Gewoontjes....? Vanuit het andere perspectief (deel 5)


Lees wat voorafging

Ik keek naar de klok. Het was exact acht uur en precies op de moment hoorde ik het belsignaal van mijn telefoon. Ik nam op. Ik wist nog dat ik dacht dat het een perfecte timing was.

'Nu is het genoeg geweest, laat mijn moeder gaan, je bent onmenselijk bezig, 24 uur lang zonder eten, zonder drinken, zonder slaap en zonder kans om een woord te wisselen met haar dierbare dochter is veel te wreed.'

'Maar maar,' reageerde ik hakkelend en volledig van slag. 'Dan moet ik toch zelf ook honger hebben? En dorstig en moe zijn?'

'Smoesjes, jij stilt je honger waarschijnlijk met de je sadistische spelletjes. Ik geef je nog één kans, één laatste kans. Zeg me waar jullie zijn, dan kom ik eraan en neem de plaats van mijn moeder in. Mij moet je hebben, niet haar.'

    

Pas nu ik de verbinding heb verbroken sta ik er bij stil dat er iets niet klopt. Iemand heeft geprutst met de stationsklok. De grote brede naald wijst nog steeds recht omhoog naar de twaalf. En de kleine slankere staat stil bij de acht. Terwijl er hooguit tien tot vijftien minuten verstreken zijn, sinds ik de dame in die positie heb vastgebonden. Een blik op mijn mobiel leert me meteen de juiste tijd. Fuckaduck, kwart over. Absoluut een tijd die veel te normaal is.

Grijsblauwe ogen kijken mij smekend aan. Het spel is uit, ik heb verloren, de klok staat stil en de tijd loopt vooruit. Wat een absurde toeval.

Met enige tegenzin ontwar ik de knoop uit mijn stropdas verwijder de prop uit haar mond. Ze slikt en glijdt met haar tong over haar licht gebarsten lippen. 'Dank je,' klinkt het hees.

'Sorry,' zeg ik schaamtevol terwijl ik haar van haar armen ook van de boeien bevrijd. Striemen op haar ranke polsen zijn er nog getuige van dat de touwen veel te strak zaten. Een berouwvol gevoel maakt zich van mij meester, maar dat schud ik snel van me af. De ketenen om haar enkels laat ik zitten. 'Je moet nog even wachten op je dochter, zij belde net dat zij je plaats in komt nemen.'

'Maar waarom, zeg me toch waarom?'

Ik haal grimgrijnzend mijn schouders op.

'Mariska vertelde me dat haar leven zo voorspelbaar saai geworden was. Ze wilde wel eens wat meer dan simpel gewoontjes...'

 


signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!