Coronamaatregelen verwarrend en niet duidelijk


Coronamaatregelen verwarrend en niet duidelijk.

Al sinds de uitbraak van het Coronavirus in China volg ik het virus op de voet. Toen niet beseffend dat het zou leiden tot een wereldwijde uitbraak maar omdat ik dacht: "Lieve help, het zal je maar gebeuren". Ik behoor dan ook niet tot de mensen die het virus niet serieus namen of het onderschat hebben. Dat het echt serieus was dat was mij al vrij snel duidelijk. Toen brak het uit in Italië en toen begon ik me wel echt zorgen te maken omdat ik het gebied ken waar de uitbraak plaatsvond en ik legde dat gebied naast het gebied waar ik woon en dacht "als het daar zo op deze manier kan rondgaan dan zal dat hier niet minder worden" en dan keek ik alleen nog maar naar de geografische indeling van de steden en dorpen daar en hier. En vanaf het begin van de maatregelen houd ik mij er keurig aan. Al verbaasde ik me er wel over dat de landsgrenzen weer gingen gelden. Toen hier net over de grens maatregelen werden genomen omdat het Covid-19 virus er "geland" was eindigden die maatregelen aan de grens en ik vroeg me af of het intelligente virus ook zo intelligent was om de landsgrenzen te respecteren en er niet overheen te gaan. Ik had het logischer gevonden als men een cirkel getrokken had rondom de plek waar men Covid-19 aangetroffen had en dat men grensoverschrijdend te werk was gegaan. Ik denk dat Limburg dan niet zo getroffen zou zijn zoals nu het geval was geweest. Covid-19 is slim maar voor landsgrenzen heeft het weinig respect.

En hoewel ik al behoorlijk Coronamoe ben volg ik bepaalde aspecten natuurlijk nog steeds en ik verbaas me steeds meer over bepaalde zaken. Nu moet ik toegeven dat ik het met mijn gezin niet slecht doe en dat ik denk dat dit voor een groot deel komt door de manier waarop wij ons leven aan het leiden waren voor de uitbraak. Dus heel veel zaken waar mensen nu mee geconfronteerd worden "raken" ons niet persoonlijk maar dat wil niet zeggen dat ik niet de worsteling zie die andere mensen doormaken en ik eerlijk gezegd begrijp ik bepaalde zaken ook heel goed. Ik had verwacht dat veel mensen zichzelf tegen zouden komen en dat is ook zo. Als materialisme belangrijk voor je is en dat valt nu weg "welk levensdoel heb je dan nog?" en als je sociale leven je identiteit bepaald en dat valt weg wie ben je dan nog? Dat geldt ook voor mensen die aan hun baan een bepaalde status koppelden etc. Mensen worden teruggeworpen tot de basis van het bestaan en hoe verder je daar vanaf stond voor Corona hoe moeilijker zij het hebben nu. Als je dacht boven een ander te staan dan merk je nu dat je "afgestraft" wordt en dat is moeilijk dealen vooral als je je niet of weinig bezig hebt gehouden met wie je nou echt bent en wat je echte "waarde" is voor de mensheid dan kan ik me heel goed voorstellen waar deze mensen mee worstelen.

Maar behalve de persoonlijke worstelingen zie ik ook de worstelingen van mensen met de coronamaatregelen. En ik begrijp dat mensen er mee worstelen want ze zijn niet duidelijk en vaak ook ronduit verwarrend. Ik zal aangeven wat ik bedoel.

1. "Mensen gaan massaal naar het strand, het bos of de woonboulevard". Het draait even om het woordje MASSAAL. Het gebruik van dat woordje massaal klopt namelijk niet in mijn optiek. Mensen gaan niet massaal ergens naartoe. Mensen gaan met hun partner of alleen of met het gezin naar het strand etc. Het stelletje dat even denkt een strandwandeling te maken of een keuken gaat uitzoeken gaat met zijn tweetjes. Zij weten niet dat op hetzelfde moment ook andere mensen even een wandelingetje willen maken of ook een bankstel of vloerbedekking willen uitzoeken op de woonboulevard. Ik ga er vanuit dat zij geen klachten hebben waardoor zij binnen moeten blijven en dus MOGEN zij ook gaan. En dat gaat dan ook op voor alle andere stelletjes, individuen en gezinnen die erop uittrekken. In Nederland is gekozen voor een intelligente lockdown maar als mensen de regels volgen dan houdt dat nog niet in dat zij telepathische gaven hebben en weten wat iemand anders gaat doen. Dat dan veel mensen naar het strand gaan of naar het park dat is dan niet zo gek. Ik vind het gek dat we inmiddels nog niet de conclusie hebben getrokken dat wij de natuurgebieden misschien niet goed ingedeeld hebben in Nederland. Ik woon in een gebied waar ruimte genoeg is qua groen en natuur terwijl ik ook in een gebied woon waar relatief veel mensen wonen maar als je in de Randstad in de grote steden woont dan lijkt me dit een ander verhaal. Het zou oneerlijk zijn als ik met een dakterras en een tuintje en genoeg groen om me heen ga wijzen naar de mensen die dat niet hebben en die op een mooie dag met het gezin die ruimte gaan opzoeken. Hetzelfde gaat op voor de woonboulevard. In Nederland is ervoor gekozen om woonwinkels te centreren en vaak is het zo dat de betaalbare en grote winkels bij elkaar zitten op zo'n woonboulevard. Waar moeten de mensen die een keuken of meubels willen aanschaffen dan naartoe? De winkels zijn open dus mensen mogen er ook naartoe gaan en wederom geldt zolang zij zich aan de regels houden dan doen deze mensen niks verkeerd. Dat ik niks nodig heb en dus niet hoef te gaan en daarom dus niet op een woonboulevard te vinden ben wil niet zeggen dat ik andere mensen ook niks nodig hebben.

2. De anderhalve meter samenleving is ook zoiets. Ik mag in mijn eigen huis of tuin 2 mensen die niet bij mijn huishouden horen op bezoek hebben maar dan moeten wij wel anderhalve meter afstand tot elkaar bewaren. Als ik in een park zou gaan zitten dan zit ik met heel wat meer mensen bij elkaar - natuurlijk op anderhalve meter afstand - en dan is er niks aan de hand. Gaan mensen met 10 buren of vrienden voor hun voordeur zitten en ze plaatsen de stoeltjes 1,5 meter uit elkaar dan is dat prima maar als je datzelfde wilt doen aan de andere kant van de voordeur dan mag dat niet. Dat is toch ook vreemd. Ik snap wel dat mensen hier kriebelig van worden en ongeduldig.

3. De tandarts en de kapper. Waarom mag de tandarts en de orthodontist wel weer aan het werk en de kapper niet. De argumenten dat het ene beroep belangrijker is dan het andere beroep vind ik een discutabele reden. Dat de een wel al gewend is om met mondkapjes te werken en de ander niet ook trouwens want ik heb kappers op tv voorbij zien komen die prima manieren bedacht hadden om de klant en zichzelf te beschermen maar dan nog mogen zij niet aan de slag. Je kunt zeggen dat de kapper niet noodzakelijk is, tsja, dat zou je inderdaad kunnen beweren en voor mij persoonlijk staat de kapper bezoeken niet heel hoog op mijn prioriteitenlijstje maar dan kan het voor andere mensen wel belangrijk zijn. En toen ik eindelijk groen licht kreeg dat de verplaatste tandartscontrole voor mij en mijn kinderen door zou gaan was ik in de zevende hemel, het voelde haast als een gezinsuitje, maar ik ken genoeg mensen die al jaren niet bij een tandarts zijn geweest dus blijkbaar staan het 2 jaarlijkse controle bezoekjes bij deze mensen niet heel hoog op hun prioriteitenlijstje. Het is moeilijk uit te leggen.

4. Wel of geen mondkapjes is het volgende voorbeeld. Hoe kunnen ze beweren en blijven volhouden dat mondkapjes niet zinvol zijn? Terwijl in andere landen daar heel anders over gedacht wordt. Okay, de beste bescherming bieden de medische mond-en neuskapjes en daar is een te kort aan en dat die naar de mensen die ze de hele dag moeten dragen gaan is natuurlijk goed maar aan de andere kant zijn zelfgemaakte mondkapjes die de mensen kunnen wassen op 60 graden en waar een filtertje in geplaatst kan worden voor de gewone man en vrouw voldoende beschermend. Tenminste dat lees ik overal. Waarom moeten in andere landen de mensen ze wel dragen als ze naar de winkel gaan of het openbaar vervoer gebruiken of soms zelfs als ze zich buitenshuis bewegen en wij niet? Begrijp me niet verkeerd maar ik wil ook liever zo'n ding niet op maar ik vind het verbazend hoe verschillend de adviezen zijn. Ik begrijp ook niet hoe het kan dat de zienswijzen zo kunnen verschillen bij mensen die toch dezelfde studie hebben afgerond en in hetzelfde werkveld opereren. Voor de zekerheid heb ik getest of ik mondkapjes kan maken zonder te naaien en het is gelukt en er kan een filtertje in geplaatst worden. De reden hiervoor is dat ik aan de Duitse grens woon en als ik daar even een boodschapje zou willen halen dan zal ik er eentje op moeten hebben en hoewel ik nu niet in België kom worden ze daar ook verplicht en ik hoop echt dat binnen niet al te lange tijd wij gewoon weer die grenzen over mogen dus dan wil ik ze wel al klaar hebben liggen. Ik vind dit maar verwarrend. En als ik eerlijk ben dan heb ik wat dit aangaat op dit moment meer vertrouwen in de zienswijze van Duitsland dan in de zienswijze van Nederland. Ook vraag ik me af of Nederland nog overstag zal gaan of dat zij stug blijven volhouden. Of gaan ze er vanuit dat de Belgen en Duitsers die naar Nederland komen ons wel zullen beschermen met hun mond- en neuskapjes. Soort van groeps immuniteit maar dan net even anders?

5. Wij gaan hier voor groepsimmuniteit en daarom hebben wij een intelligente lockdown. Wat zei Rutte in een van de eerste persconferenties ook alweer, 50 tot 60% van de mensen zou ziek moeten worden. Later werd dat genuanceerd: "Het doel van het beleid is om ervoor te zorgen dat de intensive care het aantal zieken aan kan, dat ouderen en kwetsbaren beschermd worden". Het doel was natuurlijk niet om mensen te besmetten ......... waar gaan we nou eigenlijk voor? De IC's moeten niet overbelast worden (logisch) maar om groepsimmuniteit op te bouwen moeten toch echt voldoende mensen besmet worden met Covid-19 anders kan er nooit sprake zijn van immuniteit totdat er een vaccin gemaakt is dat werkt. Ik snap wel dat mensen hier de weg kwijt raken.

6. Kwetsbare ouderen ............. wie zijn dat dan? Ik geloof dat nu de leeftijd 70+ gehanteerd wordt maar was 65+. Kwetsbare ouderen zijn de mensen die de leeftijd hebben van 70+ omdat zijn een grotere kans hebben op een ernstig verloop van een corona infectie en dus tot de risicogroep behoren. Dit is duidelijk lijkt mij. Dat het ziekteverloop ernstiger is bij mensen met een hogere leeftijd is aangetoond inmiddels. Maar dan heb je nog een onderscheid tussen oudere mensen die zelfstandig wonen en de oudere mensen die niet zelfstandig wonen en daar gaat het scheef lopen. De mensen die zelfstandig wonen mogen mensen bezoeken en bezoek ontvangen als ze zich aan de regels houden die voor iedereen gelden maar de mensen die in een verpleeghuis wonen dus niet. Het trieste is dat daar de deuren dichtgingen om ze te beschermen maar dat veel mensen daar toch ziek zijn geworden en overleden zijn. En zij hebben niet zelf het virus ergens bij een feestje of tijdens een vakantie "opgehaald". Ik begrijp dat tegen deze ongelijkheid weerstand is. Ik begrijp ook de onduidelijkheid die er leeft als aan de ene kant de juffen en meesters van bijna pensioengerechtigde leeftijd in mei weer voor de klas moeten gaan staan op basisscholen omdat kinderen een relatief kleine rol spelen in de verspreiding van het virus terwijl die kindjes oma's of opa's niet mogen bezoeken in het verpleegtehuis.

Ik blijf met liefde binnen hoor daar gaat het mij persoonlijk helemaal niet om. Maar ik krijg ongelooflijk de kriebels van de sfeer die ontstaan is in Nederland. De wijzende vingertjes naar mensen die niks verkeerd doen maar die het anders doen dan een ander. Ik kan nog wel 'tig voorbeelden noemen van zaken die onduidelijk en verwarrend zijn (studentenhuizen waar mensen niet als huishouden gezien worden, wel of niet overdraagbaar mens-dier, wel of niet overdraagbaar door de lucht, eerst onderzoek afwachten en dan nemen we beslissing en dan toch eerder beslissen etc) voor mensen en als ik objectief kijk naar de gang van zaken dan begrijp ik heel goed dat er steeds 2 kampen ontstaan op basis van wat er verteld wordt. De intelligente lockdown is helemaal niet zo slim. Een totale lockdown is natuurlijk stukken vervelender en ik zelf ben blij dat ik een wandelingetje kan maken en zelf kan bepalen wanneer ik naar de winkel ga maar een totale lockdown is wel duidelijker voor de mensen dan onze intelligente lockdown. Ook dat steeds dingen 'misschien' mogelijk worden met een per 'dan en dan' helpt natuurlijk ook niet.

Ik kan echt heel goed als een kluizenaar leven en ik vind dat gespeculeer al lastig dus dat mensen die niet in de wieg gelegd zijn voor het kluizenaarschap hier echt helemaal tureluurs van worden: begrijpelijk. Mag er alsjeblieft eindelijk eens duidelijkheid komen en als je die niet kunt geven zeg dat dan of zeg helemaal niks.

| header: pixabay Alexandra_Koch|

#coronamaatregelen#covid -19

DidI'ms world

Cottage to C
A great album Youp van't Hek.. In the middle of corona time Youp van't Hek recorded his perhaps most personal record.. Along with friends, in a seaside cottage. Intimate lyrics about melancholy and desire, ageing, great dreams and missed opportunities, but sometimes of course as old, full of bewilderment and disbelief over his fellow man. Youp van't Hek and Ton Scherpenzeel have been writing their songs for the comedian's theatre shows since 1984.. Youp the lyrics first and then show the music.. And once in a while they make it an album.. This time recorded in a gazebo on the North Holland coast with regular musicians such as Rens van der Zalm, the string quartet Matangi and the singer Janne Schra.. Now listen to the previews of all tracks from the brand new album 'House Aan C' by Youp van't Hek 1. Always Thirst • 00:00 2. Forgot To Love 00:27 3. believing 00:53 4. broke 01:14 5. Travel 01:53 6. Quit Nnagging 02:14 7. Who Know What The Truth Is 02:32 8. There's always a girl 02:54 9. In The City 03:18 10. God Oh God 03:40 11. Little Room From Then 04:06 12. Die In The Harness 04:33 13. Wake Up 04:57 The result is a special album.. You can see and hear in this documentary that it was made by friends.
Comment and receive 50 YP 50
Requiem: Chapter 1
- I'm orphaned looking at the two silver-grey urns on the steel plane in the lawn. It sings, but I don't really notice. The drizzle mixes with my silent tears and flows past my grief face. I want and will keep me strong, but nothing is more difficult. My soaked hair sticks like a snail in my neck. Wherever my parents may be, in these urns or as an immortal soul in some dimension, my thoughts are with them. I am neither an atheist nor a convinced pillar biter, but the longer I walk around this globe, the more I doubt the existence of a Supreme Being. Some call this creature God, some give Him a different name. “If “He exists and has power or influence on our world, if He has any power to intervene, then such a thing should not happen. Shooting images through my head. An afternoon in the snow with my father where we made a giant snowman with all the trimmings. The beautiful black hair of my mother that I liked brushing as a little child. The many ways of life I got from both my parents. A God who allows this, I don't want to know today. The person responsible for this is all the better. It is the only creature that possesses the ability to decimate, rape, slaughter and quartering its own kind without remorse. The only living creature that kills his own kind in an instant and goes on without looking back, without even dwell on his irreversible act, just as if nothing had happened,. The remains of my parents, twice a few handfuls of ashes, descend silently into their respective urns underground. A small copper-colored plate, not so large, on which in small letters their name, date of birth and death is printed, automatically slides across the space and takes their place. It seems to me like a misplaced magic trick: now you see them... then no more! In my heart, however, they will never disappear. Arturo Mitsukai and his wife Sachiko Matai had died a violent death. Violence is, of course, an unmistakable fact from the beginning of the existence of mankind. The survival urge that is embedded in our genes is difficult to cut out as a tumor or a tumour. It is peculiar to our society and burned in us as a mark. Both in humans or in society there is one rule, one law that is still valid. The law of the strongest! Sometimes the result of this law is directly proportional to the use of the power of the person using the force. Unfortunately, there are people who only know this answer, who only listen when they feel a hard hand. Another time, the aggression used is so excessive that the majority frankly disapprove of it because it passes its goal. But when that piece of perverse brutality touches you personally, it changes you forever. It's a cancerous tumor that keeps growing and at some point breaks open like an overripe pimple. With all the disastrous consequences. It crawls into your brain, it nests like a virus in your mind, a worm that does irrevocable harm. Friends and acquaintances of my parents, some of whom I had ever seen, people from the accounting office where I work, other completely strangers to me, have just expressed their condolences in a silence that is fraught with the way my parents literally and figuratively from life-carved. I just can't imagine it, I have to try to push my thoughts away in a separate corner where they may slumber in quiet grief.. That's where I'm going to keep them for a while until the time is right. Then, the moment it's necessary, I'm going to reenepen these feelings.. I will never forget what was done to my parents, never will I forgive the unsub! My name is Yukiko Mitsukai and today I promise retribution for these murders. I appeal to this blood deed. It is the revenge, the retribution that is the only exception to the peace-loving doctrine of the Akai. If it is not possible in these circumstances, if this promise is not at the moment, then I say that there is no reason for the existence of this use in the Akai. Exceptional circumstances require exceptional measures, you taught me that. As true as I am your daughter, I will find, and hunt your murderer wherever he may hide. If I have to search on the other side of the world or in the deepest pits of hell, he will not escape me. Even if that search lasts until I die myself or people kill me. In the course of that process, I will try to use all that you have taught me to achieve my goal. Because so much that's mine now comes from you. What you have given me is priceless. Something for which I must be eternally grateful and also am. My hands and feet will become my weapons, my mind will be tougher and sharper than the steel of a sword. I hope my vengeance can give you both peace of mind. The death of your murderer will not compare anything to what he did to you. That and nothing less I promise! Actually, I ' Akai' am at heart. ………. Arturo Mitsukai cut a leaf from a beautiful flower arrangement.. Arturo was in the winter of his life. His age, hard to estimate, could hardly be attributed to him his seventy-five years. Arturo was still as straight as he used to be when he was a proud and proud young man. His step was still confident and fixed even now. Maybe a little slower than before. His short cut white-gray hair was a natural pointer to the many years he counted. The wisdom that shone from his eyes, and the serenity in the words when he spoke of something, testified to years of experience but also to a well-founded knowledge of matters. His physical condition was tiptop, there he took care of himself every day. Arturo Mitsukai walked a little five kilometers every morning, outside when the weather was nice and otherwise on the treadmill he had purchased years ago. He also regularly cycled quite a bit of distance on his bike or stationary bike in his hobby room. A healthy mind in a healthy body was certainly not an empty phrase for him.. His greatest passion, however, was his greenhouse with exotic flora. Arturo had a large collection of flowers and plants. From dozens of species of orchids, including the hybrid species Cymbidium, Vanda and Phalaenopsis to bromeliads of different genera such as Billbergia, Guzmania and Aechmea. Yuccas and other tropical plants adorned his spacious greenhouse. In the beginning, when he started with some plants, he sometimes had a hard time distinguishing one species from another. Now after all these years of searching and working with them every day with passion, he knew them by their folk and Latin names.. Orchids, he sometimes told friends, thrive in high humidity. Therefore, they perfectly match with plants with a large leaf mass. He also told them that orchids are epiphytic, which means they can grow on other plants. Therefore, they are bound to a bark with a special substrate. To achieve a natural effect, one can make a kind of tree of it yourself and then combine it with, for example, the bromeliads he grew. Greenhouse building and its applications had few secrets left for Arturo, and sometimes he walked over to a random visitor with enthusiasm. He was forgiven with all understanding of the passion for his life's work. A layman in the profession would not understand what he was doing now. Why with tenderness and love he was still removing fresh green leaves and sometimes a flowering flower — pieces representing life — from a flower arrangement? One might think that this was an act of useless mutilation, a destroying a piece of natural beauty. Why he put the green petal and the cut flower separately in a bowl with tenderness would seem strange? He would soon find a suitable destination for this collection of cut flowers and removed plant parts. These leaves, flowers, meant new life. Fertilizer for another flower or plant. Their cycle of decay was part of the circle of life of another plant or flower. This was one of the roads that the Akai wandered. Akai or red in Japanese stood before the sun on their flag Hinomaru . This meant solar disk and they still coloured their national banner . For the Akai, that sun was the source of life and growth. The strength and aesthetics of a flower should not be subordinate to the quantity of the blossoms and the green of the leaf. Depending on the number and size of the leaves that were different for each type of flower. Thus grows and blooms a flower, a plant in all its splendor. Waste was a sin against the rules of nature. This way of life of the Akai brought balance, balance and peace of mind to the plant and flower world, as well as to the flora in the conservatory of Arturo Mitsukai. This way of thinking could be extended in a number of cases for some human life values. Sometimes one can develop certain qualities better by converting his known weaknesses in oneself into positive forces. The power of a man is only as strong as his greatest weakness. By going and working this way, man improves himself as a whole. By working on its lesser good sides, one strengthens the overall picture of oneself. When the door of the conservatory opened and the chill of the evening blew his fresh breath over the back of Arturo, he did not look back. The smell of jasmine tea met him in the person of Sachiko Matai, his life companion.. Like him, she was dressed in a sober black and white ensemble that extra accentuated her light skin. A skin like silk he knew so well, a body he still coveted. His love for Sachiko in the last season of his life was no longer marked by the bright colours of passion or by the impetuousness of youth. Now their relationship knew the gentle depth of control, a trait peculiar to their old age and the knowledge of their unconditional love for each other. Proof of this they have been providing for so many years, so many days together in prosperity and adversity. It goes without saying that one achieves such a thing only after a long time. To be able to walk the way of life together is a privilege that one can rightly be proud. It is indeed an adventure of trial and error, a process of learning and understanding, of giving and taking. Periods of happiness and disaster alternate as in every human life, but each time one helps each other back on top of it. That was the core of their love. It was not always an easy road, but it eventually led to the daily enjoyment of the deep affection between a man and a woman. With a loving smile as a silent thank you, he sipped the hot jasmine tea she had brought for him. He preferred this kind of tea, not only because he thought it was the best fragrance tea, but also because the tea was made by laying jasmine flowers among the leaves of green tea. He found that symbolically in balance with his hobby, with his hundreds of flowers and plants he grew in his conservatory. Actually, the tea he drank was of Chinese origin where they used ten kilos of jasmine flowers to obtain about one kilo of jasmine tea. The tea at Arturo had a calming effect and worked relaxing. It also promoted his digestion, which at his age was indeed important. Therefore, he was always grateful for the jasmine tea that his wife prepared him every day without fail. He still found Sachiko Matai attractive and slim, although she was barely five years younger. On several occasions he told her that. True love and affection is expressed in words and deeds. Sometimes after years of silence or blindly accepting an established fact, that self-evident affection disappears with a little bit and at a time it's gone, one day it's completely gone. Sachiko allowed to color her gray hair black at her age. Sachiko did this to please her husband and not out of personal vanity. That would be a sin for an Akai. Arturo had once told me that if he met her for the first time, it was her black long hair that he first noticed.. He fell first for her black shiny hair, then for her silent smile that always shone in her eyes and when he really met her as his future wife, he fell for the wife Sachiko herself. It was so long ago. Times gone by and then she was such a young and ignorant child. Now, as a grown woman, she put her hair up in a bun, but at night, in the intimacy of their bedroom, she loosened it and caressed Arturo with the same love and affection through her raven-black long hair before kissing her goodnight. Sachiko had never used anything of makeup in her life. By the way, her husband always said that she possessed some kind of natural beauty, still blushing every time after the little complement like the young girl she had once been. Even before Arturo drank his cup of tea, the light went out in the conservatory and several things happened at once. Arturo and Sachiko were both surprised, both by the darkness and by the strange smell of the spray that came out of the nebulizer nozzles. Shocked, they wanted to run together to the exit of the greenhouse but their feet refused duty after a few shaky steps. The world began to turn in front of their eyes like a blurry image and they remained staggering, seeking support together. However, those last steps that removed them from the oxygen-rich and liberating evening air were no longer awarded to them. The delineated perimeter of the conservatory door disappeared into an ever-darkening fog before their eyes as they both fell unconscious among their orchids, lilies, bromeliads and other exotic plants that shared their love every day. ………. Slowly, the world came back in varying degrees of pain. It was beating like a nagging banging in the back of his head, a moping in his teeth, a dry throat begging for water, and his old bones that were apparently bruised in several places. It was an extremely tormented feeling all over his body that woke up from the anaesthetic. Arturo moaned softly when he opened his eyes. The light was too bright, flashed painfully like the sharp of a knife through his mind so he turned his head very carefully to the right. To his great dismay and fear, he saw that his wife Sachiko was in the same circumstances.. Like him, she was with both hands and feet tied to a chair. She sat next to him within reach. If he wasn't handcuffed, he could touch them like that. So close and yet so far apart. Tagged with a dirty cloth she too was slowly reeling and looked around her amazed and anxious. A surprised and troubled look appeared in her eyes when she noticed Arturo. Then the first musical sounds slipped through the space in which they were tied. The tones sizzled like glowing hot coals through their awakening bodies. Both Sachiko and Arturo, who could taste a piece of good classical music in different circumstances, regained consciousness on the sounds of a gloomy Requiem. That's a Mozart piece, it shot Sachiko in the head, almost at the same time as her husband recognized the piece of music. The familiar words sounded to them, but a throbbing headache prevented both from amazing at this music . Facts mixed with their tormented feelings. The Requiem of Mozart was the last and unfinished work of the Master, composed on his sick bed. It had been figuratively and literally his last composition, his requiem. One of those futile facts that shot through the spirit of Arturo. Something that barely mattered right now. He knew that Frans Xaver Süssmayr had composed this unfinished composition of Mozart into a legendary polyphonic piece of music. Why Arturo was thinking about that, he didn't know? Just a neurotransmitter that passed some information through a synapse into a human's head. A chemical reaction at a time when other things were much more important in their difficult situation. They heard the sounds and words of Lacrimosa , the sixth part of the Requiem of Wolfgang Amadeus Mozart from various corners of the walls threatening to flow on them. Lacrimosa Dies Illa, In terms of Resurget Ex Favvilla Judicandus Gay Giant, On that day of tears To which the guilty man From the ashes will rise To be judged A theatrical figure dressed in a wide white robe entered the room and suddenly danced like an unreal ghost with swirling gestures around them. Arturo and Sachiko followed the creature with anxious eyes. In every tone of the death song he waved a samurai sword around them, between them, and finally hit them during that macabre dance occasionally with surefire blows. The shining weapon reflected light at every move and at every stroke. Flashing blows to injure, not yet to kill. As a conductor's measure, the white spirit used the razor-sharp weapon on the sounds of the song, like a master he felt and shielded to the rhythm of music. Lacrimosa Dies Illa, Cutting and carving. bumps and twists. The gag choked in part the screaming of pain, their begging for mercy. However, the blood flowed with every note, more and more in a gloomy crescendo, in a menacing climax. The white dress their executioner wore turned red, soaked with blood on the sounds of gloomy music. The song led to an inhumane tragic but certain death. And death danced like a devil around them! In terms of resurget Ex Favvilla Judicandus Gay Giant, Huic Ergo Parce Deus Pie Jesu, Domine, Dona Requirement Requiem. Then be merciful to him, Oh, God.! Dear Jesus, Lord, Give them peace. The life of Arturo Mitsukai and his wife Sachiko now flows very quickly into streams out of them. Their bodies had been torn and pieces of skin were hung up unmaterially on their bodies. In their blood-filled eyes there was no hope, almost no light left. Just a sputtering pilot that threatened to extinguish every moment. Dona Requirement Requiem . A plea! Give them peace! The white-red nightmare, which unfortunately was not a dream, straightened up in all its strength, ready for the last notes. The sword raised high above himself, and on the word 'Requiem' he pulled out with all his power for the final blow, beheaded his two victims with a smooth movement in one stroke with the razor-sharp Nihonto.. The final sung word of the Requiem shouted the form even louder than the voices of the choir several times, while the heads of Arturo and Sachiko rolled on the ground in front of his feet as a final release from their suffering. His ultimate satisfaction, their forgiveness in death! 'Amen, Amen, Amen!’ © Rudi J.P. Lejaeghere Requiem: Prologue or Chapter 1 - Requiem: Prologue - Requiem: Chapter 2 -