×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Ecuador: de amazing Quilotoa hike en loop trail

Ecuador: de amazing Quilotoa hike en loop trail


De afgelopen week trokken we door de Ecuadoriaanse Andes, langs afgelegen bergdorpjes en ruim 40km aan epische uitzichten. Oftewel de beroemde Quilotoa trail. Onze eerste meerdaagse hike ever! Zonder gids. Alleen wij tweetjes. Plus backpacks.

Een nacht voor vertrek verblijven we in het dorpje Latacunga. We rusten goed uit en delen onze backpacks opnieuw in. Een deel van onze bagage droppen we namelijk hier, in het hostel. Dan is het snel tijd voor een stevig ontbijt, laatste check en off we go!

Dag 1 Sigchos-Isinlivi

De bus naar het startpunt, Sigchos, uit Latacunga gaat vrijwel direct. En rijdt lekker vlot door het landschap vol slingerweggetjes. Tot we opeens wel heel erg lang stilstaan. Wegwerkzaamheden legt de chauffeur na een tijdje uit. Ze verwachten over twee uur verder te kunnen rijden. Great. We verwachten vandaag 4 uur te wandelen over de 12km. Uitstappen en lopen heeft gezien de stijging van het pad weinig zin. Tandje bijzetten straks dus. Voor Tom overigens wel weer een mogelijkheid om die lange stelten te strekken.

Van het eindstation lopen we direct naar de bakker in het dorp. Daar kopen we gauw een belegde sandwich. Die we al lopend opeten. We vertrekken namelijk laat en willen niet in het donker nog onderweg zijn! Het eerste uur is goed te doen. Veel grind, gras en hier en daar een lange afdaling. Ook is het groene uitzicht nu al indrukwekkend. Halverwege, na het oversteken van de rivier Toachi, is alles helaas modderig, glad en aardig steil. Dus Anita is enorm happy met haar nieuwe wandelschoenen (aanrader voor deze trek). En de perfecte wandelstok die ze in de berm ziet liggen. De klim komt op den duur uit bij de hoofdweg. Dat wil zeggen: eindelijk een soort van asfalt! Deze leidt ons langs lokale boerderijtjes en maïsvelden. Waar we aan de praat raken met een groepje dames in traditionele kledij. Voor zover we nog energie voor Spaans hebben dan. Het laatste stuk naar Isinlivi lopen we met ze op.

Als we aankomen bij Llullu Llama schemert het al. Kleine kans dus op een kamer. Gezien de populariteit van de mountain lodge. En het feit dat we gevoelsmatig drie uur achter lopen op de andere hikers. Toch besluiten we even te spieken, wellicht voor een bord goed eten. En daar krijgen we absoluut geen spijt van. Wow, wat een knus en stijlvol plekje. Er blijkt zelfs een sauna te zijn! En een wisselend driegangen menu inclusief. Heaven. Gelukkig voor ons hebben ze nog ruimte. We kunnen kiezen uit een prettig bed in een van de dorms of een prachtige cabin. Met open haard en superwarme douche! Ietsje boven budget dat wel. Maar daar wil het vriendelijke team wel over meedenken (Wellicht heeft het iets met onze vermoeide look te maken?). Dus slapen we uiteindelijk voor een zacht prijsje in een sfeervol huisje.

Dag 2 Isinlivi-Chugchilan

In de ochtend staat er een lekker en zeer uitgebreid ontbijt klaar. Vers fruit, yoghurt met kokosgranola, scrambled eggs, en heerlijk zelfgemaakt brood. Perfecte bodem voor de zes uur durende hike van 13km naar Chugchilan. Waar we nu op dag twee wél ontspannen aan beginnen. Compleet met een strakblauwe lucht.

We volgen net als een dag eerder de uitgestippelde kaart op Maps.me . Zo nemen we een paar keer een toegevoegde shortcut ipv de reguliere wegwijsbordjes. Die zijn vaak iets steiler, maar het geeft je meer tijd om rustig aan te doen. Op deze manier kunnen we dus juist langer van de natuur en een paar extra pauzes genieten. In plaats van de eerste bij het volgende hostel te willen zijn. Tussendoor passeren we ook nog heel random iemands erf. Dat blijkt de eigenaar wel prima en best hilarisch te vinden. Hij biedt ons zelfs nog iets voor onderweg aan. Op dit soort momenten zijn we altijd erg blij met ons basic Spaans. Het is interessant en leuk om met de bevolking te kunnen communiceren. Ook al is het maar een simpel gesprek. Je ziet mensen bij wijze van opleven. En oprecht dankbaar zijn voor het steken van tijd en energie in het leren van de taal (veelgehoorde opmerking). We voelen vandaag soms wel dat onze benen ‘zwaar’ zijn. Zeker het flinke stuk naar de vallei beneden. Daar wacht een idyllische lunchspot direct aan de rivier. De Llullu Llama sandwich en een stukje van onze chocolade voorraad maken het helemaal af. Tot slot een slok water en door.

Ook de laatste kilometers van dag twee wegen het zwaarst, vooral na de stijging van 2870m naar 3200m hoogte. En het sneaky plaatsnaambord ‘Bienvenidos a Chugchilan’ ongeveer 3km voor het dorp. In het Cloudforest Hostel spotten we ook het toffe Britse (Michael & Olivia) en Amerikaanse stel (Bryan & Anna) uit Llullu Llama. Een chille avond avonturen uitwisselen dus.

Dag 3 Chugchilan-Quilotoa

Aangezien dag drie volgens de kenners het zwaarst is besluiten we vroeg te vertrekken. Na wederom een stevig ontbijt. En een kop van onze coca thee tegen eventuele hoogteziekte. Het dorpje Quilotoa ligt namelijk op 3900m hoogte. Voor ons is de natuur op dit stuk het mooiste tot nu toe. Veel afwisseling tussen boerderijen, beekjes, vallei en miniscule dorpjes. Vaak bestaan ze uit niet meer dan een handjevol huizen, een kerk en soms een schooltje. In een van zulke dorpjes verkoopt een familie de opvallende paarse bloemen die je echt overal ziet. We begrijpen pas later dat de bonen van deze zogeheten chocho (lupineplant) een populaire snack zijn. Ze groeien makkelijk in de Andes en bevatten veel eiwit, mineralen én weinig ongezonde vetten. Say what.

Het duurt niet lang voor we de andere hikers tegenkomen. De sportieve Britten halen ons met speels gemak in, Bryan en Anna gaan ongeveer gelijk op. Dus besluiten we bij de gezamenlijk lunchstop een beetje in elkaars buurt te blijven. Ook erg praktisch, want sommige delen van het pad ontbreken (lees grote gaten dus springen!). Na 14 intense kilometers komen we aan bij de Quilotoa krater. Tenminste dat zegt Maps. Wij zien alleen een hoop mist en regen. Plus een bordje ‘cafe y té caliente’. Waar we allemaal best wel zin in hebben. Wel balen van de view. De gastvrouw raadt aan om geduldig te zijn. En twintig minuten later klaart het plotseling helemaal op. Het blauwgroene meer is echt geweldig om te zien! Zo’n gek idee dat we nu op de rand van een gigantische, slapende vulkaan staan. Met een mok hete thee (plus chocolade) in de hand.

Nog 2 uur hiken naar het dorpje Quilotoa te gaan. Inmiddels zijn we al ruim 6 uur onderweg. De smalle route loopt vlak langs de afgrond, soms met een serieuze daling. Niet heel erg prettig. Anita herhaalt dan ook graag de lifesaving kwaliteiten van de gevonden wandelstok. Op een open stuk treffen we een jongetje die ons een snellere weg wil wijzen. ‘Jullie volgen nu de weg voor het vee’ zegt hij lacherig. Okay, prima. Verklaart wel de verbaasd kijkende llama’s van zonet. Uiteindelijk bereiken we veilig de top. En dan volgt de onderhandeling. ‘Hulp in nood’ heeft voor toeristen namelijk een prijskaartje. En het jongetje is duidelijk getraind op zijn pokerface. Voor $40 is hij tevreden. Dat gaat even niet door vriend. Een chocolade energybar en $2, muchias gracias!

Hij is niet de eerste die om ‘money’, ‘candy’ of ‘presents’ vraagt tijdens deze hike overigens. Kijk naar de inkomsten van een gemiddelde toerist versus een gezin uit deze dorpjes en je begrijpt waarom. Al zijn de meeste locals vooral erg vriendelijk en behulpzaam. Wij kiezen er in ieder geval bewust voor om dit gedrag nooit, letterlijk, te voeden.

We slapen die nacht in Hostal Chukirawa, waar Michael en Olivia ook toevallig zijn. De volgende ochtend is het dus extra gezellig bij het ontbijt; we made it! Voor vertrek maken we nog een app-groep aan, daarna trekt iedereen zijn eigen plan.

Dat van ons is het lopen van de 4 uur durende loop trail rondom de Quilotoa krater. Waar we enthousiast aan beginnen, tot we de klim naar het hoogste punt spotten. Met mul zand. Plus enorm steil paadje aan de andere kant. Dus besluiten we genoeg te hebben gesport voor nu. En laten het uiteindelijk bij een halve loop. Wel genieten we nog even van een lunch met uitzicht. Om met een voldaan gevoel in de bus naar Quito te stappen. Wat was dit een speciale ervaring!

 
 



expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties