Een afschrikwekkende hobby?


Wat vooraf ging:

Blij dat ik al zoveel obstakels in de afvalemmer heb weten te kieperen, voel ik me onoverwinnelijk. Nu lukt het me zeker, denk ik overmoedig en totaal in mijn nopjes. Maar wanneer ik met het voorwiel van mijn fiets al over de drempel van de hobbykamer ben, blijven mijn zijwieltjes achter de deurpost haken en vallen er pardoes af.  In een reflex schiet mijn voet naar beneden, om de fietsstandaard uit te schoppen. Helaas, iets te wild. De pin voor de bevestiging schiet eruit en de standaard vliegt net even buiten de kamer op de grond.

Er zit niets anders op dan met een judorol mezelf te redden, ik duik tegen de vlakte en blijf daar even roerloos liggen. Wat is er gebeurd? Heb ik dan zo'n foute inschatting gemaakt van de breedte van de deur? Tijgerend op mijn buik verlaat ik de kamer, ik neem de schade aan de standaard op en zie dat die niet meer te gebruiken is. De wieltjes zijn nog wel intact maar van het plakband is niets meer over. Dan maar kruipend schoonmaken?   Houden mijn knieën dat wel zo lang vol?

Niet opgeven, doorzetten, volhouden, je kan het, spreek ik mezelf streng toe. Voor mijn eigen veiligheid kijk ik nog even goed rond om er volkomen zeker van te zijn dat het niet wordt opgenomen. Een filmpje zou me zomaar een 'Lekker Snugger Bokaal' opleveren. Op de tafel staat wel een microfoon en een bandrecorder. Nergens een camera.

Ik realiseer me, dat ik nog nooit deze hobbykamer van binnen heb gezien, hield het verkeersbord me altijd al tegen of was het een gebrek aan belangstelling?  Dat laatste moet het wel zijn. Andermans hobby's boeien me nooit en nu ik er goed over nadenk, weet ik niet eens wat mijn man met zijn vrije tijd doet.

In de hoek staat een bedbank. Er liggen lakens op, en kussens, maar geen deken. Aan een dunne rafelige wollen draad hangen allerlei lichtbronnen, schemerlampen, knijpkatten, peertjes, kaarsen, spotjes, bureau- en hanglampen, maar geen lantaarns. Gek, dat hij daar een viltig wol voor gebruikt heeft, en niet iets wat meer stevigheid biedt, zoals bijvoorbeeld een waslijn.  In een hoek staat een gevlochten korf, ik kijk erin, niets, zelfs geen verrassingsdoosje.

Dan sijpelt de akelige waarheid bij me binnen en dringt de gruwel tot me door. Geen enkel steekwoord is hier te vinden. De liefhebberij van mijn man staat lijnrecht tegenover mijn grootste  passie.


Comment and receive 25 YP 25
Yoors Music Challenge - Yesterday
#yoorsmusicchallenge #yesterday #thebeatles #piano #solopiano #zang #muziek #pianomuziek  A few times I did a song with piano and vocals. Every time, I find it very exciting to sing and play. Especially when you do it for the first time during a challenge. On the other hand, it is also fun to discover what you can learn from singing, playing and singing and playing at the same time. That is certainly not easy. For example, I was working on the song Yesterday by The Beatles. A sweet, sensitive, little song, but if you want to sing and play it at the same time, you soon end up with only the piano chords and then I don't like it. Too flat. So this time I didn't sing and play at the same time, but I first rehearsed and recorded the piano and then I sang the song. Personally, I like that better when you can hear the piano through the whole thing. I made the intro of the song myself and with the vocals you can also hear that I use slightly different tones here and there than the original. The singing can be much better, because I am also critical. I think my English still sounds too Dutch and maybe I should be a bit more daring here and there, but I also want to show you this development process, which is very exciting, but also fun, because you just have to dare and if I hadn't had your encouragement, I certainly wouldn't have dared. I hope you like it and feel free to sing along, because I think everyone knows this song. It was taught to you in primary or secondary school during music lessons, or at least that is what I remember. Love, Madeleine