Coercive Control: Langzaam doodgaan door...

Coercive Control: Langzaam doodgaan door sluipender gif dan het coronavirus

Coercive Control:

Langzaam doodgaan door sluipender gif dan het coronavirus

Tien jaar geleden was ik voor hulpverleners een moedig slachtoffer die vocht voor haar lichamelijk herstel na gruwelijke gewelddaden. Ik werd geprijsd dat ik tussen de operaties en revalidaties door een toegewijde moeder was met hoge pedagogische kwaliteiten.


Na enige tijd werd ik plots als de helft van een vecht scheidend koppel bekeken en is mijn veilige thuishaven in de ogen van wat zich professional noemt plots gewijzigd in een verontrustende thuissituatie.


Toch ben ik als persoon niet veranderd. Ik ben nog steeds overlever van jarenlang meervoudig geweld en heb nog steeds de pedagogische kwaliteiten van weleer. Ik heb er enkel nog een trauma bovenop gekregen, deze keer niet uiterlijk, maar als sluipend gif . Ik ben bijna tien jaar slachtoffer van coercive control, waarbij ik en mijn kind dag in dag uit proberen te overleven binnen de beangstigende wereld van justitie. Gruwelijke praktijken waarin niet enkel de pathogene ouder mij en het gezamenlijk kind verder mishandeld, maar waarin liegende advocaten, verkeerd opgeleide consulenten en naïeve rechters ons lijden hebben omgetoverd in een zware overlevingsstrijd.


Ik heb een geregistreerde lichamelijke invaliditeit overgehouden aan gewelddaden. Na talrijke pijnlijke operaties en het opnieuw leren functioneren in de maatschappij, ben ik een nieuw persoon geworden. Uiterlijk dan toch en dat is het enige waar rechters vandaag naar kijken … je kan opnieuw steunen, stappen, hebt de rolstoel van weleer aan de kant kunnen schuiven, dus ben je geen overlever meer van partnergeweld. Jeetje, wat kunnen jullie rechters zich vergissen !!!


De machteloosheid die slachtoffers van coercive control bij intergenerationeel geweld ervaren is met geen woorden te beschrijven, want het herstel hieruit duurt heel wat langer dan het opnieuw leren bewegen van benen en tenen na zichtbaar geweld.


Ouders die van de ene burn-out in de andere belanden tot ze uiteindelijk de diagnose PTSS of CPTSS krijgen. Kinderen die in dissociatie geraken na jarenlang mentaal, fysiek en /of seksueel geweld en soms zelfs in een psychose terecht komen. Tieners die de mond gesnoerd worden, hetzij door de mishandelaar(s), advocaten, consulenten of zelfs door de rechter wanneer ze de waarheid op tafel willen gooien.


Hoeveel kinderen gaan anno 2020 kapot van verdriet omdat ze een toegewijde ouder moeten missen die machteloos toekijkt op coercive control of intimate terror? Hoeveel ouders en kinderen zouden verenigd kunnen worden en in tijden van het coronavirus elkaar kunnen terugvinden op een niet-verontrustende plaats waar enkel liefde, warmte en blijheid zou gedeeld worden? 


  • Ik was een beschermende mama toen mijn kind geboren werd (2007). 
  • Ik was een beschermende mama toen ik mijn kind wegtrok uit intra familiaal geweld (2010).
  • Ik was een beschermende mama toen ik smeekte de dader van coercive control te straffen en niet een onschuldig kind via een onterechte uithuisplaatsing (2015). 
  • Ik mag geen beschermende mama zijn nu mijn tiener zelf smeekbeden uit om tijdens een echt verontrustende situatie (corona) gewoon thuis te zijn bij de enige persoon waar hij zich veilig voelt en bij wie hij zijn stem als overlever van jarenlang geweld echt mag laten horen (2020).


Mieke Van Liefde, in gedachten bij de vele ouders die zich zorgen maken om hun eigen kinderen.

coercivecontrol

De manier waarop u uw ex-vrouw of ex-man behandelt, zal ook bepalen hoe uw kind later met zijn / haar partner omgaat:

Hoe het wel moet, kan u zien in deze ontroerende clip , hoe een vader het juiste voorbeeld geeft aan zijn zoon.

Jammer genoeg kunnen veel kinderen enkel maar dromen van zo'n voorbeeldige ouders.

Tekst : Mieke Van Liefde

Foto's: Gert Coppens, Centrum Ouders België & Nederland



Mieke Van Liefde

Auteur en Blogger over Destructieve Relaties en Falend Justitie
coercivecontrol

Heb jij pijn of verdriet? Heb je nood aan een luisterend oor?

Zoek je hulp? Wil je advies en inzicht? Zoek je een leuk team om lief en leed mee te delen? Of wil je mij gewoon volgen?

Meld je dan hier gratis aan:

Promote: support and profit

Support Mieke Van Liefde with a promotion and this post reaches a lot more people. You profit from it by earning 50% of everything this post earns!
Comment and receive 50 YP 50
A tiny tropical fish with a sense of self.
Hello! I am the blue wrasse and would love to tell you something. - #today #scienceresearch #wrassewrasse #animalblogpost A few weeks ago, divers appeared among the beautiful reef in which I live. That was not the first time and because they always left us alone before, I just continued with my 'assignment'. That is rid of fish from parasites. We help fish in all sizes Also very large. Actually, I'm not really sure what these fish think about us. Perhaps they think that we are very social and therefore necessarily want to rid them of their inconveniences. But hi hi, we just love parasites. That is our food source . The fish who want to make a clean make it known with the movements they make, or sounds they make. Some whip their tails. Others are constantly opening their mouth. They never eat us because they are all too happy when they get rid of those parasites . So in four weeks, I was diligently brushing, so collecting my favorite fare, when I suddenly ended up in a big green mesh net . A diver was the cause of that. I was almost shocked by a bump. The creature brought me to the surface. Really a really nasty experience But again, she released me from the net into a reservoir. A little after that, we sat in a medium-sized aquarium with a small swarm . Which was confirmed on one side something in which I could see myself. At first I thought this was another cleaning fish that was challenging le wat . Because it seemed to tap my face every time. But, after a skirmish, I suddenly realized it was me. Yes waded! What an experience. I thought I did look nice. So beautiful blue, small and slim. So I did some dances for my own reflection. Whew it was quite a relief that I wasn't confronted with an aggressive fish of my own kind. Then suddenly I saw a brown spot on my skin. I knew that a diver had inflicted it on my skin. That dot looked completely like a parasite. But unfortunately it wasn't . I had to look at my bodice of hgel against a stone lying in the bin. But again, I am completely pure again. The next day she put me and the other fish in a different tank, certainly. Now the mirror was not the entire width of the widest window. But right to the much narrower. And the creature that caught me did put another dot on my body. The Netherners. It made me feel terribly small and impotent. I had never felt that kind of powerless feeling in the reef between the corals and the very big fish. Well if everyone accepts you as a fish and does you no harm, you won't think about that either. This time, of course, I knew better immediately. So I only admired a little more in that narrower mirror. Anything else you couldn't do in the aquarium and scrub off the stain they had inflicted on me . In the meantime, I was getting hungry and an awful lot of homesickness. Which caused me to crave my own hiding spot for the night and, of course, my friends, the fish in need of care. The next day we were put into another thing. This time with the mirror to the left and the same again: a dot on my body. Yes, say. That's when I really had my coming from it. But also this time, out of boredom, I did some dances in the mirror. But I really felt a bit weakened without my daily portion of fresh parasites . We did get food. But fed up that was importantnot fresh and far from tasty. And then whoopee! they transferred us into a cockpit, the whole group all of a sudden, and let go back. All right, this was in our familiar spot . Because I was afraid they would just tip us out of here I was euphorically happy when I found my hideout intact for the night. Those divers are weird snouts, huh? I've already thought silly. But, so far, still can't figure out why they did such a thing to us. It must have something to do with those mirrors. But what? But yes I have actually been happy for a long time now that I can fill my belly again and that I have my friends, the fish in need of care, back in my vicinity. Conclusion of the researchers. The blue wrasse appears to have a self-awareness. We didn't expect this at all with a fish So there will be more fish that have that. The wrasse does have a good eyesight . This must have it in order to see the tiny parasites clearly High cognitive behavior, such as recognizing yourself in the mirror, is not limited to humans, great apes, chimpanzees, dolphins, magpies and elephants Since we have repeated this sample a few times, we now know that smaller fish with a self-awareness also exist . So not all fish belong to a group of lower cognitive abilities
More