×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors








Bleu monday


'Het is blauwe maandag, hoor het net op een programma voor de radio.'

'Hé, watte, wat is dat nou weer. Krijgen we allemaal blauwe belastingbrieven in de bus?'

'Nee, het schijnt bewezen te zijn dat blauwe maandag als de meest deprimerende dag van het jaar bekend staat.'

'Ach onzin,' zeg ik mat terwijl ik het tafelkleed eerst recht trek en daarna van tafel verwijder.

'Mijn schoonmoeder is vandaag jarig, hoe dramatisch is dat?'

'Pure dramatiek, ja ja, ik schiet er zelf ook spontaan van in een depressie.'

'Moeten we zeker weer op komen draven, heb toch zo'n hekel aan die verplichte nummertjes.'

'Pas op jij hè? Ik weet niet of ik er wel zo blij mee ben je haar een verplicht nummertje noemt.'

'Nee, ze is een lieverd, maar moet er niet aan denken, ze ruikt altijd zo zurig, net alsof ze de hele dag niets anders doet dan yoghurt eten.' Mijn man zijn gezicht vertrekt helemaal. 'Daar zou ik nog geen nummertje mee willen doen al krijg ik geld toe.'

'Hou op jij, anders kom je er bij mij ook niet meer in. Maar nu even serieus, we kunnen niet met lege handen aankomen en de bloemenwinkel in ons dorp is gesloten, moeten we ook nog naar de stad?'

'Je weet hoe je moeder is, al kom je aanzetten met een tube tandpasta,  is ze nog blij.'

'Ja, dat is zo, maar vorig jaar hebben we haar ook al Prodent gegeven.'

'Dan krijgt ze dit jaar Elmex.' Manlief loopt al naar de badkamer kom op en grijpt daar de eerste tube die voor handen komt. 'Kom , laten we gaan, hoe eerder we er zijn, hoe eerder we weg kunnen.'

'Wacht even, het moet wel ingepakt worden.' Ik neem de Elmex van hem over, draai het dopje nog even vast, wikkel er een leuk papiertje om en trek de la open om er een rolletje plakband uit te halen. 'Waar heb je de schaar gelaten?'

Mijn man pakt de plakband uit mijn handen en zet zijn tanden erin. 'Gepiept en geplakt! Kom, waar wacht je nu nog op?'

Ik trek een rimpel in mijn voorhoofd en pieker me suf. 'Gek, ik denk steeds dat ik nog iets vergeten ben, nou ja, het zal wel onbelangrijk zijn. Je hebt gelijk, laten we gaan.' En ik stap naast hem in de auto.

Binnen een half uurtje komen we aan bij de flat waar mijn moeder woont. Ik bel aan en gelijkertijd vertrek ik mijn gezicht.

'Wat is er schat?' Vraagt mijn man bezorgd.

'Ik weet plots wat ik vergeten ben....'

'Wat nu weer.' Hij kijkt me geërgerd aan. 'Ik ga echt niet meer terug hoor.'

'We zullen wel moeten, het zesde staat er nog niet in.'

Ik schiet meteen in een dip, het is niets voor mij om juist de lucifer niet te noemen. Typisch een blauwe maandag. 


Naar aanleiding van de steekwoordenuitdaging van Hans geschreven

Word lid en beloon de maker en jezelf!




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts