Ik zoek een plek..


Ik dacht, -misschien een beetje impulsief- ik begin maar weer eens een nieuwe blog?

De laatste tijd verlang ik weer naar een plek waar ik mijn verhaal kwijt kan. Het gaat goed met mij, en toch merk ik dat ik nood heb om te schrijven. Ik weet alleen niet goed waar.

Weet je, vroeger was het internet mijn plek waar ik mezelf kon zijn en gewoon schreef waar ik zin in had. Ik had er contact met mensen die hetzelfde dachten en meemaakten dan ik. Ik voelde me er aanvaard. Eindelijk.

Tegenwoordig heb ik niet meer zo’n plek. Ik heb het gevoel dat ik me overal moet bewijzen. Ik functioneer prima, dat wel maar soms is het lastig, wetende van waar ik kom. Ik heb een lange weg afgelegd om te staan waar ik nu sta. Ik ben fier op waar ik nu sta. Ik ben stabiel. Ik heb het niet meer nodig om mezelf kapot te maken. Het leven is niet altijd makkelijk. Zeker niet met een persoonlijkheidsstoornis en ADHD maar het is wel wie ik ben. Ups en downs horen bij het leven. Ik kan en durf nu over mijn problemen praten.Ik functioneer min of meer 'perfect' als 31jarige vrouw die nog wel haar werkpunten heeft, maar ik doe het allemaal wel.

Na mijn opname (intussen 3 jaar geleden) was ik opnieuw gaan studeren. Verpleegkunde.

Dit ging goed maar blokkeerde op een gegeven moment toch weer door mijn angsten waardoor mijn stage niet meer verliep zoals het moest. Uiteindelijk besliste ik om dit voorlopig stop te zetten. Ik heb een tijdje vrijwilligerswerk gedaan omdat ik te veel last had van mijn angsten maar intussen ben ik alweer 6 maand aan het werk als zorgkundige.Ik werk met mensen met dementie op een beschermde afdeling. Soms zwaar maar ik hou echt van mijn werk. Ik was na mijn ‘mislukte’ stage’s aan het twijfelen geslaan of de zorgsector nog wel iets voor mij was. Nu weet ik dat ik er nog steeds thuis hoor. Dat ik wel degelijk goed werk doe. Misschien was mijn studie verpleegkunde op dat moment net iets te veel van het goede.

Door nu wat werkervaring op te doen en even wat minder van mezelf te verwachten kan ik weer wat ‘reserve’ opbouwen en wie weet kan ik mijn studie over een paar jaar afwerken. Mijn droomjob → psychiatrisch verpleegkundige.Ik wil mijn ervaring kunnen inzetten om anderen te kunnen helpen.Ik heb het gevoel dat ik tot een jaar geleden zelf nog te emotioneel betrokken was bij dat soort problemen maar sinds een tijdje kan ik het meer van op een afstand bekijken. Ik heb nog steeds mijn moeilijkheden maar ik verdrink er niet in. Ik kan erover praten en handelen zoals het moet.Ik kom van heel erg ver en ik besef dat ik nog niet helemaal op mijn bestemming ben, maar wanneer ben je dat wel?

Nog steeds heb ik het moeilijk met het aanvaarden van mijn lichaam. Lichamelijk contact vind ik moeilijk en ik zit een beetje vast in het verder stappen zetten hierin. Ik had lichaamsgerichte therapie maar dat heb ik stopgezet omdat ik geen goede klik had met de therapeut en daarna heb ik eigenlijk niet meer echt verder gekeken. Ik dacht dat het goed was om het even te laten rusten. Alleen nu, nu sta ik daarin een beetje stil. Vervelend.Ik zie mijn psycholoog wel nog steeds. 1 x in de maand heb ik nog een gesprek. Jarenlang was dat wekelijks en dan nog had ik niet genoeg waardoor ik mijn opname nodig had. Ik gebruik nog mijn medicatie, maar heel wat minder dan voorheen.

Ik ben fier op waar ik sta, maar soms heb ik het gevoel dat ik iets mis. Ik zoek een plek, maar waar?

Misschien hier?

Liefs.....

PS: intussen zoek ik nog wat uit hoe dit werkt ;-)