#Even voorstellen, Piet.

#Even voorstellen, Piet.

In het woonzorg centrum waar ik werk wonen veel bijzondere mensen.
Ze hebben een eigen appartement en kunnen gebruik maken van huiskamers beneden waar allerlei activiteiten op het programma staan.
Wij, het personeel, bieden zorg en begeleiding aan voor mensen met een dementie.

Op kamer 625 woonde Piet, witte woeste krullen en felle ogen. 
Piet was het type 12 ambachten en 13 ongelukken geweest, een ruwe bonk met goede bedoelingen.
Hij treurde om moeder, zijn echtgenote die hij volgens zijn kinderen niet zo liefdevol had benaderd in hun huwelijk. Moeder was gevallen voor de knappe vent die hij ooit was.
Als vader was Piet ook niet fantastisch geweest en niet alle kinderen wilden nog contact. 
Bij de dochter en schoonzoon die nog wel kwamen zag je het conflict al ontstaan bij binnenkomst, of eigenlijk daarvoor al.
De kantoormeneer die nooit echt gewerkt had kwam hem, Piet, wel even vertellen hoe het moest, en waar waren trouwens “mijn”  centen? Dat schoonzoon er eigen centen in stopte omdat de financiën rampzalig waren bij opname heeft Piet nooit willen en kunnen horen. 

Ook bij ons deugde het niet, al die wijven en dan maakte hij een klapperend handgebaar dat ons eeuwige geklets moest verbeelden. 
Regelmatig kleedde Piet zich in de vroege ochtend al aan, ongewassen en ongeschoren hing hij dan in zijn stoel te wachten tot we eindelijk eens kwamen met brood. “Ik ben uitgehongerd” 
Als Piet ergens last van had, van darmen tot een zere teen, moesten we hem onder de brug dumpen zodat hij een kort eind te gaan had, of gooi me maar in de plomp. 
Na een gebroken heup leerde Piet nooit meer lopen, hij luisterde niet naar de dames van de fysiotherapie, "wat dachten die wijven, wisten ze niet dat het pijn deed". 
Daarna gaf Piet een meesterlijke imitatie van een weerwolf. Zo kon hij uren zitten op de gang voor zijn appartement, menig bezoeker zocht ons, de zusters op omdat die meneer pijn had, eenzaam was, hulp nodig had en noem maar op. 
Als je hem opzocht; “ jawoor daar is er weer eentje die niks voor me kan doen” En nee, hij wilde niet naar bed, geen pijnstiller en niet naar beneden naar de huiskamers voor een activiteit en hij maakte weer zijn beruchte handgebaar over het geklets.

Het gescheld en getier was niet van de lucht, afgewisseld door het weerwolf gejammer. 
Ik kwam binnen voor mijn avonddienst. De collega’s die ik zag zuchtten eens flink over Piet. 
Alles geprobeerd en niets was goed. 
Vers binnen ging ik maar eens naar Piet, het zou anders weer een dramatische avond worden.
 Onderuitgezakt, ongeschoren, woest ongekamd haar, vuile kleding, ach man wat had je het jezelf weer moeilijk gemaakt vandaag. 
“He Piet, man wat is er? Je lijkt problemen te hebben” 
Achterdochtig keek Piet me aan, hij mompelde nog net niet “ wat mot je”  
Waarschijnlijk zag ie aan mijn houding dat ik me niet wilde laten afschepen. 
“ ik ken mijn auto niet vinden”  probeerde Piet, hij wees naar het parkeerterrein, bomvol auto’s op deze zonnige middag. “ wat voor een is het?”  hulpvaardig wilde ik mee kijken. 
“Een groene Ford” “Nee die zie ik niet, maar er is nog meer parkeerplek, dat kunnen we hier niet zien” vertelde ik, “zullen we samen buiten gaan kijken?” 
Dat vond Piet warempel wel een goed idee, alleen het vest dat ik hem aan wilde doen was belachelijk, hij smolt niet. Hij wilde opstaan,  totdat hij stond, en herinnerde dat het niet kon. 
“Beensteunen aan de stoel, pootjes erop en we gaan” zei ik. 
Natuurlijk moest het weerwolf geluid aan in de lift, zo’n eng klein hokkie. Buiten leek de wind toch harder dan Piet had verwacht en toen stemde hij in met het vest dat ik achter op zijn stoel had gehangen.

Zo gingen we samen het parkeerterrein over, bij elke groene auto wees ik triomfantelijk “ kijk” 
Piet vond dat ik een echte vrouw was zonder verstand van auto’s, ik wees van alles aan behalve zijn groene Ford.

Aan het eind van het parkeerterrein namen we de bocht naar het pad langs het water. 
“ jaja straks denk je nog dat ik een boot heb” 
Mijn gesprekje over boten wimpelde hij meteen af. 
Via het pad kwamen we op een ander stuk parkeerterrein, mijn hersenen werkten inmiddels op volle toeren want Piet bleef zoeken naar zijn auto,  die er natuurlijk niet was.
 Ik had gehoopt dat we onderweg een gespreksonderwerp zouden vinden. 
“Piet, hoe oud zijn jouw kinderen eigenlijk?”  
“Hoezo” vroeg Piet die dat onmogelijk nog zou weten. 
“Nou" probeerde ik voorzichtig " ik bedacht me net dat ze net zo oud zijn als die van mij. 
Als mijn auto weg is is er meestal een kind mee weg” 
"Ja, lekker makkelijk, pa gooit de tank wel vol”  was het geklaag van Piet meteen.
Beet!! Ik zeurde nog wat verder over jeugd, auto’s en de portemonnee van pa. 
We waren het roerend eens. Toen we het gebouw weer binnen gingen hadden we het gezellig met ons gezamenlijke geklaag. 
Ik wilde Piet even naar een huiskamer brengen voor wat afleiding, hij had de krant toch nog niet gelezen? 
We gingen een huiskamer binnen waarvan de medewerkster met een frons naar ons keek. 
“Piet komt even de krant lezen hier”  zei ik, “een verse krant” 
“we lezen alleen het ochtendblad, die is niet vers meer”  collega had duidelijk geen zin meer in mijn humeurige metgezel aan het eind van haar dienst. 
Ik fatsoeneerde een krant en schoof Piet aan een tafeltje, krant erop, sappie ingeschonken voor Piet.
 “Ik wacht hier effe tot mijn zoon terug is met mijn auto”  zei Piet, zijn bezoek verklarend. 
“Beste Piet, je hebt allang geen auto meer”  zei mijn collega, de realiteit niet uit het oog verliezend. 
“wat jij snotneus, ik geen auto?” 
Piet was meteen weer op oorlogssterkte. 
Sussend vertelde ik dat we samen hadden gezocht naar Piet zijn groene Ford, maar dat die er niet stond, dus hadden we gedacht dat een van zijn kinderen er wel mee weg was. 
De dag was duidelijk lang en zwaar geweest voor mijn collega; " ja maar,"  begon ze voorzichtig. 
“Niks ja maar” zei Piet overvallen door een vlaag van goed humeur “ ik blijf lekker even hier,  ik zie wel of er iemand komt met mijn auto” 
Ik liet hem daar achter voor de avondboterham, “ je mag me bellen” zei ik in het luchtledige toen ik weg ging om mijn avonddienst op de etage te draaien, ik keek naar Piet en mijn collega want eigenlijk wist ik niet wie het eerst last van de ander zou hebben en mij zou bellen.

signup

Wil je meer verhalen lezen over de zorg, of ze zelf schrijven? Word gratis lid van Yoors en beloon de maker en jezelf!

Promote: support and profit

Support Schorelaar with a promotion and this post reaches a lot more people. You profit from it by earning 50% of everything this post earns!
Comment and receive 50 YP 50
Making autumn piece of clay with children
We have already seen how to turn a large autumn leaf into a beautiful bowl withself-hardening clay. The soft white,air-drying, modeling clay from Creall is well suited for this. The grain of the leaf creates a nice effect. Also with children you can make these nice prints easy. Especially nice when it rains outside and the wind blows hard!With a clay roller or a rolling pin, evenly flatten the clayPut the sheet on it and cut out the shape with a molding spatulaCarefully remove the leaf and place the clay leaf on a balloon to dry.Use a cocktail stick to write the name of the maker on the sheet (=bottom).After drying, you can paint the clay molds with acrylic paints. Metallic colors are totally super! Or use sweet unicorn colors or bright cheerful colors. Of course, it does not have to be just brown:)Paint some acorns and caps and possibly make some rose from leaves. Collapse and fold leaves together with a little dexterity and wrap them with flower-binding thread. For children this is too difficult! But without a folded rose, the dish is also nice!Decorate the bowl nicely with atealight and ready is yourhomemade autumn decoration!The clear step-by-step photos have been submitted by Dear Joos . She has been a welcome parent (guest parent) for almost 20 years and is often creative with her babysitting children. She regularly has inspiring ideas that she would like to share with us.Liesbet from Creatief met Toddlers also made beautiful clay beads, together with the children. She also likes to share her photos below!Collect a few leaves from the garden and let the leaves dry for 1 dayGive your toddler a ball of clay and a rolling pin. (Help with flattening the clay)When it is beautifully flat, your toddler can put a leaf of your choice on it. Soft over rolling again.Cut off excess clay and place them in a bowl to get the shape of a bowl.When it's dry, your toddler can paint them.Autumn leaf - shell of self-hardening clay - The Craft Teacher EdeRead moreFather's Day Craft Tip: Funny Memoclip Monsters of Clay - The Craft Teacher EdeRead moreIdeal for these leaves projects is this soft, white modeling clay, which dries in the air and hardens by itself, without baking it in the oven.This Do & Dry Clay is advantageous for sale, online in the Creall Shop ( CLICK HERE ). There you can buy many more fine Creall products, such as paint, wax chalk, clay, chalk, glue and other handy hobby materials. Your order will be FREE HOME RELVED from 25 euros!Tip: When you order the voucher codecreametkids, you'll even get a pack of Creall Do Dry included for FREE! The voucher code is valid until the end of 2021.Mail: ilse@deknutseljuf.nlDo you want to post a comment, ask something or give a like?Sign up first (free) here at Yoors: - Free registration with Yoors#herfst#herfstbladeren#kleibladeren#herfstdecoratie#herfststukje#blaadjesvanklei#bladvanklei#kleien#boetseerklei#boetseren#bladerenvanklei#knutselen#creatiefmetkinderen#herfstknutsel#kleischaaltjes#peuterknutselen
More