Het tweede deel. Hoofdstuk 4


lees eerst wat voorafging 

Philip voelde hoe een rilling langs zijn ruggengraat omhoog aan het klauteren was. Hij vouwde de doos resoluut weer dicht en zette hem weg.

'Wat zit erin, schat?' Lea vroeg het aarzelend.

'Alsof jij dat niet weet!' Snauwde Philip, wierp haar een vernietigende blik toe. 'Kon je me niet op een normale manier vertellen dat je die serenade maar niets vond? Gisteravond net doen alsof het de meest romantische dag was die je je maar wensen kon en een dag later me een mes tussen de ribben steken?' En hij beende met grote passen de deur uit, een verbijsterende vrouw achterlatend. Nadat Lea van de eerste shock bijgekomen was, stond ze op en zonder er bij stil te staan dat ze enkel een doorzichtige negligé droeg, liep ze achter hem aan naar buiten.

'Wacht nou, Philip. Ik heb echt genoten van de serenade.'

Maar Philip hoorde het al niet meer, hij was in zijn auto gestapt, had hem gestart en was met gierende banden weggereden.

Lea schudde vertwijfeld haar hoofd, keerde zich weer om, liep naar binnen en zakte op de bank neer. De doos stond op de salontafel. Het pak leek haar gewoon uit te lachen, op de achtergrond stierven de klanken van de klassieke cd weg. Nieuwsgierigheid won het van haar angst. Want wat zat erin het pakket waardoor Philip was ontploft? Met trillende vingers deed Lea de flappen omhoog, haalde de gebroken speelgoedviool uit de doos en las het erop geplakte bericht. 

Weet je nou nog niet dat ik vioolmuziek kattengejammer vindt? Wat een walgelijke manier was dat om onze driejarige liefde te vieren!

 Het briefje was niet ondertekend, maar de manier waarop de letters en woorden geschreven waren bezorgde haar rillingen. Als ze niet beter zou weten, was ze ervan overtuigd dat het haar eigen handschrift was.  

wordt vervolgd door Ingrid

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!