is zo zwaar. Tegenwoordig zeg ik vaak: "Ik had beter verdiend"! Omdat ik zo'n ellendig leven heb gehad! En dat zeg ik nu ook tegen jou en zeg dat ook regelmatig tegen jezelf! Jij hebt niet verdiend wat je meegemaakt hebt jullie hebben dat niet verdiend. Jij en jullie hebben beter verdiend! Mij helpt dat tenminste en het is ook waarheid.
| 11:24 |
Dat helpt mij ook, te zeggen dat ik beter verdiend heb. En ik voel het ook echt zo aan. Ik heb niks gedaan om op zo'n jonge leeftijd al zoveel f*cking ellende meegemaakt te hebben.
Ik ben altijd (veel te) goed geweest voor andere mensen en waar zijn die mensen nu? Juist ja...
Helaas heb ik geen huisdieren dus kunnen die me al niet motiveren om buiten te komen/actief te zijn. Eten doe ik sporadisch, en niet te veel of te vettig want ik ben nogmaals recht aan het afstevenen op een maagzweer en daar kijk ik nu niet bepaald naar uit.
Ik ga proberen mijn dag weer routine te geven, kijken hoe dat loopt. Ik moet iets gaan ondernemen want zo gaat het in elk geval niet meer.
| 11:41 |
Mijn moeder had ook altijd last van maagzweren, ook van de stress. Er zit nog zoveel bij jou en dat moet er uit. Vooral omdat het zich ook lichamelijk vertaalt. Een lege maag zorgt voor een lage glucosespiegel en dan voel je je nog slechter, tenminste, zo is mij dat verteld en volgens mij klopt dat wel. Kun je ook niet af en toe een yoghurttoetje nemen of zo, iets lichts? Als je iets gaat doen, probeer dan iets te doen waar je het meest gemotiveerd voor bent en wat niet teveel inspanning kost, zodat je vanavond kunt zeggen, maar Dat heb ik wel gedaan. En probeer jezelf daar ook voor te belonen! Ja, ik heb de wijsheid ook niet in pacht, de blinde helpt de manke, of hoe zegt men dat. Maar ik bedoel 't wel goed. Maar wat mij helpt hoeft jou nog niet te helpen, dat snap ik ook. Maar inderdaad, het is vast goed om iets te doen, al is het nog zoiets kleins. En wees daar trots op, hoe klein het ook is. Het hoeft niet altijd veel te zijn. Van de kleine dingen moeten we het hebben.
| 12:09 |
Hoe zwaar het ook is, op deze voet verder gaan zal je niet verder gaan helpen. Ik lees naast al het andere vooral de enorme passiviteit in je verhaal. Ik wil je dan ook adviseren om te gaan beginnen met de natuur in te gaan en aan lichaamsbeweging te gaan doen. Iedere dag opnieuw, of je nu wel of geen energie hebt. Dat is namelijk het allerbelangrijkste en de allereerste stap wanneer je een depressie wilt doorbreken. Begin daarmee en leg jezelf een gezonde discipline en strakke dagindeling op. Je zult versteld staan wat je daarmee allemaal kunt bereiken. Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat dit daadwerkelijk zo is. Veel sterkte en kracht!
| 22:59 |
Dank je voor je reactie. De natuur in gaan is inderdaad één van de dingen die ik wil gaan ondernemen om mijn depressie een kopje kleiner te maken. Ik woon niet zo heel ver van enkele natuurgebieden vandaan en daar zou ik wel kunnen gaan wandelen. Niet lang, aangezien ik 5 bouten in elke enkel heb, maar een kort stukje is beter dan niets, toch?
| 09:25 |
Inderdaad, alle korte stukjes zijn mooi meegenomen. En mocht het je toch niet lukken vanwege je enkel pak dan lekker de fiets! Ook al wil je niet en ontbreekt het je compleet aan energie, wanneer je weer thuis bent zul je het verschil merken. Iedere dag weer opnieuw. De energie in jezelf moet weer gaan stromen. De enige manier om dat te doen is door beweging en je emoties te leren uiten d.m.v. huilen. Geloof in jezelf!
| 09:35 |
Heel heftig om te lezen.
Ik wens je heel veel moed en kracht en hoop zo erg voor jou dat je er gauw mag uitkomen.
| 21:56 |
Dank je voor je lieve reactie. Ik hoop met je mee :)
| 09:24 |
Ik vind het heel goed dat je dit met ons deelt! Een depressie is vreselijk en ook voor iedereen anders. Voor mij was het, gek genoeg, een soort comfortzone. Door altijd van het negatieve uit te gaan, en het ergste, kon ik het minst beschadigd raken, maar gelukkig werd ik er niet van. Het heeft jaren geduurd voordat ik deze vicieuze cirkel kon doorbreken.
| 17:27 |
Dank je voor je reactie.
De depressie is ook voor mij een soort van comfortzone. Ik mis het sociale contact enorm, maar langs de andere kant is er mijn depressie die me zegt dat niemand me kan kwetsen als ik alleen ben, snap je? Het is heel moeilijk uit te leggen in elk geval.
| 09:23 |
heel erg dat je zo twijfelt aan jezelf en je jouw deken de kans geeft om te winnen, je weet pas hoe sterk je bent als je sterk moet zijn, je kan veel als je zelf wil. Vooral geloof in jezelf want ook jij bent het waard. Geen enkel probleem is onoverwinnelijk je moet er aan durven beginnen en kan je het niet alleen vraag dan hulp aan speciaal opgeleide mensen, neutrale mensen, mensen die er speciaal zijn om mensen zoals jij en ik te helpen daar waar nodig. Veel sterkte en hopelijk merk je vlug dat ook jij kan winnen van je deken
| 17:17 |
Dank je voor je reactie.
Je hebt gelijk dat je pas weet hoe sterk je bent als je écht sterk moet zijn. Ik heb echter het gevoel dat ik al een heel deel van die kracht verloren ben door wat er in het verleden allemaal gebeurd is. Daar ben ik doorheen gekomen dankzij kracht. Ik weet niet of ik nog heel veel kracht heb voor al de rest.
| 09:21 |
Die openingsvraag van je psychologe triggert mij. Ik herken er best wel wat in. Soms is het moeilijk om in en naar jezelf te kijken.
Je eindigt met de conclusie dat jouw deken van je lijkt te winnen. Dat jij en je deken één zijn. Een valkuil, die logisch is, maar evenzeer onlogisch. Immers, er is en blijft licht achter de horizon. Er komt altijd zonneschijn na de regen.
Oftewel: houd vol, want op een dag zal de deken zijn kracht verliezen en mag jij vrijuit rondwandelen in een lichte omgeving.
| 16:52 |
Dank je voor je lieve reactie.
Het is inderdaad heel moeilijk om in en naar jezelf te kijken maar op andere dagen word je er continu mee geconfronteerd en ik denk dat dat een beetje het probleem is.
Ik ga proberen vol te houden. Ik moet wel voor mijn vriend, ik durf niet eens te denken aan wat er met hem zou gebeuren als ik er niet meer zou zijn.
| 09:19 |
Heel goed verwoord, maar wat ontzettend heftig voor je. En alle adviezen zijn vast goed bedoelt, maar men staat niet in jouw schoenen. Sterkte met alles.
| 16:39 |
Dank je. Ja de adviezen zijn zeker goed bedoeld en ik wéét -logisch gezien- ook dat ik ermee aan de slag moet, maar ik heb echt het gevoel dat ik dat alleen niet kan. Ik ben volgens mij op een punt in mijn leven (en depressie) aangekomen dat ik letterlijk iemand nodig heb die mijn hand vasthoudt doorheen de eerste paar stappen. Misschien is dat egoïstisch van me, maar zo voelt het aan.
| 09:18 |
Heftig. Nogmaals sterkte
| 10:08 |
heel veel respect voor je dat je dit met ons deelt
| 15:22 |
Dank je. Ik doe mijn best. Ik dacht dat een eerste kleine stap naar genezing toe misschien wel te maken kon hebben met alles van me af te schrijven. Of toch op zijn minst een beetje ervan.
| 09:16 |
Heftig. Respect dat je dit zo kunt uittypen.
Van alle goedbedoelde adviezen die je noemt is er één heel belangrijk: hulp zoeken. Spreek hier met je huisarts over en vraag of er professionele hulp voor jou/jullie is. Bedenk dat het noemen van je problemen (naar wie dan ook) niets te maken heeft met opdringerig zijn.
| 15:19 |
Allereerst heel erg bedankt voor je reactie. Hulp zoeken spreekt voor zich, denk ik. Maar het is ook gewoon heel erg moeilijk om die eerste stap naar hulp te zetten, weet je? Of nuja, het is niet mijn eerste stap naar hulp. Ik heb twee psychologen gehad en van mijn huisarts heb ik antidepressiva voorgeschreven gekregen een hele tijd geleden. Maar ik moet hiermee verder, daar heb je wel gelijk in.
| 09:16 |

×

Yoors


exit_to_app Inloggen