×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Weggelopen, hoe het ook had kunnen aflopen (deel 11 b)

Weggelopen, hoe het ook had kunnen aflopen (deel 11 b)


Weggelopen. Update 25-03-2018: alle verhaaldelen bij elkaar

hier staan alle delen op een rijtje (incl. het slotdeel dus, niet mijn slot maar het echte slot) 

Job moet zo nodig plassen. Hij wordt er gewoon wakker van.

'Ik moet een wc zien te vinden,' schreeuwt hij. Zijn blaas staat op knappen. Dan realiseert hij zich dat hij het  gewoon tegen een boom kan doen. Hij ritst zijn broek los, friemelt wat, hij houdt het bijna niet. En dan geeft hij een zucht van verlichting. Eindelijk. Maar wat is dat nu? Waar is hij? Dit is helemaal geen boom! OMG, hij staat gewoon tegen een kledingrek te pissen. Job kijkt schichtig om zich heen.  Hij is weer in het warenhuis. Weer? Nog steeds. Is het allemaal een nare droom geweest? Nee, dat hij weggelopen is, niet. Dat hij een slaapplaatsje buiten het zicht van de camera's gevonden heeft, ook niet. Maar de rest?  Hij moet geslaapwandeld hebben en schaamt zich rot. 

Waar is zijn rugzak? Hij rent terug naar zijn slaaphoekje, onderweg trekt hij vlug nog even zijn rits omhoog. Zijn rugzak ligt er nog, de weinige kleren zijn eruit getrokken en oh shit. Mijn portemonnee! Gehaast schudt hij de tas geheel leeg. Geen portemonnee, geen geld. Dus ook geen kans om het rommelen van zijn maag te stoppen. Wat moet hij nu?

Het warenhuis heeft zijn deuren al geopend. De eerste klanten zijn al binnen. Een oud omaatje zet haar mandje op een stelling. Een goed gevulde beurs steekt er prominent bovenuit.  Pak me! Pak me!

Job slikt. Droomt hij nu weer opnieuw dezelfde nachtmerrie? Dan kijkt hij naar zijn handen, schudt even zijn hoofd. Een vriend heeft hem eens gezegd dat hij van een oude wijze Indiaan had gehoord dat als je droomde in je droom, dat je dan naar je handen moest kijken. Dat je dan in staat zou zijn om je eigen droom te regisseren. Larie. Onzin. Job kijkt toch.

Dan voelt hij opeens een hand op zijn schouder, een stem fluistert in zijn oor.

'Job, jongen, wat heb ik jou lang niet gezien.'

Een schok gaat er door de jongen heen. Opa?

Met betraande ogen draait Job zich om.

'Opa?'

'Ja, Job.'

'Opa, ik droom nu, hè? Ik heb naar mijn handen gekeken zodat ik de kracht heb om mijn dromen te besturen.'

'Nee, Job. Je droomt niet.'

'Maar opa... hoe kunt u dat nu zeggen? U bent immers vorig jaar gestorven?'

'Nee, jongen. Dat is je verteld. Mij zijn ook leugens verteld, zodat ik uit jouw leven zou blijven. Maar gelukkig heb ik je gevonden.'

'Maar, maar, ik snap er niets van, hoe komt het dat... was u op zoek? Is het toeval?'

'Je moeder belde mij in alle staten op. Of jij bij mij was en toen ik haar antwoord gaf, biechtte zij alle leugens op en vertelde me ook dat jij weggelopen was.'

Job heeft zijn ogen vol tranen zitten. Hij schudt alleen maar zijn hoofd, kan er geen woord uitbrengen, zijn keel zit helemaal dicht.

'Je moeder heeft spijt, Job, ze zegt dat ze alles goed wil maken, ze is gek van bezorgdheid. Ik wist dat ik je hier zou vinden. Dit is de plaats waar je samen met mij de laatste dag dat ik je zag doorbracht. We hebben nog een moorkop gegeten, weet je nog?'

'Ja, twee moorkoppen met heel veel slagroom en toen ik het vertelde thuis, toen zei mijn moeder tegen me dat...' Job snikt even tussendoor bij de herinnering, '...alles wat wij gegeten hadden slecht voor opa was, dat u een moorkoppenintolerantie had, dat het  u fataal geworden was, dat uw gestel het niet meer aankon en dat u onderweg naar huis was overleden...' Job had zich zo schuldig gevoeld, hij had het nooit geweten. 

'Dat was ook een fabeltje. Met mijn gestel is niets mis en intolerant ben ik ook geenszins. Kom, jongen, dan gaan wij met de roltrap naar boven en bestellen we wat lekkers in het restaurant. Dan kan jij mij het hele verhaal vertellen, maar eerst bel ik je moeder even dat ik je gevonden heb.'

'Maar ik wil niet terug!' Job zijn stem slaat helemaal over. Hij voelt de klappen al die hem te wachten staan en de leugens die hem ongetwijfeld weer verteld zullen worden en de rest, de afschuwelijke tijd.

Opa legt een arm om de jongen, trekt hem beschermend tegen zich aan, neemt zijn mobiel uit zijn colbertje en toets een knopje in. 'Ja, Josefien, ik heb hem gevonden, het gaat goed met hem, je kan gerust zijn.... Ja, wanneer jij dat gaat doen wat je beloofd hebt dan zal ik in tussentijd me over Job ontfermen.... Goed, afgesproken, en Josefien, vergeet nooit dat er altijd iemand is die van je houdt.' Opa doet de telefoon weer terug in zijn zak en richt zich weer naar Job. 'Zo, geregeld. Jij gaat met mij mee naar huis tot je moeder alles weer op de rit heeft en afgekickt weer goed voor je kan zorgen. Je vader gaat ook wat doen aan zijn drankprobleem. Je ouders houden van je, alleen zijn ze een beetje van het padje af geraakt. Ik zeg niet dat het allemaal makkelijk wordt, maar met wederzijdse inzet en geduld en vooral ook liefde, zal alles goed komen.'

'En wat nu eerst dan?'

'Eerst die moorkoppen.'

'Met slagroom?'

'Met slagroom!'

 

Einde


signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties