Mijn goede voornemens om zeep geholpen


Mijn goede voornemens om zeep geholpen

Eind vorig jaar en begin dit jaar had ik besloten dat het nu toch echt eens anders moest gaan en vol enthousiasme was ik bij mezelf te rade gegaan. Wat waren toch die dingen die me in de weg zaten en hoe zou ik dit kunnen veranderen. Toen ik dat op een rijtje had begon ik met de voorbereidingen -  en dat was nog niet zo eenvoudig - en ook al wel een beetje met de uitvoering. Maar sinds de Corona maatregelen liggen ze compleet stil, sta ik stil en ik merk dat ik er nu moeite mee begin te krijgen.

1. Ik was mijn auto zat. Ik realiseerde mij dat ik te weinig ermee reed om de kosten die ervoor maakte te kunnen rechtvaardigen. Ik betaalde wegenbelasting voor wegen die ik niet gebruikte, ik betaalde verzekeringen die ik niet zou aanspreken aangezien dat ding meer langs de stoepkant stond dan dat ik ermee reed. Ik betaalde een ANWB abonnement voor hulp die ik niet hoefde in te schakelen. De APK werd keurig uitgevoerd. En dus was stap 1 de auto wegdoen, een OV kaart aanschaffen en vaker de fiets nemen. Ik liep namelijk al heel veel maar voor de grotere afstanden zou ik nu de fiets en het openbaar vervoer gaan gebruiken. Beter voor de aardbol waarop wij wonen en ook voor mijn portemonnee. Eigenlijk was het nog wel te doen totdat Corona uitbrak. Het OV werd teruggeschroefd, de winkels sloten en in mijn geval was het sluiten van de grenzen of de inreisbeperkingen m.b.t. tot onze buurlanden een kleine ramp. Ik moet bekennen dat ik nu soms toch wel mijn auto mis omdat ik door de maatregelen eigenlijk niet uit de voeten kan.

2. Op persoonlijk vlak had ik besloten meer tijd voor mezelf te nemen. Nou ja, meer tijd, eigenlijk bedoel ik gewoon eens tijd voor mezelf te nemen want die tijd voor mezelf neem ik al jaren niet meer. En toen ik me afvroeg waar ik nou oprecht blij en gelukkig van wordt dan is dat reizen en gewoon weg zijn. Daar krijg ik energie van en dat inspireert. En dus had ik besloten om elke maand 1 nachtje niet thuis te slapen. Kleine stapjes hé. Het maakte mij ook niet uit of ik alleen zou zijn of dat mijn gezinsleden mee zouden gaan als ik maar minimaal 1 nachtje ergens anders zou verblijven dan thuis. Zo gezegd, zo gedaan. In januari ben ik bij mijn oudste dochter in Amsterdam gaan logeren, in februari ben ik een paar dagen met partner en 2 kids naar België geweest tegen de Franse grens aan en dat was heerlijk. Maart stond nog niet vast waar ik naartoe zou gaan maar wel in welk weekend ik "vrij" zou zijn, april was al geboekt en toen kwam Corona en sindsdien zit ik thuis. In maart vond ik dat nog niet zo erg, in april hield ik er rekening mee dat ik niet zou kunnen gaan en nu is het mei en merk ik dat ik onrustig wordt bij het vooruitzicht dat mijn goede voornemen waarschijnlijk de komende maanden wel eens volkomen niet uitvoerbaar zouden kunnen zijn.

3. Ik erger mij al jaren aan de verpakkingen bij alles wat ik koop. Nu ben ik best wel al jaren goed bezig. Ik recycle, ik hergebruik, ik koop tweedehands, ik gooi niks weg wat nog goed is en wat hier niet gebruikt wordt geef ik weg of  ik verkoop het zodat het nog een tweede leven krijgt. Ik zamel kleding in die andere mensen zouden weggooien en zorg dat het bij mensen komt die het kunnen en willen gebruiken. Ik vries in wat ik te veel gekookt heb en eet dat later zelf of geef het aan mensen die er blij mee zijn. Ik ga naar de markt, naar de boer als dat kan. Ik scheid keurig mijn afval, heb een waterton in de tuin. Mijn auto reed op LPG, etc. ect. ect. dus eigenlijk was ik al goed bezig maar ik wilde de volgende stap zetten. Verpakkingsvrij inkopen. Voor een deel deed ik dit al maar voor een deel dus nog niet maar dat moest anders vond ik. En de zaken waar ik al jaren tegenaan loop zou ik nu wel eens gaan oplossen had ik me voorgenomen. Dus begon ik met het aanschaffen en verzamelen van mijn eigen herbruikbare verpakkingsmateriaal en ging ik op zoek naar adressen waar ik verpakkingsvrij zou kunnen gaan inkopen. Waar ik woon is dat namelijk geen vanzelfsprekendheid en ik ken ook niemand die dit doet trouwens en dat is niet zo gek want wij hebben die mogelijkheid hier niet of nauwelijks. Ik nam me dus voor dat ik in de startblokken zou staan uiterlijk in april maar maart was mijn streven en toen kwam Covid-19 en de maatregelen. In Luik zit een winkel waar ik met mijn eigen potjes kan gaan winkelen maar laat ik België nu niet inkomen en in Aken zit er ook eentje. Nu is vlak over de grens geen probleem om boodschappen te halen maar om in Aken te komen moet ik toch echt het land intrekken en dat mag dan weer niet en dus zit ik met mijn goede voornemens keurig op de bank. In Maastricht schijnt ook een winkel te zitten die wel wat onverpakte bulk verkopen maar om daar nu op mijn fietsje of met het OV naartoe te gaan is niet te doen. De mark is mijn enige optie nog, ware het niet dat die regelmatig niet doorgaan omdat de Duitsers wel gewoon de grens over mogen en dat ook massaal deden waardoor de markt met echte keuze al sinds weken afgelast is. Het gebied waar enkele boerderijwinkels liggen was om dezelfde reden in het weekend afgesloten en dat is het moment waarop mijn lief mij zou kunnen rijden dus ook die optie viel af.

Ik begrijp de maatregelen wel, en ik zit ook keurig thuis braaf te wezen. Het huis is gepoetst, we hebben een ritme maar hoe langer dit duurt hoe meer ik merk dat ik niet alleen letterlijk stil sta maar vooral figuurlijk. Letterlijk stil staan kan ik nog wel aan maar figuurlijk stil staan vind ik echt vreselijk. Ik leef nu echt het leven dat niet bij mij past. De keurige huisvrouw zijn is niet aan mij besteed. Ik word daar niet gelukkig van. Ik heb doelen nodig om te kunnen functioneren. Ik moet mezelf kunnen uitdagen. Ik heb ruimte nodig om me in te bewegen, vooral in mijn hoofd maar ook heel graag in het dagelijkse leven. Ik mis de open grenzen zo ontzettend. Ik ben een persoon van handelen niet van afwachten. Ik denk in oplossingen en niet in problemen en een maatschappij die alleen beren op de weg ziet vind ik een lastige maatschappij om in te leven. Ik ben van back to basic en ik snap niet waarom er zo moeilijk wordt gedaan door onze Politiek. Daar bedoel ik mee dat ik denk of geloof dat als zij back to basis zouden gaan denken er veel problemen waar we nu met z'n allen tegenaan lopen opgelost kunnen worden. Dat veel mensen die nu in het nauw zitten weer ruimte kunnen krijgen en dat de economische gevolgen beperkt kunnen blijven. Zorg dat je mensen test en kijk of er immuniteit wordt opgebouwd en baseer daar je maatregelen op. Steun de creatieve ondernemers die omdenken, steun de landelijke productie, laat de scholen dicht en zorg dat er A tot Z plannen klaar liggen voor het volgende schooljaar, gebruik de komende weken ervoor om alle mogelijke scenario's uit te werken (willen ze dit in de vakantie gaan doen of blijven ze die "we zien het t.z.t. wel" houding volhouden?). Kijk naar de landen die voor liggen op ons, gebruik hun kennis, hun onderzoeken want we hoeven niet alles zelf te bedenken en uit te vinden. En maak gebruik van Europa! dit is het moment om één Europa te zijn, op menselijk vlak. En misbruik Europa niet alleen voor je eigen gewin zoals IC's Duitsland gebruiken en Italië "boycotten". Zorg voor voldoende IC's in Nederland en werk potjandorie eens samen. Zorg dat maatregelen elkaar niet tegenspreken (buiten wandelen mag als je afstand houd, buiten sporten mag ook maar samen buiten pauzeren mag dan weer niet, wel als je elkaar niet kent trouwens, tenminste als je niet samen gesport hebt. Als huishouden mag je samen over straat zonder afstand te houden maar wil je met datzelfde huishouden op een terras gaan zitten dan mag dat alleen als je wel afstand houdt) zodat mensen geen boekwerk hoeven mee te dragen als ze iets doen. Dit is toch allemaal niet bij te houden. En dan kom ik gelijk bij puntje 4.

4. Minder televisie kijken, op social media zitten etc. Nu deed ik dit al niet heel veel. Ik ben geen notoire televisie kijker maar zo af en toe vind ik het wel fijn om even te zappen maar als je nu niet bijhoudt wat er continue veranderd dan ben je of kun je flink de pineut zijn. Je moet namelijk niet alleen bijhouden wat er landelijk wordt bepaald maar ook de provincies nemen beslissingen en zelfs de steden bepalen een eigen beleid. En in mijn geval volg ik ook wat NRW doet hier net over de grens en probeer ik België in de gaten te houden want ik wil echt heel graag die grens weer over en mijn leven weer oppakken. Zonder Facebook krijg ik niet mee wat er allemaal besloten wordt dus in plaats van minder zit ik nu vaker met mijn neus voor een beeldscherm.

Ik tel echt nog steeds mijn zegeningen. Echt waar. Ik zie nog steeds in welke bevoorrechtte positie ik mijn bevind ( niemand is ziek, de kinderen slaan elkaar niet de hoofden in, ik heb een lieve en fijne relatie en ik kan echt nog wel dingen doen) maar ik realiseer me ook dat ik een persoon ben die zo goed "voorbereid" was op tijden zoals nu dat ik een heleboel stappen niet meer hoef te maken en dat MIJN stappen alles te maken hebben met vrijheid van handelen en doen en dat ik best nog even kan leven met het nieuwe abnormaal maar niet kan functioneren op de langere termijn in het nieuwe normaal waar de Politiek het steeds maar over heeft. Daar trek ik echt MIJN grens.

Ik ben benieuwd waar jij tegenaan loopt als je de balans opmaakt nu m.b.t. de afgelopen weken. Wat mis jij? Ben jij al tot persoonlijke inzichten gekomen?

|header: pixabay saiflower| #Coronamaatregelen#Covid -19 #inzicht#stilstaan#goedevoornemens#zeep#grenzen aangeven

Comment and receive 25 YP 25
Requiem: Chapter 3
- “It's Yukiko. Come on. Onegai ! Please! Open up and turn off all your wolf traps, so I won't inflate myself by accident.'I waited more or less patiently. As always, Gekko took his time to check everything. But then, who could you trust in these uncertain times? The intercom cracked: 'Sorry, Yu. You know the procedure. For the same money, you're a cloned version and you'll be roasting my sublime and unique brain with a laser gun.’ I sighed for a moment and pushed my thumb into the recess on the security panel in the doorframe. At the same time, I kept my eye on the spy while I clearly said my name: 'Yukiko Mitsukai.'Gekko did not like surprises. The door clicked out of the lock and I slipped in a hurry. The corridor was an airlock where I was given a shower with a fog that after a few minutes was sucked back into the ceiling via a grid. A cautious man made sure that he was as little as possible exposed to radioactive particles as they carried on.. I was now to the strict standards of my friend Gekko, sterile enough to meet him. Even though he knew that I was extremely cautious and did not enter the fallout zones, he did not want to take any risks. Somewhere in his condition I could understand and besides, Gekko was Gekko! “Gekko, this is urgent!Patience was no longer one of my better qualities. This had changed since my parents' death. I knew my father would reprike me if he was still alive.. That wasn't “Akai.”. ‘ Entrez, Mon Chere , 'he welcomed with a laughable French accent and the interconnecting door slipped open almost without sound and closed behind me when I had taken a few steps inside. His preference for phrases in foreign languages and his flawed pronunciation was sometimes hilarious, but it usually brought life to the brewery. ‘ Konnichiwa , Gekko-San.'I greeted the ict-guru as I raised my hand with an outstretched index finger as an informal greeting. Immaculate was a euphemism for the room where Gerekko Dai, Gekko for the friends and Mad Gekko for those who were not, spent most of his time in. Rarely would he leave the safe haven of his own room he designed. Exceptionally maybe in emergencies and even then his superbrain would find something to solve the emergency situation in no time.. An accidental fire alarm wouldn't move an inch outside his sheltered space. From his ultra-modern wheelchair, where he laced through his delineated realm with artistic finesse, he conjured his hands over an elongated horizontal touch screen. He touched a spot on this hardware here and there, controlling the oxygen supply, air conditioning and wall cooling, the full energy supply of his living space and, if necessary, he also hacked into the safety systems of the entire building and all of its devices.. The residents had, without knowing it, an eccentric guardian of the angel under their midst. Of course, through this system his daily order of a pizza ' quattro formaggi'. I think he really couldn't do without. His disability, a malformation of the lower body from birth, a consequence of radiation sickness in his mother, did not prevent him from being extremely mobile. Even if it was within the four walls of his empire. It also explained its immense fear of any visitors. I found myself in one of his easy deck chairs, a combination of futon and tatami with the touch of modern technology that Gekko's own. The furniture moved directly to my preferred position, a piece of information in the electronic memory of the recliner that responded to my stored prints, weight and movement pattern. I sighed! It was something I've been doing more lately. “You know..., “said Gekko as he monster me through his design owl glasses, “the soup is never eaten so hot... or anything like that.. Nankurunaisa , it's all gonna be fine again... you know, by the way, 'he obviously felt bored with the situation. ‘ Goshuushou ! Condolences.“Then he turned his vehicle one hundred and eighty degrees with a movement of his right hand over a sensor and went back into the data on his touchscreen and the various displays that flopped on and off. With his fur-colored hawaiian shirt and his glasses shouting 'NERD' in capital letters, he was a 'special'. I had a kind of hate love affair with this man. Gekko could sometimes make me drive up the walls with his meaningless or overly specific information. On the other hand, I had never been able to claim that it had broken up my acid to listen to his advice. At other times he could make me laugh with a single word but unfortunately the opposite was also true. He was a puzzle I was still making. But who would have to wait for other issues to be resolved. I had taken some leave, I had a lot of overtime I would never have taken.. Hopefully, I now had plenty of time to do what I had come to Gekko. “I want to ask you something...?'I started hesitantly. “That smells suspicious. Something that tends to illegality, 'was the brainful remark of the busy bee, who, like a wizard, made a slight turn on and off. “All right, Yu, I owe you a hundred years, so let it come, how can I make you happier today? A virtual trip to Yosemite National Park or a free weekend wellness spa at a trendy five-star hotel or just please you with my always appreciated pleasant presence! All experiences of which your toes will curl with pleasure, Gekko can deliver it all to you,... of course for a gentle and fair price.’ “I want you to hack into the Security Service site!’ The hands of Wizard Gekko kept floating in the air for a few seconds after my question. Slowly he lowered them and turned around. On his face had appeared a serious look. 'You know that there are quite bad punishments on it. One of those punishments you can sometimes end up in prison for. A place where you usually forget to die by everyone and may I remind you that they don't have my favorite pizza there... ', he looked at me without expressiveness over his glasses and there was a nasty silence between us. 'No problem, 'it suddenly sounded out of his mouth, where a sneaky grin appeared on. He shoved his glasses a little higher over his nose and turned back to his equipment, “what can I help you with today, forfeit a fine or give someone who wants to make you a long nose in retribution.?’ When I did not answer directly and he looked at me again questioning, I could not wipe the tears in time. No, I didn't want to, show weakness was for sissies. I cursed in the mouth but loud enough to get a raised eyebrow from Gekko, a black horizontal question mark without the tip, just seen above his flashy green design glasses. “When I asked the security officer if they had a trace of my parents' murderer or murderers, I got a lot of evasive answers.. We are following several tracks and unfortunately we can not give you anything concrete. Blah, blah.. You know, a lot of bleats but little wool, and yet I felt like they knew more than they told, something important maybe. That's why I was thinking about you, Gekko, if anyone can uncover their secrets, it's you..’ Gekko's broad grimace on the lips testified that he was clearly flattered, which, of course, was a calculated intent of my compliment. He held his head slightly tilted while he humming an unrecognizable tune.All right, let's find a back door.“At my questioning look, he explained. 'Every program has one or another ' backdoor' , a kind of loophole that the designer or programmer can use to access the program through a somewhat less orthodox way... by which I mean without using the user's usual password to open the program.’ His hands were busy in the weather. He opened screens, closed others, juggled with his hardware and dozens of programs and after fifteen minutes he looked at me with a satisfied look at his face: 'Bingo. Mom, I'm home!This sounded like a less successful imitation of some forgotten American movie star from last century. Even though there had been no smile on my face for a few weeks now, I had to smile for a moment. Gecko, crazier couldn't be, but he was The Man'. The person who could accomplish things that another did not yet understand the first letter of. ‘ Sugoi , cool”. I saw the Homeland Security logo on one of his screens with one line underneath: Request Dossier :…’. We looked at each other, I swallowed some saliva away from the tension, and Gekko tested the following letter combination on his touchscreen: “Mitsukai”. No Result! Arturo and Sachiko were also not the correct password. “Wrong file name, you have two more turns before your session is automatically closed”, the last disappointing answer was. I leaned disappointed backwards and tried to order my thoughts. How would the Security Service have cataloged this file? Hundreds of alarm bells and thousands of bells would probably go off at the Security Service when entering a fifth wrong input. Then Gekko's efforts were completely useless, perhaps even dangerous for his person if they tracked the hacker. They weren't that retarded at the Security Service now. However, the answer was on my lips, but Gekko was just as rapper than my answer and the word was already there before I had even spoken it: ' Akai ’. ‘ Strike !'cried Gekko triumphantly. It sounded more like Strik' but the result was. A laundry list of data scrolled across the screen and to the left of me a device came into operation, a light buzz accompanied a number of leaves that came out of a slider at the bottom of the printer, I hoped, with answers to my countless questions about the death of my parents. My computer friend made me take the documents. He may have been an outsider sometimes, which he himself always prayed with pride and self-mockery, but he left me my privacy as far as he could restrain his curiosity for a while. 'And...?'asked Gekko after one minute. As far as the limit of his patience. I saw that he had printed the data on interactive slides that worked the same way as his touchscreen. You saw at the top a file title with serial number and date of creation and below there were a number of pressure points in the bold and also a brief description of the facts. I read out loud. Password: AKAI File 190756 NVNW/SA Subject: Arturo Mitsukai - Sachiko Matai Date: 28-12-2111 Security Service Responsible: Superintendent Norino Vastai Deputy Inspector Shi Udesama Deputy Inspector Goro Fukamizu Responsible pathologist anatomist: Kim Huang, Morgue Sanctuary Short summary description logged on 28-12-2111: On Monday 28 December 2111 were the remains of Arturo Mitsukai and Sachiko Matai , his wife, after an anonymous phone call, found in the garden at the address of their domicile: 10 Chome Chiyoda-ku, Tokyo . According to the autopsy, the victims were inflicted several wounds with a sharp object which led to their final death. The murder weapon can be either a sharp knife, a kind of machete or sword. Research into the nature of the weapon is currently being investigated by our services. Given that no traces of blood were found at their home, it is assumed that the murders took place at a different location and that after their death the bodies were moved back to their home by the murderer (s). According to the report of the pathologist anatomist, death must have occurred on December 27, 2111 between 19h00 and 20h00 , dit steunende op de graad van rigor mortis op het moment van de identificatie op 28 December 2111 om 09h25. After the usual chemical analyzes, it was found that there were traces of narcotic substances in their bloodstream ( see blood analysis ). From this determination and analysis of the same substance found in the fogging mechanism of the victims' greenhouse, we can conclude that they were first sedated and then moved to the crime scene where the killer killed them and then brought them back. to their domicile.. My heart was pounding in my throat, I'd already felt better. I skipped the references to photos of the crime scene and pressed the field of ' modus operandi ’. The facts are classified under the heading of the ' Akai murders 'that have occurred in the region for several months. The modus operandi of the offender is similar in all cases. The victims are first sedated somehow, then injured to the bleeds, and then eventually decapitated with the murder weapon, which... I fled gawfully to Gekko's bathroom, where my protesting stomach could deposit its contents in the toilet bowl just in time. ‘ Anata from daijoubu desu ? How's it going, all right? Yu, everything okay?'asked a concerned Gekko on the other side of the bathroom door. 'Let me just... a few minutes to freshen up, 'replied the drawn face I saw looking at me in the mirror. I saw dark shadows, small walks of fatigue and sadness, and eyes with red veins that looked at me accusingly. A tired voice whispered in my head. Where were you when your parents needed you. You could have made a difference . I turned away from the mirror and flushed on. I had told myself a thousand times that I was not to blame for it, but in my head haunted and tormented me the thought that I had abandoned them somewhere. It was my imagination, and I knew it wasn't true, but sometimes I thought that people looked at me accusing, that they were talking about behind my back. “Look at that, Yukiko Mitsukai, she wasn't there to save her parents.“It hurt, God, what did it hurt?! Gekko looked at me disturbing when I came back in. I straightened with all the force I could bring in at that moment my chin. It was an unruly gesture and that carried away his satisfaction. I took the file back where I left it in vain and my eyes flew over the rest of the file. Two names I noticed. There were a number of casualties among gang members of the ' Skeelers ’. Coincidentally, I knew one of those street thugs.. The other name did ring a bell but I couldn't point it at home.. 'Stephen March, what does that tell me, 'I wondered. “You have to press his name, Yu, if any information is attached to it, it will probably be linked to his name.I was startled for a moment. Had I spoken my thoughts out loud? I urgently had to catch up with sleep or accidents would happen. Impatiently I tapped on the name Stephen March printed in text on the interactive slide in bold. copyright Rudi J.P. Lejaeghere Requiem: Chapter 2 or 4 - Requiem: Chapter 2 - Requiem: Chapter 4 -
The Coot also doesn't work well 🙂
I saw Mr.. and Mrs.. #Meerkoet very sweet to each other. It really seemed like they kisses each other.. That caught my attention and I was curious what would come.. So it turned out to be the beginning of the “love game of coots”.. Mrs.. Coot sought out a beautiful branch at ease and she took a place.. Mr. Coot was not too sad to give in to the #tantalizing attitude she took. But just when he wanted to take the place to start the #lovegame , lost Mrs.. Coot her balance and plunged over the #plump into. Luckily, they didn't sit with it, and I had to laugh louder than the 2 in love.. 🙂 🙂 Re-place was taken on the branch and the game love game of coots resumed.. 🙂 Wait a while and there's another happy family in the beautiful #Biesbosch . 🙂 #naturephotography