De zomaarschat.

De zomaarschat.

Het eerste wat ik vanmorgen zie bij het binnenkomen van de kamer, tovert gelijk weer een glimlach op mijn gezicht.

'Dank je wel, 'zomaar een schat', voor de zomaar-bloemen.'

Goedgemutst start ik mijn pc op in de nabijgelegen kamer, de deur laat ik open staan, zodat ik af en toe een blik op de bos kan werpen zodat mijn vrolijke stemming niet al te snel gaat dalen.

Er verschijnt een pop-up linksonder op mijn scherm. Wat vreemd. Normaal gesproken komen die boodschappen altijd rechtsonder in beeld.

Let op: laatste dag dat je gebruik kunt maken van de wonderfles!

A la minute laat ik alles wat ik voornemens was, rusten en rommel ik op mijn bureau net zolang tot ik het zogenaamde wonderding gevonden heb.

Het is maar een klein flesje. Heel voorzichtig draai ik het dopje eraf en POEF er vormt zich een piepkleine tekstballon. Er is nog één wensje over.

Meteen denk ik aan de bloemen. 'Ik wou dat er meer mensen naar de zomaarschat luisterden en...'

Voor ik mijn zin af kon maken lost het kleine ballonnetje in het niets op. Ach, het wonderflesje zal aan halve zinnen wel genoeg hebben. Ik haal mijn schouders op en ga over tot de orde van de dag.

Hoe moest dat ook alweer, via de computer videobellen? O ja, de camera aan, een uitnodiging sturen en dan na even wachten komt er vanzelf een hond in beeld. Ah, daar is ie al.

'Hai Annie! Nog bedankt voor de bloemen.'

'Woef.'

'Het spijt me dat ik afgelopen week geen tijd heb gehad om virtueel de boel te komen stoffen.'

'Wrrraf waf grrrr.'

'Ik zei toch dat het me speet?!'

'Woef, kwispel!'

'Wat staat Chantal daar nou op de achtergrond voor heftige gebaren te maken? Wil je de microfoon even op haar richten zodat ik kan horen wat ze te zeggen heeft?'

'Waf kef.'

'Dank je, Annie.'

'Die teringzooi, ben het zo zat, heb er genoeg van, iedereen komt altijd met shitoplossingen voor die pokketroep! Ze kunnen allemaal me rug op, alles, iedereen...'

Voor ik haar enig waarschuwing kan geven, komen zo vanuit het niets, massa's mensen en allerlei dingen op haar afgevlogen. De kreten om hulp helpen haar niet, het wensje is te kort geweest. Arme Chantal, het is teveel, haar rug breekt en het au au au echoot nog lang door in mijn oren.

Mijn enige hoop is dat er snel weer een gelegenheid komt waarmee ik mijn zo onzorgvuldig geformuleerde foute wens goed kan maken.


#schrijfuitdaging 

More