Een week zonder water. afl 1


Een week zonder water! Het zal je maar gebeuren. Drie jaar geleden kreeg ons dorp Blajel in het centrum van Roemenië aansluiting op de waterleiding en riolering. Dat ging gepaard met veel graafwerkzaamheden die er voor zorgden dat onze bron, die tot dan toe uitstekend gefunctioneerd had, definitief vervuild raakte. Meerdere malen per dag leeg pompen, schoon laten maken, zout en chloortabletten, niets hielp. Maar geen nood, we hadden nu waterleiding en waren niet meer afhankelijk van elektriciteit. Want ja, de elektriciteit viel nogal eens uit en dan werkte de pomp dus ook niet. Maar daar wen je aan en je leert je behelpen.

De waterleiding deed uitstekend dienst, al zaten we ook weleens een dagje zonder omdat er een buis gesprongen was of er gewoon heel weinig water was. Het was ook wat ze hier "huishoudelijk water"noemen en geen drinkwater. Maar mij hoorde je daarover niet klagen. Elke winkel verkoopt 6 liter flessen voor nog geen euro en er is ook een goede natuurlijke bron verderop in het dorp. Al snel kwam de gemeente op het idee zich aan te laten sluiten op een veel groter waternet dat ook nog eens beter water zou leveren. Dat daar dan een flinke scheut chloor in zou zitten nam men op de koop toe. Je zou het kunnen drinken zonder er ziek van te worden.

Vorige week stond er op de gemeentelijke Facebook pagina dat m.i.v. donderdag 14 maart het water tijdelijk afgesloten zou worden om de aansluiting op de watervoorziening van Medias aan te sluiten. "Wij zullen er voor zorgen dat de afsluiting zo kort mogelijk gaat duren". Dat vroeg om aktie. Snel alle wassen gedraaid, gedoucht, het bad vol laten lopen en de voorraad drinkwater aangevuld. Ik had het eind van de week nogal wat bezigheden buitenshuis, dus overal nog maar even naar het toilet voor vertrek.

MAAR HET WATER BLEEF STROMEN.

Nou gebeurt het wel vaker dat er zo'n soort aankondiging komt en maar een deel van het dorp zonder water zit en het duurt meestal niet langer dan een dag. Misschien had ik het wel gewoon gemist omdat ik zoveel weg was. Dus maandag, omdat ik toch echt wel aan een douche toe was, het bad leeg laten lopen. Dan zie je pas hoeveel rommel er nog in huishoudelijk water zit. Een laagje glibber op de bodem en een vieze bruine kalkrand. Eerst maar schrobben dus en gelijk maar een grote beurt voor de badkamer.

De pret was van korte duur. Gisteren, -dinsdag- twee mannen bij de poort die de hoofdkraan dicht draaiden. Toch maar even vragen hoe lang het gaat duren. "Minimaal een weekje, mevrouw." Oeps..... Ik ken die Roemeense weekjes. Lichte paniek. Hoe deden we dat vroeger en vooral de eerste maanden hier toen we nog helemaal geen stomend water voorziening hadden en liggend op onze buik het water met een emmertje uit de put onder het huis haalden als de regenwaterput leeg was. Toen stond er nog een oude badkuip die mijn zoon via een ingenieus buizenstelsel vulde wanneer het regende. Eerst allemaal erin om ons te wassen en daarna de was in de week. Toen hadden we nog een ouderwets schijthuuske achter op het erf. Toen was het hoogzomer en douchten we buiten onder een plastic fles met gaten of gingen ergens zwemmen.

Voorlopig eerst maar eens goed nadenken. Waar heb ik welke soort water voor nodig en wat kan ik gewoon opschorten. Stof voor de volgende aflevering.